 |
| Φωτογραφία: https://www.miandmo.gr/ |
Καμιά φορά με ρωτάνε πώς καταφέρνω να θυμάμαι τόσες πολλές ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια και να τις περιγράφω με λεπτομέρειες.
Είναι τόσο απλό, όσο επίπονο.
Στα χρόνια μου μέχρι και την εφηβεία, υπήρξα παρατηρητής της ζωής. Ένα παιδί μόνο, μια οντότητα χωρίς παρέα, χωρίς έρισμα για κοινωνική ζωή, μέχρι και την τρίτη τάξη του γυμνασίου ζούσα μέσα από τα μάτια των οικείων και των συγγενών μου, μέσα από εικόνες και αφηγήσεις που δεν μου ανήκαν.
Λογικό ήταν λοιπόν μόνος σε μια άκρη της ύπαρξης των υπολοίπων να ζω παρατηρώντας και να έχω συγκρατήσει μέχρι σήμερα εικόνες τόσο από τις παράλληλες προς εμένα ζωές, όσο και από τις ζωές εκείνων που περνούσαν καθημερινά μπρος από το βλέμμα μου.
Ήμουν μικρός, πριν ακόμα από τα μαθητικά μου χρόνια όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στην γειτονιά της Αγίας Τριάδας, λίγα μέτρα από το κέντρο του Ηρακλείου. Εκεί ζει μέχρι σήμερα μια θεία της μητέρας μου, ένας άνθρωπος όλο καλοσύνη, γεμάτος γλύκα και φιλότιμο που δύο πράγματα έχω να θυμάμαι όταν την φέρω στο μυαλό μου: τη βραχνή φωνή, αλλά κυρίως το χαμόγελο που της φώτιζε το πρόσωπο ολόκληρο.
Μορφή αγγελική η θεία, δεν τη θυμάμαι ποτέ να μας μαλώνει, ποτέ να μας κάνει παρατηρήσεις ή να μας φωνάζει, είχε πάντα μια χαρακτηριστικη ευγένεια η παρουσία της, δεν την άκουσα ποτέ να μιλάει άσχημα ή να παραπονιέται κι ας είχε περάσει βάσανα, ας είχε ζήσει κακουχίες και απώλειες.
Την πρώτη εκείνη λοιπόν φορά που βρέθηκα στο σπίτι της, βγήκα σαν παιδί στο δρόμο να παίξω και, δεινός παρατηρητής όπως είπα και στην αρχή, το βλέμμα μου κέρδισε μια εφηβική παρουσία από το διπλανό σπίτι.
Ήταν μια κοπέλα, ντυμένη με ένα μακρύ φόρεμα που όμως, κάτι δεν μου ταίριαζε πάνω της. Ήταν, πώς να το πω; Έμοιαζε περισσότερο με αγόρι παρά με γυναίκα. Έτσι ακριβώς, ο τρόπος που συμπεριφερόταν, που περπατούσε, ο τρόπος που μιλούσε στην μητέρα της δεν θύμιζε σε τίποτα γυναίκα, ήταν στα μάτια μου σαν ένας άντρας με μακρύ φόρεμα, μόνο που δεν μου φαινόταν καθόλου αστείο. Κάθε άλλο.
Μετά από μερικές στιγμές έσμιξαν τα βλέμματά μας, πλησιάσαμε, μιλήσαμε, μέχρι το μεσημέρι που με φώναξε η θεία για φαγητό είχαμε ήδη γίνει φίλοι και μοιραζόμασταν συζητήσεις και τα επιτραπέζιά της στο πεζοδρόμιο.
Δεν ήθελα να ρωτήσω τη θεία μου για όσα μου είχαν κάνει εντύπωση πάνω στην Ελευθερία, με πρόλαβε όμως η γιαγιά μου που δεν είχε καμία διακριτικότητα σε τέτοια ζητήματα.
"-Το καημένο το κορίτσι", της είπε η θεία.
"-Γεννήθηκε ερμαφρόδιτη, είχε γεννητικά όργανα αντρικά και γυναικεία και μετά τη γέννα ρώτησαν τους γονείς της ποιό από τα δύο φύλλα ήθελαν να κρατήσουν. Οι έρμοι ήθελαν κοριτσάκι, μεγάλοι άνθρωποι, να έχουν ένα πιάτο φαΐ στα τελευταία τους. Έκαναν στο παιδί το χειρουργείο, πού να ήξεραν ότι μεγαλώνοντας θα γινόταν αυτό που βλέπεις; Για αγόρι προοριζόταν, ίδια άντρας είναι η καημένη, είδες τις τρίχες που έχει στα μάγουλα; Κακότυχη Ελευθερία..."
"Ερμαφρόδιτη"
Έμαθα με τον χειρότερο τρόπο μια λέξη που από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα απεχθάνομαι όχι μόνο να χρησιμοποιώ, αλλά να την σκέφτομαι καν.
Στο παιδικό μου μυαλό τότε ήταν μια λέξη που έκανε δυστυχισμένο έναν φίλο μου.
Στο μυαλό που έχω σήμερα είναι μια λέξη που αντιπροσωπεύει χιλιάδες εγκλήματα που έγιναν μέχρι το 2022 που απαγορεύτηκαν στην Ελλάδα οι χειρουργικές επεμβάσεις σε intersex παιδιά με τον νόμο 4958/2022.
Την Ελευθερία δεν την είδα ποτέ ξανά. Είμαι όμως σίγουρος ότι πέρασε μια πολύ άσχημη ζωή και με πονάει αυτό.
Σκέφτομαι όμως ότι στο ζήτημα της αναγνώρισης του σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού έχουμε κάνει κάποια βήματα στην Ελλάδα την τελευταία 5ετία που, ήταν μεν πολύ αργά, αλλά ήταν με σωστό προσανατολισμό ώστε να βελτιωθεί η ζωή των πολιτών της χώρας.
Έτσι, η "ερμαφρόδιτη" Ελευθερία της δεκαετίας του 1980 έγινε ένα "συνηθισμένο" intersex άτομο του 2025 και μπορώ να πω πως είναι από τα λίγα πράγματα που μου έχουν δώσει ικανοποίηση τα τελευταία χρόνια.
Τώρα που το σκέφτομαι... Δεν είναι πολύ όμορφο;
Η Ελευθερία που της στερήθηκε κάθε ελευθερία διαχείρισης του εαυτού της αμέσως μετά που γεννήθηκε καθώς ακρωτηριάστηκε παρά τη θέλησή της, δεν θα είναι ικανοποιημένη σήμερα που αντίστοιχα άτομα έχουν κάθε ελευθερία στον αυτοπροσδιορισμό τους;
Πόσο πιο αυτονόητο θα έπρεπε να είναι το δικαίωμα κάθε πολίτη να αποφασίσει πώς θα ζήσει την ζωή του;
Όμορφες σκέψεις που ξορκισαν κάτι που έκρυβα από μικρό παιδί μέσα μου, από εκείνο το πρωί στην Αγία Τριάδα που μοιράστηκα τα παιχνίδια μου με την Ελευθερία!
Τροφή για σκέψη και ενημέρωση: https://intersexgreece.org.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου