Ήρθε πάλι η μέρα εκείνη της μνήμης της καταραμένης…
Η μέρα εκείνη που νοσταλγία και πόνος παλεύουν στο μυαλό μου, η γλυκιά ανάμνηση της εφηβείας ανακατεύεται με την θλίψη της απώλειας των αγαπημένων μου φίλων και κάνουν πάρτυ που πάντοτε καταλήγει σε κλάμα, θλίψη, θυμό, αναμνήσεις….
Πάνω από όλα αναμνήσεις…
Τριάνταένα χρόνια πέρασαν, δεν θα πω “κιόλας” γιατί τα έχω μετρήσει ένα-ένα, τριανταένας Ιούλιοι που δεν με άφησαν να ξεχάσω, που κράτησαν την ανάμνηση ζωντανή, που φέρνουν τα πρόσωπά τους κάθε χρόνο ολοζώντανα μπροστά μου και πιάνουμε το διάλογο και λέμε τις ίδιες παπαριές που λέγαμε και τότε και μεταξύ μας, πολύ καλά κάναμε γιατί όταν είσαι δεκαοχτώ επιβάλλεται πρώτα και κύρια να κουβεντιάζεις παπαριές με τους συνομίλικούς σου!
“-Έχεις χρόνο να ωριμάσεις” μου είπε κάποτε ο δάσκαλός μας ο συγχωρεμένος ο Βαγγέλης Καρυωτάκης όταν τον συνάντησα χρόνια μετά που τέλειωσα το δημοτικό.
“-Τώρα κοίτα να ζήσεις. Και να κάνεις τρέλες. Πολλές τρέλες!”
Μακάρι να είχα καταλάβει τί ακριβώς ήθελε να μου πει, έφτασα τα πενήντα κι ακόμα πάσχω από την αιώνια σοβαρότητα που με πότισαν από τα μικράτα μου κι ακόμα να κερδίσω το “βραβείο” του “σοβαρού και μετρημένου”, όλα στο βωμό της κανονικότητας που όφειλα να υπηρετήσω για να μην κάνω “ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι” της οικογένειας που πολύ καλά έκαναν και τα έκαναν όλα ρημαδιό στο πέρασμά τους από την εφηβεία.
Υλικά και ηθικά.
Εγώ στο φόβο μου να μην “κάνω τα ίδια”, έγινα υπέρ του δέοντος “κανονικός” για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, λες και οι λάθος αποφάσεις είναι το αντίδοτο στα λάθη όπως τα ορίζουν οι κοινωνικές συμβάσεις.
Σκατά.
Λίγα έχω να θυμάμαι από την ζωή μου, τα περισσότερα από αυτά με ξεχώρισαν από την “κανονικότητα” που προσπάθησαν να με μπολιάσουν από τα γενοφάσκια μου, όλα μα όλα για κάποιο λόγο σας περιλαμβάνουν ρε φιλαράκια μου… Ίσως για αυτό δεν σας ξεχνώ ποτέ, σας έχω ταυτίσει με την ελευθερία που δεν είχα ποτέ άλλοτε στην ζωή μου!
Εδώ και κάμποσες μέρες τριγυρίζουν κάποιες από τις ιστορίες που ζήσαμε τα λίγα χρόνια που συνυπήρξαμε μέσα στο μυαλό μου, κύκλο κάνουν και έρχεται πότε η μία και πότε η άλλη στο προσκήνιο και με κάνουν και γελώ που τις θυμάμαι, με κάνουν και βουρκώνω που μου λείπετε και ψάχνω ποιά από όλες θα περάσω από τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο για να τη διαβάσουν οι φίλοι μου, τυπική ανάκληση μνήμης (τη λέξη μνημόσυνο την απεχθάνομαι) περισσότερο για μένα αλλά και για να κρατήσω την υπόσχεση που σας έδωσα την μέρα του χαμού σας να μην μεσολαβήσει χρονιά που να μην σας μνημονεύσω.
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία όσο κι αν προσπαθώ.
Καμία.
Είναι όλες τόσο σημαντικές που βουρκώνω και φέτος και δεν μπορώ να επιλέξω, σας φέρνω στο μυαλό και κλαίει η καρδιά μου, πόσο μου λείπετε και φέτος ρε μαλάκες… 31 χρόνια κι ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιά καργιόλα τύχη μας χώρισε, ποιά συγκυρία σας πήρε για πάντα κι έμεινα μόνος ρε, καμία ουσιαστική παρέα που να με γεμίζει δεν έκανα μετά από τη δική σας, ανάπηρος κοινωνικά νοιώθω όταν σας σκέφτομαι, απεχθάνομαι τους γύρω όταν ακούω να αναφέρουν την λέξη “κολλητός” ή “κολλητή” και γελώ αμυντικά λέγοντας ότι τάχα μου δεν υπάρχει αυτός ο όρος όταν περάσεις την εφηβεια αλλά στην πραγματικότητα ζηλεύω που τα δικά μου κολλητάρια μου την έκαναν λίγο πριν πατήσουμε γερά τη Γη και σταθούμε στο ύψος μας σαν ενήλικες….
Ζηλεύω… Ζηλεύω όσους κράτησαν μέχρι σήμερα φίλους από το σχολείο και έχουν να θυμούνται ιστορίες από μαθήματα και κοπάνες και εκδρομές, ζηλεύω που εμένα οι αναμνήσεις μου δεν πρόλαβαν να παλιώσουν γιατί έφυγαν μαζί σας στο άπειρο, ζηλεύω που δεν μπορώ με ένα τηλέφωνο να σας έχω κοντά μου να πάμε να γίνουμε λιώμα ένα βράδυ, ίσως για αυτό να έκοψα με τα χρόνια το αλκοόλ, ίσως ακόμα και αυτό να μου θυμίζει ότι υπήρξαμε μαζί και μοιραστήκαμε ποτήρια και τσιγάρα κι ας ήταν για λίγο…
Για πολύ λίγο…
Ξέρετε κάτι; Φέτος δεν θα μοιραστώ καμία ιστορία. Θα τις κρατήσω όλες για μένα όπως ακριβώς τις έζησα και τις θυμάμαι.
Σήμερα μίλησα λίγο στον γιο μου για σας. Είναι στην ηλικία ακριβώς που ήμουν εγώ όταν χαθήκατε. Του πρότεινα να έρθουμε να σας δούμε μαζί με την πρώτη ευκαιρία για να σας γνωρίσει και δέχτηκε με χαρά. Ένα από τα πράγματα από τα πολλά για τα οποία τον καμαρώνω είναι η αφοσίωσή του στους φίλους του. Σαν αδέρφια του τους έχει, έχουν περάσει πολλά παιδιά από τον κύκλο του αλλά με εκείνους που συναναστρέφεται τώρα έχει ένα δέσιμο ζηλευτό. Πέρσι το καλοκαίρι έκλαιγε με λυγμούς που ο ένας έλειπε για ένα χρονικό διάστημα εκτός Κρήτης. Δεν τον έχω ξαναδεί τόσο στεναχωρημένο. “-Λείπει ο κολλητός μου μπαμπά και δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω!”Τον ένοιωσα. Ο Στέφανος μετά από λίγο είδε ξανά τον φίλο του.
Εγώ ακόμα δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω.
Μου λείπουν τόσο πολύ οι κολλητοί μου…
https://psihotherapia.blogspot.com/2025/07/30.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2024/07/29.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2022/07/blog-post_26.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2017/07/22.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2016/07/blog-post_28.html
