Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Στο δυτικό άκρο της Κρήτης.... (Γραμβούσα-Μπάλος)

Ήθελα πολύ καιρό να πάω στον Μπάλο.
Είναι από τα πιο πολυφωτογραφημένα μέρη της Ελλάδας, άκουσα πρώτη φορά γι' αυτό τον απίστευτης ομορφιάς τόπο όταν ξεκίνησα να συμμετάσχω στα σεμινάρια της ΕΦΕ Κρήτης.
Η προηγούμενη από εμάς τάξη είχε κάνει μια φωτογράφιση εκεί και οι φωτογραφίες της στόλιζαν για κάποιο διάστημα τους τοίχους της σχολής.
Δεν θα πω τίποτε περισσότερο για επίσκεψή μου σαν εμπειρία, ίσως γιατί θα είμαι άδικος και είναι το τελευταίο που θα ήθελα.
Ο Μπάλος είναι ένας μοναδικής ομορφιάς τοπίο που αξίζει κάθε άνθρωπος να επισκευτεί, έστω και μια φορά στη ζωή μου.
Τελεία.
Τα υπόλοιπα ας τα πουν δύο πανοράματα που τράβηξα, ένα το μεσημέρι και ένα αργά το απόγευμα καθώς έφευγα.


 Ένα από τα δύο με μαγεύει! ;-)



Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Λαφονήσιος δρόμος 2017


Εξαιρετικός αγώνας.
Όλη η διαδρομή δίπλα στη θάλασσα, από τα Λειβάδια μέχρι την πανέμορφη παραλία της Ελαφόνησου!
Τι κι αν ο Ήλιος έκαιγε με 35+ βαθμούς θερμοκρασία, στον τερματισμό τα ξέχασα όλα.
Το μόνο που θυμώνουν ήταν οι μυρωδιές της διαδρομής...
 

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

24o Γύρος Οροπεδίου Λασιθίου....

Τον λατρεύω αυτό τον αγώνα.
Το Οροπέδιο πέρισυ (https://psihotherapia.blogspot.gr/2016/08/blog-post.html) μου έμαθε να σέβομαι τον δρόμο.
Μου δίδαξε την αξία του φόβου, αλλά και πως ο φόβος αυτός έχει ένα όριο που το θέτουμε εμείς.
Αν νικήσεις τον φόβο, κερδίζεις την ζωή.
Αν σταθείς στην αφετηρία με πόδια να τρέμουν, έχεις ήδη τερματίσει νικητής.
Αυτό είναι το πρώτο βάθρο.

Μετά την περυσινή μου περιπέτεια στη διαδρομή, φέτος ήμουν πειθαρχημένος. Άλλωστε σε έναν αγώνα 24 χιλιομέτρων, αν η προετοιμασία δεν είναι σωστή, ο τερματισμός είναι αμφίβολος.
Στάθηκα στην εκκίνηση με τα πόδια μου κομμένα από τον φόβο, με τα χέρια μου να τρέμουν.
Με τη ζέστη να μου τρυπάει το δέρμα.
Με λαχτάρα....
Για να μετρήσω τις δυνάμεις μου, για να νοιώσω πως υπάρχω.
Όποιος έχει τρέξει έστω και μια φορά στα όριά του, γνωρίζει κάθε ένα από αυτά τα συναισθήματα!

Βίωσα τον αγώνα εντελώς διαφορετικά σε σχέση με πέρυσι.
Ήμουν σε όλη τη διαδρομή χαλαρός, χαμογελαστός, φτάσαμε να ανταλάσσουμε ανέκδοτα με τα παιδιά που έτρεχαν δίπλα.
Λίγο πριν το Μέσα Λασίθι, ξεκαρδίστηκα στα γέλια με έναν δρομέα που σταματούσε κάθε μερικά μέτρα, για να τραβήξει μια... selfie!
Οι ανηφόρες των πρώτων χιλιομέτρων δεν με προβλημάτισαν καθόλου.
Η ανηφόρα στο 22.800 του Αγίου Χαράλαμπου που είχα περπατήσει σχεδόν λιπόθυμος, δεν με τρόμαξε. Την έτρεξα, μέχρι το τελευταίο μέτρο του "Γολγοθά" της.
Ο τερματισμός, ένα πανηγύρι!
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Οροπεδίου είχε διαθέσιμο ένα.... λάστιχο κουμπωμένο σε μια βρύση και όποιος ήθελε μπορούσε να κάνει ένα παγωμένο ντους που, στην δική μου περίπτωση, αποδείχθηκε ευεργετικό!
Στεχαχωρήθηκα που όλο αυτό έπρεπε να τελειώσει κάποια στιγμή. Ήταν τόσο έντονο, τόσο γλυκό, τόσο ευλογημένο....

Ανυπομονώ για του χρόνου!


Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Όταν το φως παλεύει με το σκοτάδι....

Στις 30 Ιουλίου ανέβηκα για έκτη φορά στην κορυφή "Τίμιος Σταυρός"  του Ψηλορείτη.
Με μαγεύει η πορεία στο χαρακτηριστικό άγριο τοπίο της Κρητικής γής.
Με συναρπάζει η προσπάθεια των ανθρώπων, ανδρών, γυναικών και παιδιών όλων των ηλικιών να ανέβουν στην κορυφή.
Μα, πιο πολύ από όλα όμως, λατρεύω τη στιγμή που οι πρώτες ακτίνες του Ήλιου παλεύουν να διώξουν το σκοτάδι για να αγκαλιάσουν το βουνό...
Είναι τότε που λες και ο ουρανός πλημμυρίζει με θεία μελωδία!
Τότε που - το ορκίζομαι!! - στα αυτιά μου αντηχεί η κοσμική μουσική, ο ήχος που προκαλεί ο Ήλιος καθώς ξεπροβάλει από τον ορίζοντα και αγγίζει πέτρες και ανθρώπους!
Είναι η στιγμή της απόλυτης νίκης του φωτός ενάντια στον απόλυτο εχθρό του.
Μόνο η φωτογραφία μπορεί να το περιγράψει....


Δευτερόλεπτα πριν το ξημέρωμα. Αχνοφαίνεται το Ηράκλειο.
 
Αριστερά η Δύση, δεξιά η Ανατολή. Το φως μάχεται με το σκοτάδι!
Ο Ψηλορείτης δέχεται τις πρώτες ακτίνες.
Ο Ήλιος ξεπροβάλει! Η κοσμική μουσική πλημμυρίζει το τοπίο!
 
 
 
 









Στου Ψηλορείτη την κορφή, το χιόνι δεν τελειώνει!


Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

22 χρόνια μετά....


Κι όμως, είναι σαν να μην πέρασε ούτε ώρα.
Ειδικά σήμερα, με το θερμόμετρο στους 40 βαθμούς, θυμήθηκα ακόμα περισσότερο εκείνη την καταραμένη μέρα που πήρε μακριά τα τρία φιλαράκια μου.
Έτσι ήταν και τότε, τόση ζέστη επικρατούσε εκείνο το πρωινό που χτύπησε το τηλέφωνο κι ο Γιάννης μου είπε τα μαντάτα...
"- Ο Λευτέρης, ο Βαγγέλης και ο Δημήτρης σκοτώθηκαν χτες το βράδυ."
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το τηλεφώνημα, σαν τελεσίγραφό, έβαλα τις φωνές, έβριζα Θεό και ανθρώπους και δεν μπορούσα να το πιστέψω....
Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Ειλικρινά.
Καμιά φορά νοιώθω πως θα τους συναντήσω στο δρόμο, πως θα πάμε μαζί για καφέ.
Πως θα αρχίσει πάλι ο Γιώργος να πειράζει τον Βαγγέλη και να τσακώνονται.
Και την ίδια στιγμή, από μια διπλανή καρέκλα ο Λευτέρης θα τους κοιτάζει και θα τους δείχνει τις ανοιχτές του παλάμες...


Συνάντησα ένα κοινό μας γνωστό τις προάλλες. Είχα να τον δω απο τότε.
Διάβασε το περισυνό μου κείμενο. (https://psihotherapia.blogspot.gr/2016/07/blog-post_28.html)
"-Τους θυμάσαι ρε καθόλου;", με ρώτησε.
Μα πώς είναι δυνατόν να ξεχάσω;
Το σκανταλιάρικο γέλιο του Λευτέρη που γέμιζε το δωμάτιο...
Το θλιμμένα, όμως γεμάτα πονηριά μάτια του Βαγγέλη...
Το σπινθηροβόλο βλέμμα του Δημήτρη...

Δεν σας ξεχνώ ποτέ φιλαράκια, εσείς είστε η νιότη μου, η ξεγνοιασιά μου.
Και είμαι σίγουρος πως, αργά ή γρήγορα, μια μέρα θα ανταμώσουμε ξανά.
Να καπνίσουμε, να πιούμε και να φάμε σουβλάκια, στα ξύλινα παγκάκια κάτω από τα πεύκα, όπως τότε τ' απογεύματα του σκασιαρχείου μας, στην Αγία Ειρήνη στα Σπήλια!

Δημήτρη σου χρωστάω μια επίσκεψη. Με τους άλλους δύο τα είπαμε το απόγευμα...

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Χορός...








Οι φωτογραφίες είναι από την παράσταση του Κέντρου Χορού του δήμου Ηρακλείου στις 25 Ιουνίου 2017.


Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Βαμμένα κόκκινα μαλλιά....


Από χτες το απόγευμα ξεφυλλίζω τις κιτρινισμένες σελίδες του μυθιστορήματος που λάτρεψα στην εφηβία μου, τα "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά" του Κώστα Μουρσελά.
Το αγόρασα παραμονή Χριστουγέννων του 1992, την περίοδο που ο ΑΝΤ1 πρόβαλε την τηλεοπτική του μεταφορά σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη.
Ήταν η εποχή που ήθελα να γίνω συγγραφέας, που δεν συμβιβαζόμουν με τίποτα και με κανέναν. Ήταν τότε που οικογένεια για μένα ήταν οι φίλοι μου, ουσία της ζωής η παρέα μαζί τους και το μέλλον ήταν όλο δικό μας.
Και κάπου εκεί, ήμουν σίγουρος πως ο κόσμος μπορούσε με άνεση να περιμένει να τον αλλάξω!
Τα "Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά" ήταν στα 16 μου χρόνια παραπάνω από ένα απλό βιβλίο που ξενύχτησα τρεις βραδυές για να το τελειώσω.
Ήταν το εγχειρίδιο της ζωής.
Ήταν η γνώση του κόσμου όπως δεν τον είχα ποτέ πριν φανταστεί.

Ο συγγραφέας του έφυγε το περασμένο Σάββατο 15 Ιουλίου, αργά το βράδυ.


"-Εγώ τέλειωσα Μανωλόπουλε, στο είπα. Ηρέμησα πια. Το βλέπεις αυτό το μπουκάλι; Είναι το τελευταίο που θα πιω. Καθάρισα, τέρμα. Δεν σας κάνω τη χάρη να σβήσω. Εσύ να δούμε. Θ' αφήσεις ποτέ να βγουν απο μέσα σου τόσα σκατά; Θ' αφήσεις να ξεμπουκάρουν οι θάλασσες και τα ποτάμια και οι μνήμες; Θα τ' αφήσεις ποτέ έξω στο φως; Μια ζωή, μπάσταρδε, τα κλείνεις, τα μπλοκάρεις, βάζεις φράγματα..... Και να πω ότι δεν ξέρεις την παγίδα ή οτι το ξεπέρασες και εντάξει, ησύχασες; Εσύ μια ζωή είσαι εδώ και εκεί, πηγαινοέρχεσαι μετέωρος, δεν ακουμπάς πουθενά. Καμιά φορά σκέφτομαι πως ήσουνα βαλτός να σαμποτάρεις τη ζωή σου. Μαλάκα!"

Ευχαριστώ πολύ για όλα.
Μα κυρίως, για κάθε ανάμνηση που μου ήρθε στο μυαλό απόψε.
Θυμήθηκα φίλους, παρέες, τη ζάλη από το πιοτό, τον βήχα από το βαρύ τσιγάρο.
Ζωντάνεψαν φίλοι που χάθηκαν, είδα το γέλιο τους ζωντανό μπροστά στα μάτια μου, άκουσα τη φωνή τους ξανά στο δωμάτιο!
Είμαι ευγνώμων....