Ξημέρωμα 25ης Ιουλίου (31 χρόνια μετά...)

 

Ήρθε πάλι η μέρα εκείνη της μνήμης της καταραμένης…

Η μέρα εκείνη που νοσταλγία και πόνος παλεύουν στο μυαλό μου, η γλυκιά ανάμνηση της εφηβείας ανακατεύεται με την θλίψη της απώλειας των αγαπημένων μου φίλων και κάνουν πάρτυ που πάντοτε καταλήγει σε κλάμα, θλίψη, θυμό, αναμνήσεις….

Πάνω από όλα αναμνήσεις…

Τριάνταένα χρόνια πέρασαν, δεν θα πω “κιόλας” γιατί τα έχω μετρήσει ένα-ένα, τριανταένας Ιούλιοι που δεν με άφησαν να ξεχάσω, που κράτησαν την ανάμνηση ζωντανή, που φέρνουν τα πρόσωπά τους κάθε χρόνο ολοζώντανα μπροστά μου και πιάνουμε το διάλογο και λέμε τις ίδιες παπαριές που λέγαμε και τότε και μεταξύ μας, πολύ καλά κάναμε γιατί όταν είσαι δεκαοχτώ επιβάλλεται πρώτα και κύρια να κουβεντιάζεις παπαριές με τους συνομίλικούς σου!

“-Έχεις χρόνο να ωριμάσεις” μου είπε κάποτε ο δάσκαλός μας ο συγχωρεμένος ο Βαγγέλης Καρυωτάκης όταν τον συνάντησα χρόνια μετά που τέλειωσα το δημοτικό.

“-Τώρα κοίτα να ζήσεις. Και να κάνεις τρέλες. Πολλές τρέλες!”

Μακάρι να είχα καταλάβει τί ακριβώς ήθελε να μου πει, έφτασα τα πενήντα κι ακόμα πάσχω από την αιώνια σοβαρότητα που με πότισαν από τα μικράτα μου κι ακόμα να κερδίσω το “βραβείο” του “σοβαρού και μετρημένου”, όλα στο βωμό της κανονικότητας που όφειλα να υπηρετήσω για να μην κάνω “ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι” της οικογένειας που πολύ καλά έκαναν και τα έκαναν όλα ρημαδιό στο πέρασμά τους από την εφηβεία. 

Υλικά και ηθικά.

Εγώ στο φόβο μου να μην “κάνω τα ίδια”, έγινα υπέρ του δέοντος “κανονικός” για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, λες και οι λάθος αποφάσεις είναι το αντίδοτο στα λάθη όπως τα ορίζουν οι κοινωνικές συμβάσεις. 

Σκατά.

Λίγα έχω να θυμάμαι από την ζωή μου, τα περισσότερα από αυτά με ξεχώρισαν από την “κανονικότητα” που προσπάθησαν να με μπολιάσουν από τα γενοφάσκια μου, όλα μα όλα για κάποιο λόγο σας περιλαμβάνουν ρε φιλαράκια μου… Ίσως για αυτό δεν σας ξεχνώ ποτέ, σας έχω ταυτίσει με την ελευθερία που δεν είχα ποτέ άλλοτε στην ζωή μου!

Εδώ και κάμποσες μέρες τριγυρίζουν κάποιες από τις ιστορίες που ζήσαμε τα λίγα χρόνια που συνυπήρξαμε μέσα στο μυαλό μου, κύκλο κάνουν και έρχεται πότε η μία και πότε η άλλη στο προσκήνιο και με κάνουν και γελώ που τις θυμάμαι, με κάνουν και βουρκώνω που μου λείπετε και ψάχνω ποιά από όλες θα περάσω από τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο για να τη διαβάσουν οι φίλοι μου, τυπική ανάκληση μνήμης (τη λέξη μνημόσυνο την απεχθάνομαι) περισσότερο για μένα αλλά και για να κρατήσω την υπόσχεση που σας έδωσα την μέρα του χαμού σας να μην μεσολαβήσει χρονιά που να μην σας μνημονεύσω.

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία όσο κι αν προσπαθώ.

Καμία.

Είναι όλες τόσο σημαντικές που βουρκώνω και φέτος και δεν μπορώ να επιλέξω, σας φέρνω στο μυαλό και κλαίει η καρδιά μου, πόσο μου λείπετε και φέτος ρε μαλάκες… 31 χρόνια κι ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιά καργιόλα τύχη μας χώρισε, ποιά συγκυρία σας πήρε για πάντα κι έμεινα μόνος ρε, καμία ουσιαστική παρέα που να με γεμίζει δεν έκανα μετά από τη δική σας, ανάπηρος κοινωνικά νοιώθω όταν σας σκέφτομαι, απεχθάνομαι τους γύρω όταν ακούω να αναφέρουν την λέξη “κολλητός” ή “κολλητή” και γελώ αμυντικά λέγοντας ότι τάχα μου δεν υπάρχει αυτός ο όρος όταν περάσεις την εφηβεια αλλά στην πραγματικότητα ζηλεύω που τα δικά μου κολλητάρια μου την έκαναν λίγο πριν πατήσουμε γερά τη Γη και σταθούμε στο ύψος μας σαν ενήλικες….

Ζηλεύω… Ζηλεύω όσους κράτησαν μέχρι σήμερα φίλους από το σχολείο και έχουν να θυμούνται ιστορίες από μαθήματα και κοπάνες και εκδρομές, ζηλεύω που εμένα οι αναμνήσεις μου δεν πρόλαβαν να παλιώσουν γιατί έφυγαν μαζί σας στο άπειρο, ζηλεύω που δεν μπορώ με ένα τηλέφωνο να σας έχω κοντά μου να πάμε να γίνουμε λιώμα ένα βράδυ, ίσως για αυτό να έκοψα με τα χρόνια το αλκοόλ, ίσως ακόμα και αυτό να μου θυμίζει ότι υπήρξαμε μαζί και μοιραστήκαμε ποτήρια και τσιγάρα κι ας ήταν για λίγο…

Για πολύ λίγο…

Ξέρετε κάτι; Φέτος δεν θα μοιραστώ καμία ιστορία. Θα τις κρατήσω όλες για μένα όπως ακριβώς τις έζησα και τις θυμάμαι.

Σήμερα μίλησα λίγο στον γιο μου για σας. Είναι στην ηλικία ακριβώς που ήμουν εγώ όταν χαθήκατε. Του πρότεινα να έρθουμε να σας δούμε μαζί με την πρώτη ευκαιρία για να σας γνωρίσει και δέχτηκε με χαρά. Ένα από τα πράγματα από τα πολλά για τα οποία τον καμαρώνω είναι η αφοσίωσή του στους φίλους του. Σαν αδέρφια του τους έχει, έχουν περάσει πολλά παιδιά από τον κύκλο του αλλά με εκείνους που συναναστρέφεται τώρα έχει ένα δέσιμο ζηλευτό. Πέρσι το καλοκαίρι έκλαιγε με λυγμούς που ο ένας έλειπε για ένα χρονικό διάστημα εκτός Κρήτης. Δεν τον έχω ξαναδεί τόσο στεναχωρημένο. “-Λείπει ο κολλητός μου μπαμπά και δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω!”Τον ένοιωσα. Ο Στέφανος μετά από λίγο είδε ξανά τον φίλο του.

Εγώ ακόμα δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω.

Μου λείπουν τόσο πολύ οι κολλητοί μου…

https://psihotherapia.blogspot.com/2025/07/30.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2024/07/29.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2022/07/blog-post_26.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2017/07/22.html
https://psihotherapia.blogspot.com/2016/07/blog-post_28.html

"Αέρα θέλει η ζωή!" - Ένα ταξίδι στο φως παρέα με έναν άνθρωπο φωτεινό...

 Το περασμένο Σάββατο έφυγε ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, η θεία Ελένη, η γυναίκα του θείου Μήτσου του αδερφού της γιαγιάς μου.

Τη θεία Ελένη την έχω συνδυάσει από το παιδικό μου μυαλό με το καλοκαίρι και τις διακοπές, μάλλον φταίει πως τη συναντούσα πάντα εκείνη την εποχή του χρόνου όταν ερχόταν από την Αθήνα που ζούσε μόνιμα, άλλοτε μόνη άλλοτε με κάποιο από τα παιδιά της για να δει τους συγγενείς, για να πάρει ουσιαστικά μυρωδιά από τον τόπο.
Στα μάτια μου φάνταζε αεικίνητη, δεν την έστενε κανένα ντουβάρι, όταν έφτανε στο νησί έβρισκε τρόπο να κινηθεί, να δει τους γνωστούς της, να πάει στις αγαπημένες της εκκλησίες και τα μοναστήρια, ξεκούραση για εκείνη δεν ήταν η στασιμότητα αλλά ο περπάτημα, η συναναστροφή, η κοινωνικοποίηση!
"-Αέρα θέλει η ζωή παιδί μου!", συνήθιζε να μου λέει κι έγινε η αγαπημένη μου φράση, χαρακτηριστικό όχι μόνο δικό της αλλά κάθε ύπαρξης που σέβεται τον εαυτό της και δεν ήρθε σ' αυτή τη ζήση μόνο και μόνο για να μην είναι ο κόσμος άδειος!
Ανέφερα πως είχε μεγάλη αγάπη για τα μοναστήρια, η πρώτη μου ανάμνηση άλλωστε από εκείνη ήταν όταν ήμουν περίπου πέντε και είχα πάει με τους δικούς μου στην Αθήνα και μας πήρε με το λεωφορείο να πάμε στην... άλλη άκρη του κόσμου (τότε) στην Πεύκη για να προσκηνήσουμε στην Αγία Ειρήνη, ένα προσκύνημα που αναζήτησα μετά από πολλά πολλά χρόνια στο διάλειμμα μιας εκπαίδευσης στην εταιρεία που εργαζόμουν τότε και έγινε η αφορμή να αναβιώσουν μέσα μου μνήμες, ήχοι και εικόνες της παιδικής μου ηλικίας.
Το αγαπημένο της μοναστήρι ήταν στην Κρήτη, η Παναγία η Καλυβιανή στην Μεσαρά, κοντά στο χωριό που γεννήθηκε και θαυματουργικά μεγάλωσε όπως δεν κουραζόταν ποτέ να μας λέει καθώς όταν ήταν μικρή την είχε παρασύρει ένα ρέμα που αντί να την πνίξει, την ξέβρασε κοντά σε μια εκκλησία! Θυμάμαι σε μια από τις κοινές μας επισκέψεις στην Καλυβιανή μου διηγήθηκε την ιστορία που την "ονείρεψε" ο Όσιος Χαράλαμπος που είναι θαμμένος εκεί. Κοιμόταν μου είπε στο προαύλιο του παλιού ναού όταν τον είδε την μορφή του να ξεπροβάλλει από την χαμηλή πόρτα. Δεν τον γνώρισε, νόμιζε ότι ήταν κάποιος ιερέας, του μίλησε, της μίλησε, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, κι από εκείνη τη μέρα η θεία Ελένη λάτρεψε το μοναστήρι ακόμα περισσότερο καθώς θεώρησε τιμή να της φανερωθεί ο Άγιος.
Η θεία Ελένη ήταν αγαπημένος άνθρωπος για ένα πολύ σπουδαίο λόγο. Δεν κουραζόταν ποτέ να μας μιλάει ακόμα και όταν ήμασταν μικρά παιδιά, σε ηλικία που κανείς δεν μας έδινε σημασία στις συναναστροφές που βρίσκονταν "μεγάλοι", αυτός ο καταραμένος ηλικιακός ρατσισμός που δεν έχει αλλάξει και πολύ από τότε.
Η θεία καθόταν και μας μιλούσε με τις ώρες για όσα πίστευε, μόνο για πράγματα ευχάριστα για να μην μαυρίζει η ψυχή μας, μας έλεγε τις ιστορίες που είχε ακούσει και την είχαν ενθουσιάσει και ποτέ μα ποτέ δεν βαριόταν να ασχολείται μαζί μας.
Την αγαπούσα γιατί ήταν ένας άνθρωπος όλο χαμόγελο.
Ακόμα και σήμερα που έχουν μεσολαβήσει τόσα χρόνια από την τελευταία φορά που την είδα, όταν αναλογίζομαι τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα, σκέφτομαι την θεία Ελένη σαν τον καλύτερο άνθρωπο που γνώρισα.

Καλό ταξίδι στο φως θεία μου, γνώριμο θα είναι το περιβάλλον αφού ήσουν ολόκληρη φως!
Την Κυριακή πήγα μετά από πολλά πολλά χρόνια στην Καλυβιανή, παρέα με την κόρη μου. Σε όλο το δρόμο της έλεγα για σένα και στις ιστορίες σου!
Δυστυχώς η θαυματουργή εικόνα δεν επέστρεψε στον αγαπημένο σου ναΐσκο για να την προσκυνήσουμε...

Οι Η.Π.Α., η Ε.Ε. και ένα γκολ απο το VAR (με αφορμή το κατά πόσο "κοντά" είναι η Κρήτη με την Γροιλανδία)

 

Έγραφα πριν από λίγο καιρό για την πορεία που βλέπω να έχουν τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την ομιλία του Αμερικανού Προέδρου στον ΟΗΕ (https://psihotherapia.blogspot.com/2025/09/blog-post.html). Το ύφος μου δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξο και κάποιοι με αντιμετώπισαν με επιφυλακτικότητα, στην καλύτερη περίπτωση. Βλέπεις, εγώ δεν είμαι ούτε πολιτικός αναλυτής ούτε δημοσιογράφος και ούτε προσπαθώ να δρέψω δάφνες για τον δημόσιο λόγο μου.
Εγώ απλά εκφράζω την προσωπική μου άποψη όπως κάθε απλός πολίτης.
Από τότε μέχρι σήμερα παρακολουθήσαμε μεταξύ άλλων την απαγωγή του προέδρου λατινοαμερικανικής χώρας από τον στρατό των ΗΠΑ που συνοδεύτηκε από δεκάδες δολοφονίες ανθρώπων από το περιβάλλον του καθώς και την προσαγωγή του σε Αμερικανικό δικαστήριο. Στη συνέχεια ο πρόεδρος Τράμπ ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου ρητορική εναντίον ενος κράτους-μέλους της Ε.Ε. που οδήγησε τελικά πριν μερικές μέρες στο να νομιμοποιηθεί η κατοχή της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ κάτω από τις πιέσεις των απειλών της επιβολής δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα που εισάγονται στην χώρα.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες είτε με την σιωπή τους, είτε με τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις τους για τα παραπάνω, απλά έβαλαν την σφραγίδα στα προαναφερθέντα γεγονότα.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ουσιαστικά πεθάνει καθώς βρίσκεται πολύ μακριά από το όραμα των εμπνευστών της για μια κοινή ευρωπαϊκή πορεία, μια κοινή οικονομία, ένα κοινό μέλλον. Πλέον και εξαιτίας της στάσης της Γερμανίας που φρόντισε αποκλειστικά για το κρατικό της συμφέρον κατά την δεκαετία της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2010, οι χώρες που πλήν εκείνης είχαν όχι μόνο ισχυρές (αλλά σαθρές) οικονομίες αλλά και παράστημα στο παγκόσμιο διπλωματικό γίγνεσθαι (Ισπανία, Ιταλία), ουσιαστικά οδηγήθηκαν την αγκαλιά της ολοκληρωτικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου…

Σήμερα λοιπόν έχουμε τον Ευρωπαϊκό Νότο που σιωπά λόγω χρεών, την Κεντρική Ευρώπη που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα εσωτερικά της προβλήματα λόγω κατά ένα μεγάλο βαθμό της λάθος διαχείρισης του μεταναστευτικού που οδηγεί μέρα με τη μέρα τους πολίτες στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, την Μεγάλη Βρετανία που είναι περισσότερο από ποτέ ξένο σώμα στην Ευρώπη, τις σκανδιναβικές χώρες που έχοντας δυνατές οικονομίες αδιαφορούν για τα προβλήματα των εταίρων (μέχρι να τις πλησιάσουν που δεν το βλέπω και πολύ μακρινό) και την Γαλλία που ουσιαστικά προσπαθεί μόνη της μπας και σώσει την τιμή του εγχειρήματος που ονομάστηκε κάποτε “Ενωμένη Ευρώπη” χωρις τίποτα να μας θυμίζει πλέον τον λόγο.
Το τέλος της Ευρώπης όπως την ξέρουμε φάνηκε πιο καθαρά από ποτέ όταν οι Αμερικανοί έσυραν τους Ευρωπαίους ΝΑΤΟϊκούς τους συμμάχους στον ατέρμονα πόλεμο της Ουκρανίας που ναι μεν ξεκίνησαν εκείνοι αλλά είναι, όπως και ο Β’ ΠΠ, πολύ μακριά από τα σύνορά τους για να μπορέσει να τους επηρεάσει άμεσα.
Ο πόλεμος αυτός πέρα από τους πόρους που έχει απορροφήσει από τα κράτης της Ε.Ε. που δεν έχουν σταματήσει να στέλνουν όπλα και χρήματα στους Ουκρανούς εδώ και τέσσερα χρόνια, ουσιαστικά διέξοψε κάθε συνεργασία των Ευρωπαϊκών κρατών με την Ρωσία στον τομέα της Ενέργειας και συγκεκριμένα του φτηνού φυσικού αερίου αφήνοντας σαν μοναδική εναλλακτική το πανάκριβο LNG των ΗΠΑ που συν τοις άλλοις, απαιτεί εγκαταστάσεις αποθήκευσης, πλοία μεταφοράς, υποδομές, υποδομές, πανάκριβες υποδομές…
Ή λαθρεμπόδιο μέσω της ανατολικής μας γειτόνου που είναι μανούλα στην διπλωματία και τα έχει με όλους καλά.

ΗΠΑ-ΕΕ λοιπόν 3-0 με το τρίτο γκολ στις καθυστερήσεις του δευτέρου ημιχρόνου από στημένη φάση που έδωσε ο VAR καθώς τα Αμερικανικά ταμεία γεμίζουν και τα Ευρωπαϊκά έχουν στεγνώσει.

Αν παρακολουθήσετε δελτία ειδήσεων απόψε το βράδυ, θα δείτε ότι έχουν κοπάσει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι συζητήσεις για τα εξοπλιστικό τείχος απέναντι στους Ρώσους. Μετά την ιστορία του Τράμπ με την Γροιλανδία, οι εταίροι μας έχουν μυριστεί ότι ο “Hannibal ante portas” αλλά από τα δυτικά, όχι από εκεί που τον περίμεναν.
Μακάρι να βγω ψεύτης αλλα θεωρώ ότι ακόμα δεν έχουμε δει ούτε το ελάχιστο δείγμα της νέας τάξης πραγμάτων όπως έχει ξεκινησει να διαμορφώνεται.
Μπορεί η γενιά μας να μην έχει βιώσει πολέμους και κακουχίες όπως μας λένε ειρωνικά οι παλιότεροι, όμως αυτά που ζήσαμε από το 2010 και μετά δεν χωράνε σε ένα βιβλίο.
Κι αυτά που θα ζήσουμε από εδώ και πέρα μπορεί κατά τη γνώμη μου να μην είναι αιματοχυσίες σε ευρύτερες συγκρούσεις ούτε “τηλεοπτικοί” πόλεμοι, ίσως όμως είναι γεγονότα πιο επώδυνα και ουσιαστικής σημασίας.

Αυτό που δεν θέλω να σκέφτομαι καθόλου είναι ότι πλέον μετά την ιστορία της Γροιλανδίας και την defacto παραχώρησή της στους Αμερικανούς, δημιουργείται ένα προηγούμενο που δεν ξέρουμε πού μπορει να οδηγήσει. Ποιός μας λέει ότι δεν θα έρθει αύριο το πρωί ο Τράμπ να ζητήσει την Κρήτη; Τι θα τον εμποδίσει να το κάνει;
Πάντως όχι η “πυγμή” της ελληνικής διπλωματίας που μετά την απαγωγή του Μαδούρο αρκέστηκε να δηλώσει δια στόματος του Έλληνα πρωθυπουργού ότι “δεν  είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”!

Όσο για τον Τράμπ…
Ειλικρινά με στεναχωρεί το γεγονός ότι δεν θα είμαι παρόν σε 100 χρόνια που θα διδάσκουν στα σχολεία τον τρόπο που εξελέγει πρόεδρος στην πρώτη του θητεία χρησιμοποιώντας τις “υπηρεσίες” της Cambridge Analytica (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%BF_%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD_Facebook-Cambridge_Analytica) τον τρόπου που αντιμετώπισε την ήττα του στις επόμενες εκλογές (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BB%CE%B9%CE%BF_(2021)), αλλά κυρίως, το πως κατάφερε αυτός ο άνθρωπος να εκλεγεί ΞΑΝΑ πρόεδρος στην χώρα που θέλει να αυτοαναφέρεται σαν το απόλυτα δημοκρατικό κράτος στον κόσμο!

***λίγες ώρες πριν, δημοσιεύτηκε αυτό το κείμενο που επιβεβαιώνει τις σκέψεις μου: Γιατί ο Τραμπ θέλει να τελειώσει και τον ΟΗΕ

5+1 Ιστορίες από το 2025 (Ιστορία 4η - Ο ευαίσθητος Αττίκ)

 

Ένα από τα πράγματα που θυμάμαι πολύ έντονα από την παιδική μου ηλικία είναι οι σειρές που βλέπαμε στην τηλεόραση.

Τα κρατικά κανάλια την δεκαετία του '80 είχαν κάποιες πολύ ποιοτικές παραγωγές, εγώ σαν παιδί παρακολουθούσα κυρίως τις παιδικές που άφησαν εποχή, τον "Κήπο με τα αγάλματα", την "Ιόλη", τον αγαπημένο μου "Θησαυρό της Βαγίας", με ανθρώπους όπως ο Παντελής Βούλγαρης να υπογράφουν την σκηνοθεσία, την Ελένη Σαραντίτη και την Ζώρζ Σαρρή το σενάριο, τον Σταμάτη Σπανουδάκη την μουσική επένδυση. Η κρατική τηλεόραση είχε όμως και κάποιες πολύ προσεγμένες σειρές για ενήλικες που όμως προβάλονταν σε απαγορευτικές για μας ώρες, εκτός αν ήταν Παρασκευή βράδυ που οι γονείς έδειχναν μια ελαστικότητα.
Η δεκαετίας του 1980 ήταν η δεκαετία της κρατικής τηλεορασης, τα χρόνια της αποκλειστικής σχεδόν ψυχαγωγίας όλης της οικογένειας απο το μέσο αυτό. Ο χώρος που βρισκόταν ο τηλεοπτικός δέκτης ήταν το σημείο συνάντησης ειδικά το βράδυ, εκεί πάρθηκαν αποφάσεις, έγιναν συζητήσεις, εκεί γύρω έγιναν παρέες γύρω από τα εορταστικά προγράμματα, το "Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι" του Σαββόπουλου και το "Καλλιτεχνικό καφενείο" των Φέρρη, Πλέσσα και Τσιβιλίκα.
Σε αυτό τον χώρο του πατρικού μου, ένα βράδυ που δεν ήταν Παρασκευή, μια καθημερινή που λαγουδοκοιμόμουν στον καναπέ δίπλα στην τηλεόραση αλλά δεν είχα όρεξη, όχι να κοιμηθώ, αλλά να φύγω από την παρέα της οικογένειας, το παιδικό μου βλέμμα έπιασε με την άκρη του κάποιες ασπρόμαυρες σκηνές από μια παραγωγή της εποχής που μου έμεινε χαραγμένη στην μνήμη.
'Ηταν η σειρά "Αττίκ" που περιέγραφε τη ζωή του μουσικοσυνθέτη του ελαφρού τραγουδιού της δεκαετίας του '30, του Κλέωνα Τριανταφυλλίδη. Δεν έχει νόημα να μπω σε λεπτομέρειες καθώς θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, το μόνο που συγκράτησα και μέχρι σήμερα θυμάμαι είναι το επεισόδιο που περιγράφει το περιστατικό με το τραγούδι "Ζητάτε να σας πω"....
Ο μεγάλος έρωτας του Αττίκ ήταν η ηθοποιός και συγγραφέας Μαρίκα Φιλιππιδου που μπήκε στην ζωή του το 1910, η "ωραιότερη γυναίκα της Αθήνας" την εποχή εκείνη, μια πανέμορφη γυναίκα με γαλανά μάτια που τον ενέπνευσαν να γράψει μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια του.
Ένα από αυτά ήταν το "Είδα μάτια" που έγινε μεγάλη επιτυχία για την εποχή.

"...Είδα μάτια πολλά
Γαλανά στη ζωή μου
Να κοιτούν απαλά
Και ν' ανάβουν την ψυχή μου
Μα τόσο μαγικά
Να μιλούν πιο γλυκά
Δεν είδα άλλα
και τόσο μεγάλα..."

Η Μαρίκα εγκατέλειψε τον Αττίκ το 1914 και ο ευαίσθητος τραγουδοποιός δεν την ξεπέρασε ποτέ.
Το 1930 η Μαρίκα με τον σύντροφό της Σπύρο Μερκούρη (παππού της Μελίνας) επισκέφτηκαν την περίφημη "Μάντρα" του Αττίκ για να διασκεδάσουν όπως δεκάδες Αθηναίοι της εποχής. Το κοινό που αντιλήφθηκε την παρουσία της πανέμορφης γυναίκας και γνωρίζοντας το παρελθόν της με τον μουσικοσυνθέτη, άρχισε να ζητά  να ακούσει το τραγούδι που είχε γραφτεί για χάρη των ματιών της με αποτέλεσμα ο Αττίκ να σταματήσει το πρόγραμμα και να αποσυρθεί στο καμαρίνι του. Επέστρεψε δέκα μόλις λεπτά αργότερα έχοντας συνθέσει το ομορφότερο ίσως τραγούδι του, το εξαιρετικό "Ζητάτε να σας πω"...

"...Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια

Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει

Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις

Στο γλέντι σας αυτό
δε θα' τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι

Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια

Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ' αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ' τη φύση
καρδιά για ν' αγαπήσει

Αχ, δεν είν' οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες

Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι..."

Το κοινό λύγισε από το σπαρακτικό τραγούδι, άλλοι δάκρυσαν, άλλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, η Μαρίκα με τον σύντροφό της αποχώρησαν και το "Ζητάτε να σας πω" πέρασε στη σφαίρα του θρυλικού.

Το τέλος του Αττικ υπήρξε τραγικά συνδεδεμένο με την ευαισθησία του.
Τον Αύγουστο του 1944 κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, περνούσε με το ποδήλατό του έξω από το Πολυτεχνείο όπου ακούμπησε δύο γερμανούς στρατιώτες που στέκονταν εκεί. Εκείνοι τον έδειραν άγρια και τον εγκατέλειψαν αιμόφυρτο στον δρόμο. Φαίνεται όμως πως το ψυχικό του τραύμα ήταν βαθύτερο από το σωματικό μιας και ο Αττίκ, λίγο καιρό μετά το περιστατικό αυτό, αυτοκτόνησε καταναλώνοντας μεγάλη ποσότητα χαπιών...

Θυμήθηκα την ιστορία του Αττικ ακούγοντας το εξαιρετικό podcast της Μαριέττας Σπηλιοπούλου που πάτησε ένα "πλήκτρο μου" που πάνω γράφει "ευαισθησία".
Έφτασε στις μέρες μας η ευαισθησία να είναι συνώνυμο της αδυναμίας και πόσο λάθος είναι τελικά αυτό!
Πόσο λάθος να αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπος γεμάτο συναισθήματα σαν αδύναμο, σαν εκείνον που δεν μπορείς να ακουμπήσεις, σαν αυτόν που θα λυγίσει υπό το βάρος του "μικρού", του "μηδαμινού".

Πόσο λάθος όλο.

Ο ευαίσθητος άνθρωπος έχει ενσυναίσθηση, έχει απόθεμα δύναμης όταν πρόκειται να στηρίξει τον διπλανό του.
Αδύναμος είναι μόνο απέπαντι στον εαυτό του καθώς αισθάνεται υπεύθυνος για όλα όπως πολύ λανθασμένα είχε διατυπώσει ο Καζαντζάκης γράφοντας το αήθες "Αν δεν σωθεί ο κόσμος, εγώ θα φταίω"

Αν βρεις άνθρωπο που δακρύζει στα προβλήματά σου, που σε κοιτάει στα μάτια και πονάει όταν πονάς, που λυγίζει μόνο όταν το βάρος είναι αποκλειστικά δικό του, δώσε του το χέρι.

Σε έχει και τον έχεις ανάγκη!

5+1 Ιστορίες από το 2025 (Ιστορία 3η - Η Ελευθερία που γεννήθηκε αγόρι)

 

Φωτογραφία: https://www.miandmo.gr/

Καμιά φορά με ρωτάνε πώς καταφέρνω να θυμάμαι τόσες πολλές ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια και να τις περιγράφω με λεπτομέρειες.
Είναι τόσο απλό, όσο επίπονο.
Στα χρόνια μου μέχρι και την εφηβεία, υπήρξα παρατηρητής της ζωής. Ένα παιδί μόνο, μια οντότητα χωρίς παρέα, χωρίς έρισμα για κοινωνική ζωή, μέχρι και την τρίτη τάξη του γυμνασίου ζούσα μέσα από τα μάτια των οικείων και των συγγενών μου, μέσα από εικόνες και αφηγήσεις που δεν μου ανήκαν.
Λογικό ήταν λοιπόν μόνος σε μια άκρη της ύπαρξης των υπολοίπων να ζω παρατηρώντας και να έχω συγκρατήσει μέχρι σήμερα εικόνες τόσο από τις παράλληλες προς εμένα ζωές, όσο και από τις ζωές εκείνων που περνούσαν καθημερινά μπρος από το βλέμμα μου.

Ήμουν μικρός, πριν ακόμα από τα μαθητικά μου χρόνια όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στην γειτονιά της Αγίας Τριάδας, λίγα μέτρα από το κέντρο του Ηρακλείου. Εκεί ζει μέχρι σήμερα μια θεία της μητέρας μου, ένας άνθρωπος όλο καλοσύνη, γεμάτος γλύκα και φιλότιμο που δύο πράγματα έχω να θυμάμαι όταν την φέρω στο μυαλό μου: τη βραχνή φωνή, αλλά κυρίως το χαμόγελο που της φώτιζε το πρόσωπο ολόκληρο. 
Μορφή αγγελική η θεία, δεν τη θυμάμαι ποτέ να μας μαλώνει, ποτέ να μας κάνει παρατηρήσεις ή να μας φωνάζει, είχε πάντα μια χαρακτηριστικη ευγένεια η παρουσία της, δεν την άκουσα ποτέ να μιλάει άσχημα ή να παραπονιέται κι ας είχε περάσει βάσανα, ας είχε ζήσει κακουχίες και απώλειες.
Την πρώτη εκείνη λοιπόν φορά που βρέθηκα στο σπίτι της, βγήκα σαν παιδί στο δρόμο να παίξω και, δεινός παρατηρητής όπως είπα και στην αρχή, το βλέμμα μου κέρδισε μια εφηβική παρουσία από το διπλανό σπίτι.
Ήταν μια κοπέλα, ντυμένη με ένα μακρύ φόρεμα που όμως, κάτι δεν μου ταίριαζε πάνω της. Ήταν, πώς να το πω; Έμοιαζε περισσότερο με αγόρι παρά με γυναίκα. Έτσι ακριβώς, ο τρόπος που συμπεριφερόταν, που περπατούσε, ο τρόπος που μιλούσε στην μητέρα της δεν θύμιζε σε τίποτα γυναίκα, ήταν στα μάτια μου σαν ένας άντρας με μακρύ φόρεμα, μόνο που δεν μου φαινόταν καθόλου αστείο. Κάθε άλλο.
Μετά από μερικές στιγμές έσμιξαν τα βλέμματά μας, πλησιάσαμε, μιλήσαμε, μέχρι το μεσημέρι που με φώναξε η θεία για φαγητό είχαμε ήδη γίνει φίλοι και μοιραζόμασταν συζητήσεις και τα επιτραπέζιά της στο πεζοδρόμιο.
Δεν ήθελα να ρωτήσω τη θεία μου για όσα μου είχαν κάνει εντύπωση πάνω στην Ελευθερία, με πρόλαβε όμως η γιαγιά μου που δεν είχε καμία διακριτικότητα σε τέτοια ζητήματα.
"-Το καημένο το κορίτσι", της είπε η θεία.
"-Γεννήθηκε ερμαφρόδιτη, είχε γεννητικά όργανα αντρικά και γυναικεία και μετά τη γέννα ρώτησαν τους γονείς της ποιό από τα δύο φύλλα ήθελαν να κρατήσουν. Οι έρμοι ήθελαν κοριτσάκι, μεγάλοι άνθρωποι, να έχουν ένα πιάτο φαΐ στα τελευταία τους. Έκαναν στο παιδί το χειρουργείο, πού να ήξεραν ότι μεγαλώνοντας θα γινόταν αυτό που βλέπεις; Για αγόρι προοριζόταν, ίδια άντρας είναι η καημένη, είδες τις τρίχες που έχει στα μάγουλα; Κακότυχη Ελευθερία..."
"Ερμαφρόδιτη"
Έμαθα με τον χειρότερο τρόπο μια λέξη που από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα απεχθάνομαι όχι μόνο να χρησιμοποιώ, αλλά να την σκέφτομαι καν.
Στο παιδικό μου μυαλό τότε ήταν μια λέξη που έκανε δυστυχισμένο έναν φίλο μου.
Στο μυαλό που έχω σήμερα είναι μια λέξη που αντιπροσωπεύει χιλιάδες εγκλήματα που έγιναν μέχρι το 2022 που απαγορεύτηκαν στην Ελλάδα οι χειρουργικές επεμβάσεις σε intersex παιδιά με τον νόμο 4958/2022.
Την Ελευθερία δεν την είδα ποτέ ξανά. Είμαι όμως σίγουρος ότι πέρασε μια πολύ άσχημη ζωή και με πονάει αυτό.
Σκέφτομαι όμως ότι στο ζήτημα της αναγνώρισης του σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού έχουμε κάνει κάποια βήματα στην Ελλάδα την τελευταία 5ετία που, ήταν μεν πολύ αργά, αλλά ήταν με σωστό προσανατολισμό ώστε να βελτιωθεί η ζωή των πολιτών της χώρας.
Έτσι, η "ερμαφρόδιτη" Ελευθερία της δεκαετίας του 1980 έγινε ένα "συνηθισμένο" intersex άτομο του 2025 και μπορώ να πω πως είναι από τα λίγα πράγματα που μου έχουν δώσει ικανοποίηση τα τελευταία χρόνια.

Τώρα που το σκέφτομαι... Δεν είναι πολύ όμορφο;
Η Ελευθερία που της στερήθηκε κάθε ελευθερία διαχείρισης του εαυτού της αμέσως μετά που γεννήθηκε καθώς ακρωτηριάστηκε παρά τη θέλησή της, δεν θα είναι ικανοποιημένη σήμερα που αντίστοιχα άτομα έχουν κάθε ελευθερία στον αυτοπροσδιορισμό τους;
Πόσο πιο αυτονόητο θα έπρεπε να είναι το δικαίωμα κάθε πολίτη να αποφασίσει πώς θα ζήσει την ζωή του;

Όμορφες σκέψεις που ξορκισαν κάτι που έκρυβα από μικρό παιδί μέσα μου, από εκείνο το πρωί στην Αγία Τριάδα που μοιράστηκα τα παιχνίδια μου με την Ελευθερία!

Τροφή για σκέψη και ενημέρωση: https://intersexgreece.org.gr/

5+1 Ιστορίες του 2025 (Ιστορία 2η - Ο αφυδατωμένος δρομέας)

 

Η Γκαμπριέλα Άντερσεν καταρρέει τερμαρίζοντας στον
Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1984

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να μην ζητώ καμία ανταπόδοση για κάθε καλό που θα μπορούσα να κάνω στους άλλους.
Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ανιδιοτέλεια, το μόνο που ξέρω είναι ότι βιώνοντάς το ανέκαθεν γέμιζα σαν άνθρωπος και δεν το μετάνοιωσα ποτέ.
Όμως....
Ένας αγώνας που τρέξαμε με τη Μαρία, εντελώς για πλάκα, έγινε η αφορμή να αναθεωρήσω για πολλά μέσα σε λίγες μόνο στιγμές.

Μάης της χρονιάς που φεύγει λοιπόν και βρεθήκαμε κατάκοποι μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα στη δουλειά στην άλλη άκρη της Κρήτης, όχι για αναψυχή αλλά για να τρέξουμε στον Ελαφονήσιο Δρόμο, καλεσμένοι φίλων από τα Χανιά που μας φιλοξένησαν υποδειγματικά.
Φτάσαμε στο Ελαφονήσι αργά το βράδυ μετά από 4 ώρες στον δρόμο, πέσαμε αμέσως για ύπνο και το πρωί ξυπνήσαμε άκεφοι, ούτε λόγος για όρεξη να τρέξουμε 7 κόμμα τόσα χιλιόμετρα στο Ήλιο και τη ζέστη.
Κοιταζόμασταν και ψάχναμε δικαιολογία να μην φύγουμε από το δωμάτιο, στο τέλος υπερίσχυσε η λογική του παραλόγου και αφού βάλαμε τα αθλητικά μας, πήραμε τους αριθμούς συμμετοχής και μπήκαμε στο λεωφορείο για την εκκίνηση. 
Δεν θα πω τίποτε άλλο για εκείνο τον φανταστικό όπως εξελίχθηκε τελικά αγώνα, τα έγραψα όλα εδώ https://psihotherapia.blogspot.com/2025/05/blog-post.html 
Σήμερα θα σας πω για ένα περιστατικό που συνέβει λίγο πριν τον τερματισμό μας και δεν ανέφερα στο κείμενό μου τότε.

Στα μέσα της τελευταίας μεγάλης ανηφόρας του αγώνα, ένα χιλιόμετρο περίπου πριν τον τερματισμό, άκουσα πίσω μου βήμα βαρύ και ομιλίες ακατάλυπτες.
Γύρισα το βλέμμα, με προσπέρασαν ένας ποδηλάτης πλάι με έναν δρομέα που έδειχνε να είναι σε άσχημη κατάσταση και βήμα με το βήμα παρέπεε. Η ανάσα του ήταν βαριά, έτρεχε εμφανώς μην μπορώντας να κρατήσει μια ευθεία γραμμή και ήταν κάθιδρος, έτρεχε θα μου πεις, όμως στην κατάσταση που ήταν ο ιδρώτας αποτελούσε μια απόδειξη ότι είχε ζοριστεί η καρδιά του. Ο ποδηλάτης ήταν σε πανικό, προσπαθούσε κουβεντιάζοντας να τον κρατήσει στον αγώνα αλλά ήταν εμφανές ότι δεν ήταν αρκετό.
Πλησίασα την Μαρία που προπορευόταν, της έκανα νόημα και επιτάχυνα για να πλησιάσω τον δρομέα.
Όταν έφτασα δίπλα του διαπίστωσα ότι η κατάστασή του ήταν ακόμα χειρότερη. Ανέπνεε δύσκολα, είχε απώλεια προσανατολισμού, ήταν αφυδατωμένος και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει. Δεν μιλούσε, άκουγε με δυσκολία.
Ξεκίνησα να τρέχω παράλληλα με εκείνον, οι ώμοι μας σχεδόν ακουμπούσαν. Φώναζα για να με ακούει, του περιέγραφα την διαδρομή, του έλεγα για τις λακούβες του δρόμου, μέχρι και για τα χαλίκια που υπήρχαν και μπορούσαν να τον κάνουν να χάσει την ισορροπία του. 
Σε κάποια σημεία έβγαινε τόσο εκτός που χρειάστηκε να τον σπρώξω με τον ώμο μου για να μην βγει από την διαδρομή.
Και σε όλη την διάρκεια της πορείας του φώναζα για να τον εμψυχώσω, για να αντέξει, για να κρατήσει τα λίγα μέτρα που απέμεναν.
Φτάσαμε στην τελική ευθεία, ειδα την αψίδα του τερματισμού, τον άφησα να προχωρήσει μπροστά και τον παρακολουθούσα διακριτικά, άρχισα να κουνάω τα χέρια μου πάνω κάτω για να προκαλέσω τους συγκεντρωμένους να φωνάξουν, να τον βοηθήσουν να κρατήσει λίγο ακόμα που χρειαζόταν για να τελειώσει ο αγώνας. 
Ο κόσμος άρχισε να επευφημεί, ο εκφωνητής φώναξε το όνομά του, άκουσα κι εγώ ότι ο συντρέχτης μου έπαιρνε βάθρο γενικής και χάρηκα ακόμα περισσότερο, παρόλο που τον είδα να σωριάζεται από εξάντληση μόλις πέρασε την γραμμή του τερματισμού.
Γύρισα στην Μαρία που είχε μείνει πίσω, την έπιασα από το χέρι και τερματίσαμε. Της είπα τί είχε γίνει από την στιγμή που είχαμε χωριστεί και πήγαμε μαζί στην σκηνή των εθελοντών που τον είχαν πάει για να δω πώς ποιά ήταν η κατάστασή του. Του μίλησα, μου έπιασε το χέρι και με ευχαρίστησε γιατί όπως μου είπε "δεν θα είχε τερματίσει αν δεν ήμουν εγώ".

Ένοιωσα γεμάτος μετά από αυτό, συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει κάτι πολύ σπουδαίο, ότι μου παρουσιάστηκε μια ευκαιρία και δεν την άφησα να πάει χαμένη, ότι βίωσα μια εμπειρία ζωής που ίσως δεν είχα άλλη ευκαιρία να ζήσω.
Κι όμως...

Μετά από μέρες ανακάλεσα το γεγονός και το συναίσθημα δεν ήταν πλέον το ίδιο.
Εγώ έκανα αυτό που έπρεπε όταν είδα έναν άνθρωπο να καταρρέει, όμως κάτι μου έλειπε σε όλο αυτό.

Δεν δυσκολεύτηκα να βρω την άκρη.
Εγώ μπορεί να έκανα ό,τι έπρεπε, εκείνος τί έκανε;
Δηλαδή, πέρα από ένα τυπικό "ευχαριστώ" που ψέλισε μέσα στην παραζάλη της αφυδάτωσης, τί άλλο έκανε για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του;

Στην αρχή μου φάνηκε άτοπο.
Μετά σκληρό.
Στο τέλος ήρθε και ηρέμησε σαν μια κατάσταση όπως θα έπρεπε να είναι και κατάλαβα ότι το συναίσθημά μου ήταν πέρα για πέρα ανθρώπινο.

Μπορεί στην ζωή μου να μην έμαθα να ζητώ ανταπόδοση για ο,τιδήποτε έκανα όμως μεγάλωσα, άλλαξα, βελτιώθηκα σαν άνθρωπος και πλέον απαιτώ και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Όταν είσαι ένα χιλιόμετρο από τον τερματισμό, πατάς βάθρο και δεν θα το είχες καταφέρει αν ένας άγνωστος δεν είχε παρατήσει την παρέα του, τον αγώνα του, την προσπάθειά του για να σε βοηθήσει, ηθικά πρώτα και κύρια να το καταφέρεις, ένα απλό ευχαριστώ δεν εξαντλεί το τι θα μπορούσες να κάνεις για να αναποδώσεις.

Έμαθα να ζητώ από τους ανθρώπους το "τίποτα" και να ευχαριστιέμαι με ψίχουλα, ήταν λάθος μου.
Πλέον ζητώ από όλους τα πάντά και δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτε λιγότερο.

Καιρός ήταν να αλλάξω την κοσμοθεωρία μου σε αυτό.
Και είναι ένα από τα πράγματα που μου αφήνει το 2025 και θα είμαι ευγνώμων για αυτά.

Δοκίμασέ το.
Το 2026 είναι εδώ.
Είναι η χρονιά σου να κάνεις το ίδιο.

*https://www.youtube.com/watch?v=e-uFJ39hZp8 ο συναρπαστικός τερματισμός της Ελβετής Γκαμπριέλα Άντερσεν στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο του Λος Άντζελες το 1984. Ήταν ο πρώτος Ολυμπιακός Μαραθώνιος που έτρεξαν γυναίκες. Η Άντερσεν ίσως δεν είχε τερματίσει ποτέ αν δεν είχε την συμπαράσταση του κοινού και των εθελοντών στα τελευταία μέτρα...

Το 2025 με εικόνες (Από το κινητο μου...)

Επειδή είμαι full time σύντροφος, γονιός, παιδί γονιών, αδερφός, φίλος, εργαζόμενος, full time άνθρωπος δηλαδή που ελάχιστο χρόνο έχει πέρα από τις υποχρεώσεις, δεν κατάφερα να κλείσω το 2025 όπως θα ήθελα.
Τα "5+1 κείμενα για το 2025" θα βγούν με φετινή ημερομηνία, μέχρι τότε αποφάσισα να υποδεχτώ το 2026 με έναν τρόπο που αγαπώ να εκφράζομαι. 

Με την φωτογραφία.

Ιδού λοιπόν οι φωτογραφίες που τράβηξα τη χρονιά που πέρασε αποκλειστικά με το κινητό μου και ακόμα και αυτήν τη στιγμή που τις κοιτώ έχουν "κάτι" να μου πουν, κάτι να μου θυμίσουν, κάτι να με κάνουν να χαμογελάσω με νοσταλγία για την στιγμή που απαθανατίστηκε.
Φωτογραφίες με επεξεργασία μόνο στις περιπτώσεις που ήταν απολύτως αναγκαίο, φωτογραφίες που ουσιαστικά αποτελούν το λεύκωμα αγάπης του 2025.

Δυο λέξεις συνοδεύουν την καθεμία, ό,που αυτό είναι εσωτερική μου ανάγκη. Οι υπόλοιπες θα μιλήσουν μόνες τους!

Καλή χρονιά φιλαράκια μου.

Να χαμογελάτε γιατί το γέλιο είναι το καλύτερο καύσιμο για όσους σας αγαπούν και θέλουν να σας βλέπουν ευτυχισμένους.

Μακάρι το 2026 να μας πάρει ελάχιστα και να μας δώσει τα μέγιστα!

Με κάποιους τους συναδέλφους
που με αγκάλιασαν στο νέο μου ξεκίνημα

Εθελοντές στον "Μινωικό Άθλο"

Γιατί;

Στα αμυγδαλοχώρια του Μεραμπέλου

Ο γιός

Οι 57 που ακόμα δεν δικαιώθηκαν
 και τα δύο μετάλλια

Η χαρά της ζωής

Ο δρομέας της καρδιάς της

Μαζί

Μουσικοί του δρόμου

Αγάπη κι έρωτας...

Η εκκίνηση του 42ου Μαραθωνίου Αθηνών

Στο στάδιο του Μαραθώνα

Μετά την βροχή

Στο γεφυράκι του Μαραθώνα

Ξημέρωμα στον Μαραθώνα

Μετά τον τερματισμό της, δάκρυα χαράς

Πριν την εκκίνηση!

Με τον Μίλτο έκανε
σαν μικρό παιδί!

Το σημείωμα στο παρπρίζ

Το τελευταίο μπάνιο

Τα μήλα του Κόφινα

Τελευταία πρώτη μέρα στο σχολείο

Ατίθασο

Πριν 

Η παράσταση

Η κόρη

Τα παιδια μου

Ο κύκλος

Αγάπη

Η δεύτερη μάνα

Αποκόρωνας

Οι φωτογραφίες και τα κείμενα σε αυτό τον ιστότοπο χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.
Έργα τρίτων δημοσιεύονται με αναφορά στον δημιουργό ή την προέλευσή τους.