Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αίγινας...

  Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αίγινας βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας, λίγες δεκάδες μέτρα από το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού.
Καθώς όπως είναι γνωστό η Αίγινα αποτέλεσε την πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους, το μουσείο της που ιδρύθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1829 από τον Ιωάννη Καποδίστρια τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, είναι το πρώτο Εθνικό Μουσείο της Ελλάδας.
Η σημερινή του συλλογή δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, φιλοξενεί όμως μερικά πολύ σπουδαία ευρήματα από το παρελθόν του νησιού, κυρίως κεραμική.
Πολύ σπουδαία είναι τα γλυπτά από τον ναό του Απόλλωνα, οι δύο σφίγγες του ιερού, η επιγραφή που αναφέρεται στον παλαιότερο ναό της Αφαίας ενώ σε δύο προθήκες φυλάσσονται θραύσματα από τα αετώματα του ίδιου ναού.









Από το αέτωμα της Αφαίας

Από το αέτωμα της Αφαίας
 

Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Χορεύω επειδή.... (http://thebluez.gr/chorevo-epeidi/)

Το διάβασα στο http://thebluez.gr και με άγγιξε.
Το αναδημοσιεύω....

"....Με ρωτάς γιατί χορεύω. Σου απαντάω, επειδή έτσι μόνο έτσι ζω.
Όταν κλείνουν οι ουρανοί, εγώ χορεύω. Όταν δεν υπάρχει άλλη ελπίδα, εγώ χορεύω.
Οι άνθρωποι αναπνέουν από το θώρακα, εγώ από τα πέλματα. Οι άνθρωποι μιλάνε με λέξεις, εγώ μιλάω με κινήσεις των χεριών και με τον κορμό μου στο ρυθμό της μουσικής. Οι άνθρωποι κλαίνε, εγώ χορεύω.
Όταν πονάω, εγώ χορεύω. Όταν σ’ αγαπάω, εγώ χορεύω. Όταν μ’ αγαπάς, εγώ χορεύω.
Χορεύω για να μη φοβάμαι, χορεύω για να ξεχνάω, χορεύω για να ταξιδεύω.
Χίλια εμπόδια στο δρόμο μου μπροστά, για να μην χορεύω. Χίλια κιλά βαρίδια μου κρέμασαν στους αστραγάλους, μου έδεσαν τους καρπούς – μα εγώ χορεύω. Και αν μου ακινητοποιήσουν όλο το κορμί, θα ανοιγοκλείνω ρυθμικά τις βλεφαρίδες μου. Και αν αδειάσει από μέσα μου το αίμα, κάθε σταγόνα που θα κυλάει, θα στροβιλίζεται σε μια δίνη από νότες.
Κοιτάς με απέχθεια τις πληγές στα πόδια μου, μα εγώ τις χαϊδεύω με περηφάνια και τις επιδεικνύω. Είναι τα παράσημα μου σε έναν πόλεμο με αντίπαλο τον εαυτό και τις αντοχές μου. Με σήκωσα από το πάτωμα, δεν μου συγχώρεσα την εξάντληση και μου επέβαλα να συνεχίσω να χορεύω. Μου επέβαλα να συνεχίσω να ζω.
Δεν το βάζω κάτω, δεν σταματώ όταν κουράζομαι. Τραυματίζομαι, παίρνω ανάσα, συνεχίζω.
Τα φώτα ανάβουν, ανεβαίνω στη σκηνή, με αποθεώνουν. Νομίζουν πως χορεύω για αυτούς, μα κάνουν λάθος, χορεύω για εμένα. Ακόμα και μπροστά σε εκατοντάδες θεατές, είμαι εγώ και το μυαλό μου. Εγώ και η ψυχή μου. Είμαι εγώ.
Η παράσταση που βλέπεις, για σένα κράτησε μία ώρα και σαράντα λεπτά. Η παράσταση που είδες, για μένα κράτησε χρόνια. Προετοιμασία. Πρόβες. Πόνος. Τραυματισμοί. Πόνος. Απογοήτευση. Εξάντληση. Πόνος. Πρόβες. Κλάμα τα ξημερώματα, ύπνος που δεν έρχεται από τους πόνους. Πρόβες. Μουσική. Μουσική. Μουσική. Πόνος. Δίλημμα. Σταματάω ή συνεχίζω. Επιλογή. ΠΑΜΕ. ΠΡΟΒΑ. Φώτα. Παράσταση. Χειροκρότημα. Υπόκλιση. Κλείσιμο κουρτίνας. Δάκρυα χαράς. Λίγες στιγμές ξεκούρασης. Πάμε. Μουσική. Πρόβα.
Με ρωτάς για πόσο. Για πάντα. Θα χορεύω μέχρι να βγει η ψυχή μου. Στον ουρανό θα ανέβει χορεύοντας η τρελή.
Κοίτα τη δασκάλα μου. Κοίτα την μικροσκοπική αυτή γυναίκα που δεν τραβάει την προσοχή σου έξω στο δρόμο. Κοίτα τον δάσκαλο μου, τον αδιάφορο αυτό άνθρωπο που περνάει από δίπλα σου. ΚΟΙΤΑ ΤΟΥΣ ΟΤΑΝ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, δες τους να γίνονται ΓΙΓΑΝΤΕΣ, δες την να γίνεται ένας θεόρατος κύκνος με φτερούγες με άνοιγμα δύο μέτρα, κοίτα τον να γίνεται άγριος άνεμος και να επιβάλλει πειθαρχία. Δες τα χιλιοταλαιπωρημένα πόδια τους. Χορεύουν. Για πάντα.
Δες ανθρώπους σε αναπηρικά αμαξίδια να χορεύουν. Δες ηλικιωμένους να χορεύουν. Δες απελπισμένους να χορεύουν.
Σήκω. Κλείσε τον υπολογιστή σου. Άσε το κινητό σου στην άκρη. Βάλε τη μουσική σου δυνατά. Ξεκίνα να αναπνέεις από τους αστραγάλους. Ζήσε. Χόρεψε. Σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να μην υπάρχει σήμερα, σαν να μην υπήρξε ποτέ το χτες. ΧΟΡΕΨΕ.
ΧΟΡΕΨΕ.
Και μη ρωτάς γιατί χορεύω εγώ. Βρες τους λόγους γιατί χορεύεις εσύ!..."

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Θ' ανατέλλω! (επιτέλους!)


Ανέκαθεν θεωρούσα τον Γιάννη Αγγελάκα, έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές της εποχής μας.
Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ακόμα και όταν ήμασταν έφηβοι κάποιοι δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τους στίχους του, κάποιοι από εμάς δεν τον δέχτηκαν ποτέ.
Ούτε τα τραγούδια του.
Αλήθεια όμως, διαβάζοντας τους παρακάτω στίχους, δεν βρίσκεις κάτι δικό σου ανάμεσά τους;
Πόσες φορές έχεις νοιώσει έτσι;
Πόσες φορές αγανάντησες με τον εαυτό σου που επιτρέπει να τον πατάνε κάτω σαν σκυλί;


"Μπορεί να με έχεις από κάτω και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή,
να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο.
Και σαν σκυλί να με κλωτσάς μες τη βροχή.

Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις πως μου 'χεις πάρει κιόλας την ψυχή,
κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως μια για πάντα έχω χαθεί.

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω, θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω.
Θα σε καίω.
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο.
ΘΑ ΑΝΑΤΕΛΛΩ!

Μπορεί αν θες με ένα σου ψέμα να με κρατάς μέσα στη λάσπη,
κι αν πάλι χρειαστεί να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια,
και να με βγάζεις σαν σκλαβάκι στο σφυρί.
Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις πως μου χεις πάρει κιόλας την ψυχή,
κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως μια για πάντα έχω χαθεί

Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω, θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω.
Θα σε καίω.
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο.
ΘΑ ΑΝΑΤΕΛΛΩ!

Ακόμα κι όταν θα νομίζεις πως μου πήρες τη ψυχή.
Θα σε καίω
Κι όταν ακόμα θα νομίζεις πως για πάντα έχω χαθεί.
ΘΑ ΑΝΑΤΕΛΛΩ!"


Ήρθε η ώρα να πάμε παρακάτω.
Πέρασαν τα χρόνια και τα περιθώρια στενεύουν.
Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι μέρα με τη μέρα και δεν πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μας κρατάει πίσω.
Φωτιά λοιπόν στο μπουρδέλο της κάθε ψυχής που μας τυραννάει και το βλέμμα μόνο μπροστά.


Μεγάλε Αγγελάκα.... 30 χρόνια σε προβληματισμούς με βάζεις!

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Ο ναός της Αφαίας και ο θησαυρός της Βαγίας...


 Σύμφωνα με το wikipedia, η θεά Αφαία ταυτίζεται με την Δίκτυννα ή Βριτόμαρτη. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας ερωτεύτηκε την θεά η οποία όμως αρνήθηκε τον έρωτά του. 'Εφυγε από την Κρήτη για να γλιτώσει (!!!) και καθώς ο Μίνωας την κυνηγούσε, εκείνη έπεσε στην θάλασσα.
 Όπως σε κάθε αρχαιοελληνικό μύθο που σέβεται τον εαυτό του, την θεά έσωσαν ψαράδες οι οποίοι την μετέφεραν στην Αίγινα όπου κατέφυγε στο ιερό άλσος της θεάς Άρτεμης. Οι δύο θεές πάντως πρέπει να ταυτίζονται και μάλλον ο μύθος έχει ένα κενό εδώ καθώς η Άρτεμη στην Κρήτη αναφέρεται ως Βριτόμαρτυς και Δίκτυννα.
 Η ουσία είναι πάντως πως η Αφαία έκανε... εξαιρετική επιλογή προορισμού στην προσπάθειά της να γλιτώσει από τις ερωτικές ορέξεις του Μίνωα, καθώς το άλσος που είναι κτισμένος σήμερα ο ναός βρίσκεται στο ομορφότερο ίσως σημείο της Αίγινας.
 Ο ναός της Αφαίας χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., λίγο μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας. Η ταυτοποίηση του ναού έγινε με την ανακάλυψη επιγραφής, πριν από την οποία οι αρχαιολόγοι θεωρούσαν πως είναι αφιερωμένος στην Αθηνά ή τον Ηρακλή.


Την ύπαρξη του ναού της Αφαία την έμαθα στα παιδικά μου χρόνια.
Σε μια εποχή που δεν ξέρω αν ήταν καλύτερη ή χειρότερη από την σημερινή, δεν ξέρω αν ήταν πιο ρομαντική ή περισσότερο λυρική.
Αυτό που ξέρω είναι πως ήταν η εποχή που οι τηλεοράσεις είχαν μόνο δύο κανάλια, οι περισσότεροι τηλεοπτικοί δέκτες ήταν ασπρόμαυροι και το πρόγραμμα ξεκινούσε να εκπέμπει στις 5 το απόγευμα και έκλεινε στις 12 το βράδυ μετά το δελτίο ειδήσεων.
Ήταν η εποχή που η ΕΡΤ είχε "Τμήμα παραγωγής παιδικών εκπομπών" από το οποίο προήλθαν μερικές από τις πιο εμβληματικές τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 1980 όπως ο "Κήπος με τα αγάλματα", η "Νιόβη", το "Καπλάνι της βιτρίνας" και τα "Ψάθινα καπέλα", όλα μεταφορές εξαιρετικών παιδικών βιβλίων.
Μία από τις σειρές αυτές ήταν ο "Θησαυρός της Βαγίας", η τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Ζωρζ Σαρρή.
Θυμάμαι σαν τώρα την αγωνία μου τα απογεύματα που ήταν η προβολή του νέου επεισοδίου! Τότε δεν υπήρχαν επαναλήψεις, αν κάποιος έχανε ένα επεισόδιο, το έχανε για πάντα! Έτρεχα σαν παλαβός να ανοίξω την τηλεόραση, μια διαδικασία που απαιτούσε χρόνο μιας και οι ασπρόμαυρες συσκευές της εποχής έκαναν κανένα... δεκάλεπτο να ανοίξουν μιας και λειτουργούσαν με λυχνίες! (πόσοι ξέρουν τί είναι τούτο; ;-) )
Το ημίωρο της προβολής μαγικό και μετά έξω στον δρόμο, κουβέντα με τους φίλους για όσα είχαμε δει, για τον Αλέξη, τον Κλου, τα κορίτσια...
Σε εκείνες τις προβολές είδα για πρώτη φορά την Αίγινα, ταξίδεψα με τα παιδιά μέχρι το εκκλησάκι του Άη Νικόλα στο λιμάνι, βούτηξα στην θάλασσα του Μαραθώνα, ήπια καφέ στο σπίτι της κυρα-Μαρίας στη Βαγία, κατέβηκα μαζί με τον Αλέξη στην δεξαμενή της Αφαίας για να βρούμε τον θησαυρό...
Χρειάστηκε να περιμένω χρόνια πολλά για να γίνει μόλις φέτος, ας είναι καλά ο Μάρκος, το παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα και να βρεθώ στα χνάρια της παρέας του βιβλίου και της τηλεοπτικής σειράς.
Το Σαββατοκύριακο που βρεθήκαμε στην Αίγινα, κάθε στιγμή ήταν για μένα ένα προσκύνημα στο παρελθόν, στην παιδική μου ηλικία, σε ό,τι αγάπησα στα πιο τρυφερά μου χρόνια.
Φυσικά, η πιο εμβληματική στιγμή ήταν η επίσκεψή μας στον ναό της Αφαίας. Δεν μπορώ να περιγράψω την συγκίνηση που αισθάνθηκα καθώς κάθησα για λίγες στιγμές στο προστατευτικό κάγκελο του πηγαδιού, στο ίδιο εκείνο κάγκελο που στάθηκε η Νικόλ για να μιλήσει με τον Αλέξη.

Τα υπόλοιπα ας τα πούνε οι εικόνες....



Το στόμιο της δεξαμενής







Και για όποιον θέλει να δει τη σειρά στο Youtube:

Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον....


 "...Οι πιο πολλοί γλάροι το μόνο που μπαίνουν στον κόπο να μάθουν είναι οι βασικές αρχές της πτήσης - δηλαδή πώς να πετούν για να φτάσουν από την ακροθαλασσιά στην τροφή τους και πάλι πίσω. Γι' αυτούς δεν έχει σημασία το πέταγμα, αλλά το φαγητό. Όμως, για τούτον εδώ τον γλάρο, μετρούσε πολύ περισσότερο η χαρά του να πετάει. Πάνω από κάθετι άλλο, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον ο Γλάρος λάτρευε το πέταγμα...."
"Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον", Ρίτσαρντ Μπαχ, 1993








 




Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Το σπίτι του Νίκου Καζαντζάκη στην Αίγινα...

Το σπίτι που εγκαταστάθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης στην Αίγινα το 1937 βρίσκεται στην περιοχή "Λιβάδι" του νησιού, περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Χώρας.
Χτισμένο στην άκρη ενός μικρού ακρωτηρίου ώστε να έχει θέα στη θάλασσα και από τις τρεις πλευρές, με κυρίαρχο οικοδομικό υλικό την μπεζ αιγινίτικη πέτρα, αποτέλεσε την κατοικία του μεγάλου συγγραφέα μέχρι το 1946. Στην δυτική του πλευρά είχε μία σκάλα που οδηγούσε στον μικρό πρώτο όροφο όπου ο Καζαντζάκης είχε το γραφείο του.
Την αγάπησε την Αίγινα ο Καζαντζάκης, στο σπίτι αυτό έγραψε την "Οδύσσεια".
Πιστεύω πάντως πως δεν είναι τυχαία η θέση του σπιτιού, στο νότιο μέρος του νησιού, με την αυλή να κοιτάζει προς την Κρήτη...
Στάθηκα σ' εκείνη την αυλή που μπορεί να καθόταν κι ο Δάσκαλος και αισθάνθηκα δέος. Είμαι σίγουρος πως το βλέμμα του έψαχνε την πατρίδα κάθε φορά που κοιτούσε προς τη θάλασσα....








Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Τα μαθητικά τα χρόνια....



Σαν ανάσα πέρασε κι αυτή η σχολική χρόνια... Πότε ξεκίνησε, πότε έφτασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων, πότε το Πάσχα...
Ήρθε το καλοκαίρι και τα παιδιά ετοιμάζονται να πετάξουν σαν μικρά χελιδόνια... Όσο τους το επιτρέψει η δική μας καθημερινότητα.
Θυμήθηκα τα δικά μου σχολικά χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο. Θυμάμαι τόσο ξεκάθαρα την γιορτούλα μας στην σκοτεινή αίθουσα, τότε που τα σχολεία δεν ήταν όπως τα σημερινά, τότε που οι δάσκαλοι δεν ήταν φίλοι μας.
Τότε που η τιμωρία για κάθε λάθος ήταν το ξύλο.
Ήταν τα χρόνια εκείνα που είχα την ευτυχία να έχω για δασκάλα μου την κυρία Αθηνά. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, γεμάτη καλοσύνη και αγάπη για όλους μας.
Δεν μας μάλωσε ποτέ, είχε πάντα κατανόηση, είχε πάντα την αγκαλιά της ανοικτή να μας υποδεχτεί.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα στο σχολείο η μάνα μου τρομοκρατημένη έσπευσε να της "ανακοινώσει" πως ήμουν αριστερόχειρας. Δεν ήταν κάτι απλό το γεγονός αυτό τότε, ορισμένοι δάσκαλοι επέβαλλαν τα παιδιά σε βασανιστήρια για να αλλάξουν χέρι γραφής!
"-Ηρεμήστε κυρία μου, το παιδί σας είναι απόλυτα φυσιολογικά και ως τέτοιο θα το αντιμετωπίσω." για να της εξηγήσει στη συνέχεια με χίλια δυο επιχειρήματα, κάτι που σήμερα είναι αυτονόητο.


Θυμάμαι λίγα από εκείνη τη χρονιά, έχουν περάσει άλλωστε τόσα πολλά χρόνια.
Θυμάμαι πως τις πρώτες μέρες φορούσαμε σχολική ποδιά!
Θυμάμαι τη Μάχη που καθόμουν μαζί της γιατί λάτρευα το όνομά της.
Θυμάμαι τον έρωτά μου για την Κωστούλα που την φίλησα ένα μεσημερι κάτω από το πρώτο θρανίο!
Θυμάμαι τη μέρα που η κυρία μάς ανακοίνωσε πως ήταν η αρχή του καλοκαιριού.


Θυμάμαι τη γιορτούλα μας, την μπλούσα με τα καραβάκια, την υπόκλιση που έκανα μετά το ποιηματάκι μου, τις πρόβες, το φλας της αδερφής μου που άστραψε μέσα στη σκοτεινή αίθουσα.


Μα πάνω από όλα, δεν θα ξεχάσω ποτέ την λατρεμένη μου πρώτη δασκάλα, την κυρία Αθηνά που μου σημάδεψε τη ζωή με την καλοσύνη της.
Ας είναι καλά ό,που κι αν είναι....
Η δεσποινίδα Αθηνά, η πρώτη μου δασκάλα




Καλό καλοκαίρι σε όλα τα παιδιά!