Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Ανατολικά του κόσμου μου...

Σητεία.
Τόπος ευλογημένος.
Σε κάποιες διαστάσεις του, ανέγγιχτος.

Ομορφιά και ηρεμία, άλλοι ρυθμοί ζωής...

Ερημούπολη
 
Μονή Τοπλού
Στο δρόμο για την Κάτω Ζάκρο

Κάτω Ζάκρος

Κάτω Ζάκρος

Αν θες να ηρεμήσεις, βρήκες το σωστό μέρος!

Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κέντρο Χορού δήμου Ηρακλείου....

Υπάρχουν κάποια μέρη που είναι πλημμυρισμένα με φως.
Μέσα τους συναντάς ανθρώπους που "φοβάσαι" να τους κοιτάξεις στα μάτια για να μην τυφλωθείς!

Μια τέτοια αστείρευτη πηγή φωτός, είναι το Κέντρο Χορού του δήμου Ηρακλείου.
Η Μελίνα, ο Κώστας και η Μαρίνα μεταλαμπαδεύουν την αγάπη τους για τον χορό σε παιδιά κάθε ηλικίας.
Δουλεύουν ήσυχα, στο παρασκήνιο, προσφέροντας έργο που δυστυχώς, δεν έχει την αναγνώριση που θα του άξιζε, αφήνοντας τα λόγια και τους προβολείς για άλλους.

Μερικές εικόνες από την καλοκαιρινή παράσταση του Κέντρου είναι προτιμότερες από τα λόγια...
















Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Βασίλης...

Ο Βασίλης είναι ένας.
Ή τον λατρεύεις ή τον μισείς.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του, ακόμα και τώρα που πλησιάζει τα 70, η φωνή του έχει το μέταλλο που είχε πριν από 30 χρόνια που είχαμε τα πρώτα μας ακούσματα.














Να είσαι πάντα καλά ρε φίλε...


Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Λύτρωση....



Το διάβασα κάπου στο διαδίκτυο:
 
"Και τί δεν θα 'δινα, να σήκωνα τώρα το βλέμμα
και να 'βλεπα τα μάτια σου να με κοιτάζουν.
Να σπάσει η μοναξιά και να νοιώσω
-ας είναι και πίκρα-
κάτι για σένα.
 
Να λυτρωθώ με τον θυμό και την αγανάκτηση
που μου χαρίζει η σκέψη σου.
 
Κάνε με να πονέσω.
Μου το χρωστάς."

Δεν ταιριάζει απόλυτα με την φωτογραφία από τον Κομό;

Creative Commons License
Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Υπόσχεση...

Έχω ανέβει τόσες φορές στην κορυφή του Ψηλορείτη ώστε να νοιώθω πλέον τη διαδρομή σαν κάτι οικείο που το σέβομαι, αλλά δεν με τρομάζει.
Γνωρίζω τί θα πρέπει να κρατάω μαζί μου, αφήνω όσα περιττά κουβαλούσα κάποτε, ξέρω πόσο νερό πρέπει να έχω στο σακίδιό μου και πάντα ακολουθώ τη συμβουλή ενός φίλου απο τον Ορειβατικό Σύλλογο Ηρακλείου για τα ρούχα και τα παπούτσια που πρέπει να φοράω καθώς και για τον ρυθμό στο περπάτημα στην ανάβαση και την κατάβαση.
Φέτος, με τον ενθουσιασμό από τις προηγούμενες χρονιές να έχει καταλαγιάσει, η πεζοπορία μου είχε ένα σκοπό. Πριν από 8 μήνες που ξεκίνησε η περιπέτεια ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου, ένα από τα πρώτα πράγματα που έφερα στο μυαλό μου έξω από το χειρουργείο στο Βενιζέλειο νοσοκομείο, ήταν το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού στο υψηλότερο σημείο της Κρήτης, στα 2456 μέτρα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ανέβω στην κορυφή με τη σκέψη του για παρέα, να γίνω τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια του εκεί ψηλά.
Να προσκυνήσω την κορυφή της Κρητικής γης που τόσο αγαπάει και να αφήσω σαν υπόσχεση πως θα ανέβουμε του χρόνου μαζί.
Ήθελα να γράψω πολλά, για την ώρα που ξεκίνησα την πεζοπορία, για τον κόσμο που περπατούσε μαζί μου, για την ανατολή του Ήλιου που κάθε χρόνο είναι και πιο μαγική. Για την κορυφή που λες και κάποιος είχε κάτσει το προηγούμενο βράδυ σε ένα βράχο και είχε μετατρέψει την Κρήτη σε καμβά για να την ομορφύνει όσο περισσότερο μπορούσε με θεϊκές πινελιές.
Τα λόγια όμως είναι περιττά.
Η εικόνα έχει την απόλυτη δύναμη!


















Μιχάλη, ετοιμάσου από τώρα! Η κορυφή περιμένει!


Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.