Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Μπλέ γιασεμί....


Ένα καταπληκτικό άνθος.
Το είδα πριν δυο μέρες τυχαία σε έναν κήπο στις εγκαταστάσεις του Ηράκλειο Ο.Α.Α.Η στο κέντρο της πόλης κι ενθουσιάστηκα!
Ονομάζεται Πλουμπάγκο ή Μπλέ Γιασεμί και είναι από τις μυρωδιές που στοίχειωναν τις επισκέψεις μου στις εγκαταστάσεις στα εφηβικά μου χρόνια.

Τόση ομορφιά σε ένα μικρό λουλουδάκι...

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

@kapaworld


Ορισμένοι άνθρωποι γεννήθηκαν για να εμπνέουν.
Για να αγαπάνε χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που δεν ντρέπονται να μοιραστούν τα συναισθήματά τους.
Που δεν φοβούνται ν' ακούσουν αλλά και να πούν την αλήθεια.
Που δεν φοβούνται ν' αγαπήσουν και ν΄αγαπηθούν.

Ένας τέτοιος άνθρωπος μ' έβαλε σήμερα ξανά στη διαδικασία να απλώσω μαύρα πανιά στο τραπέζι του σαλονιού, να ξεδιπλώσω το τρίποδο, να βγάλω από το κουτί τους τα φορητά φλας.

Να φωτογραφίσω.

Είναι ένας άνθρωπος που είναι πάντα εκεί για μένα.
Στις άσπρες, στις γκρίζες αλλά και τις μαύρες μέρες μου.
Να με ακούσει. Να με νοιώσει.

@kapaworld  σ' ευχαριστώ πολύ που δεν με αφήνεις να ξεχάσω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.



Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η Μάχη της Κρήτης

Τέτοια μέρα κάθε χρόνο, γιορτάζουμε την επέτειο από τη Μάχη της Κρήτης.
Μια ξεχωριστή επέτειος, άσχετα αν τα σχολικά βιβλία την έχουν βάλει στο περιθώριο.
Εδώ στο νησί ζει ακόμα η γενιά που ήταν παρούσα στα γεγονότα εκείνα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θυμούνται τον ουρανο να μαυρίζει από τα αλεξίπτωτα, θυμούνται τις οδομαχίες, τους βομβαρδισμούς....
Για μένα μια μέρα σαν κι αυτή είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να μην μιλήσουμε για πόλεμο.
Να μιλήσουμε για ειρήνη.
Να μιλήσουμε για αγάπη.
Είναι μια αρχή για να μην κλάψει ποτέ πια καμία μάνα το παιδί της.
Για μην υπάρξει καμιά οικογένεια με αγνοούμενο μέλος.
Για μην φτιαχτεί ποτέ ξανά μνήμα με "άγνωστο στρατιώτη", όπως αυτά που φωτογράφησα πριν από μερικά χρόνια στο συμμαχικό νεκροταφείο της Σούδας στα Χανιά.







Μακάρι να γινόταν η αρχή....

Creative Commons License
Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

 

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο...


Ομολογώ, δεν γνώριζα τη Μάρω Βαμβουνάκη.
Η πρώτη φορά που διάβασα το όνομά της ήταν το 1999 αγοράζοντας το CD των Πύξ Λάξ "Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ" που στο οπισθόφυλλο έγραφε "Οι Παλιές Αγάπες Πάνε Στον Παράδεισο, σκόρπια λόγια από το ομότιτλο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη".
Από το τραγούδι αυτό, έμαθα να την λατρεύω. Οι στίχοι της είναι βάλσαμο, μιλάνε στην ψυχή. Είναι από τα λόγια εκείνα που καθένας μας θα ορκιζόταν πως έχουν γραφτεί για τον ίδιο.

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να `σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ’ τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...
 
Οι στίχοι αυτοί δεν κάνουν τίποτε παραπάνω από το δηλώσουν το προφανές.
Είναι μαγική η απλότητα που το κάνουν....

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Τα "Διόδια"



Αυτές τις μέρες έψαχνα να διαβάσω κάτι ανάλαφρο, νοσταλγικό, να μου ηρεμήσει λιγάκι το μυαλό, να μου διώξει την ένταση.Κάτι να μου δείξει τον δρόμο, κάτι να με οδηγήσει σε μονοπάτια ήρεμα, πέρα από προβληματισμούς, φοβίες και ανησυχίες.Στο κομοδίνο μου ήταν εδώ και καιρό ένα βιβλίο που το αγόρασα από καθαρή περιέργεια γιατί την εποχή της προ-εφηβείας μου είχε μεταφερθεί στην τηλεόραση σε σειρές, τα «Διόδια» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου. Το ξεκίνησα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν και κάτι παραπάνω, στην κατάλληλη στιγμή.
Με ταξίδεψε στην εποχή, όχι της αθωότητας όπως μας αρέσει να λέμε, αλλά της υπέρμετρης πονηριάς (!!), τότε που όλα περιστρέφονταν γύρω από τους εαυτούς μας. Τότε που οι φίλοι ήταν κάτι παραπάνω από οικογένεια, τότε που η ζωή είχε τη γεύση του Winston, του B-52 και του «πειραγμένου» ουίσκι που καταναλώναμε αδιαμαρτύρητα.

Τα διόδια της εφηβείας, τα πληρώνεις έτσι κι αλλιώς και επιλέγεις αν θα περάσεις ή όχι. Απόφαση ζωής.Το βιβλίο αυτό έχει από σήμερα επίσημα μια θέση στην καρδιά μου, δίπλα στην «Ανεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού.Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι τυχαίο!
Το Volkswagen φορτηγάκι στα «Διόδια» είναι το μέσο για το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση.Ο «Θερσίτης» στην «Ανεμώλια», το μέσο για το πέρασμα στη μέση ηλικία.Όλα είναι θέμα επιλογής...
Δύο βιβλία που απευθύνονται σε άντρες αλλά οφείλουν να διαβάσουν όλες οι γυναίκες!

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ένα τόσο δα μικρό πετραδάκι....


 Εδώ και μέρες προσπαθώ να γράψω.
Νοιώθω την ανάγκη να εξωτερικεύσω πράγματα, αλλά δεν τα καταφέρνω...
Έχω γεμίσει τα "Πρόχειρα" με κείμενα μισοτελειωμένα, δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, να ολοκληρώσω κάποιο, να προχωρήσω.
 Κι όμως, τα πράγματα είναι πολύ απλά....
Η ζωή είναι τόσο όμορφη μέσα στην απλότητά της.
Όπως αυτό το λευκό πετραδάκι που τράβηξα σήμερα.
Ένα μικρό κι ασήμαντο φαινομενικά αντικείμενο που όμως, με έβαλε μετά απο καιρό στη διαδικασία να στήσω τρίποδο, να βάλω μαύρο φόντο, να δουλέψω εξωτερικά φλας.
Κι όμως, δεν είναι παρά ένα τόσο δα μικρό πετραδάκι μέσα στην απεραντοσύνη της μοναχικότητάς του!

"... Οι άνθρωποι που φοβούνται τη μοναξιά κάνουν τις πιο απερίσκεπτες, τις πιο σπασμωδικές και, ως εκ τούτου, τις πιο επικίνδυνες επιλογές. Διότι αν δεν μπορείς να μένεις, στην ανάγκη έστω, μόνος, αν φοβάσαι τον κενό από τα άλλα πρόσωπα χώρο και χρόνο σου, τότε εξαναγκάζεσαι να υποχωρείς όλο και σε μεγαλύτερους συμβιβασμούς, να χάνεις το έδαφος κάτω από τον ασταθή βηματισμό σου. Συμβιβασμούς στις φιλίες, στον έρωτα, στο επάγγελμα, στο γάμο, με τα παιδιά σου, με τους γονείς σου, με τους γείτονες, με τους άλλους οδηγούς στο δρόμο, με κάθε πλάσμα που διασταυρώνεται. Θίγεται τότε και αλλοιώνεται η αληθινή σου οντότητα που δεν αντέχει να συναισθανθεί ποια όντως είναι...."
"....Όλο το λέμε και το ξαναλέμε ότι φόβος μοναξιάς είναι φόβος του εαυτού. Κατά βάθος τρομάζουμε να συνομιλήσουμε με την ψυχή μας, όσο μάλιστα περνούν τα χρόνια και πληθαίνουν οι συμβιβασμοί, οι απωθήσεις, οι δειλίες, οι λαθεμένες και αναίτιες στην ουσία υποχωρήσεις, μαζεύεται εντός μας μια υπόγεια αποθήκη που δύσκολα καθαρίζεται. Δύσκολα μπαίνεις εκεί, στο μισοσκόταδο να ψάξεις, να ψαύσεις και να βάλεις μια κάποια τάξη...."
Μάρω Βαμβουνάκη "Σιωπάς για να ακούγεσαι " Εκδόσεις Ψυχογιός.

Ηρεμία.
Όλα θα έρθουν φτάνει να δώσουμε το χρόνο που χρειάζονται για να ωριμάσουν...