Ο δάσκαλος της μουσικής στο γυμνάσιο, ο συγχωρεμένος ο Γιάννης ο Τζωρτζάκης, αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής του δήμου Ηρακλείου μέχρι το τέλος της ζωής του, μου είπε μια φορά ότι "ο Μπετόβεν μιλούσε στο τηλέφωνο με τον Θεό όταν έγραφε την Ενάτη του..." Πόσο αλήθεια! Όποιος έχει εκούσει έστω και ένα απόσπασμα από την τελευταία συμφωνία του τεράστιου μουσουργού, καταλαβαίνει.
Όμως ρε παιδιά....
Τί μεράκια πρέπει να είχε ο Θεός όταν ο Waters με τον Gilmour έγραφαν το "Confortably Numb"; Όχι στο τηλέφωνο πρέπει να μιλούσε μαζί του, παρεάκι πρέπει να είχαν κάτσει οι τρεις τους, ο ένας έβαζε τα λόγια, ο άλλος τη μουσική και ο Τρίτος τη θεία χάρη για να γίνει αυτό το κομμάτι, το τραγούδι με την καλύτερη εκτέλεσεση από ηλεκτρική κιθάρα όλων των εποχών!
Λιτό.
Θεσπέσιο.
Θεϊκό.
Το κομμάτι αν και ηχογρσφήθηκε το 1979 για το κορυφαίο αλμπουμ όλων των εποχών, το επικό "The Wall" των Pink Floyd, απογειώθηκε κυριολεκτικά όταν το 1994 κατά τη διάρκεια του Division Bell Tour (που αργότερα δισκογραφήθηκε σε διπλό αλμπουμ με τον τίτλο "Pulse") παραδόθηκε από τον Gilmour στο εκστασιασμένο κοινό.
Τη βραδυά εκείνη λες και ο θεός ο ίδιος είχε κατέβει και πατούσε τις νότες στην κιθάρα, ενώ όταν τελειώνουν τα λόγια του τραγουδιού και αρχίζει το σόλο, ο Gilmour χάνεται, φεύγει από την σκηνή, δεν υπάρχει απλά, Θεός και Διάολος έχουν πάρει τη θέση του και μαλώνουν για το δημιούργημα, νότα στη νότα, γύρισμα στο γύρισμα και ο Gilour όλο και χάνεται και μένει στο τέλος μόνο η μουσική να σου εκτοξεύει το μυαλό σε κόσμους απόκοσμους και διαστάσεις που δεν είχες διανοηθεί ότι υπάρχουν!
Βάλε το να παίξει δυνατά και θα καταλάβεις...
https://www.youtube.com/watch?v=7kWl-ZGMwkQ
(από δημοσιεύσή μου στο facebook)
