Αν και καθυστερημένα, αξίζουν συγχαρητήρια στον δήμο Ηρακλείου, όχι για την πρωτοβουλία, αλλά επειδή άκουσε την φωνή των δημοτών του και άνοιξε για δεύτερη χρονιά κάποιους από τους ξεχασμένους χώρους της πόλης, δίνοντας την δυνατότητα να γίνουν κομμάτι της πόλης ξανά, μέσα από την τέχνη.
Η πρωτοβουλία για όποιους θυμούνται, ανήκει φυσικά στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων που μέσα από τις εκδηλώσεις της "Αθέατης Πόλης", κατάφερε να ευαισθητοποιήσει τους δημότες αλλά και την δημοτική αρχή. Μπράβο στα παιδιά για το ακούραστο μεράκι τους!
Η τέχνη είναι η μόνη διέξοδος για την καλυτέρευση των συνθηκών μιας πόλης όπως το Ηράκλειο.
Μακάρι να το είχαμε πάντα στο μυαλό μας.
Εδώ και κάμποσες μέρες κάθομαι μπρος από το πληκτρολόγιο και προσπαθώ να λεκτικοποιήσω ένα συναίσθημα που νοιώθω από παιδί αλλά δεν τα καταφέρνω...
Κάθησα πάλι σήμερα μπρος από την οθόνη και βλέπω τον κέρσορα να αναβοσβήνει σε λευκό φόντο και δεν μπορώ να σταυρώσω λέξη.
Γράφω, σβήνω εκφράσεις, τίποτα δεν μένει στη θέση του και πάλι γίνεται λευκή η σελίδα, όλα σκουπίδια, τίποτα δεν κολλάει με αυτό που νοιώθει η ψυχή μου...
Ψυχή... Αυτή είναι η λέξη που ξεκλειδώνει τα πάντα...
Ψυχή όχι με την έννοια που την ερμηνεύουν οι περισσότεροι του "αόρατου" που μας κρατά στη ζωή, αλλά σαν αυτό που μας κρατά δέσμιους του "είναι", του "θέλω" και του "πρέπει". Ψυχή σαν θλίψη, σαν φυλακή της καρδιάς. Σαν τις αλυσίδες που κρατούν το σώμα για να μην πραγματοποιήσει το ποθητό, αυτό που θα το ελευθερώσει.
Η ζωή είναι σαν την προηγούμενη παράγραφο. Απλή και συνάμα μπερδεμένη.
Όμορφη αλλά και σκληρή σαν την αλήθεια.
Ευτυχώς που είναι μπερδεμένη γιατί δεν θα ήταν όμορφη.
Άλλο τόσο ευτυχώς που είναι σκληρή γιατί δεν θα ήταν αληθινή, δεν θα ήταν γλυκιά και θα την αφήναμε να γλιστήσει μέσα από τα δάχτυλά μας σαν το νερό της βρύσης.
Μεγάλωσα σε μια πόλη γεμάτη πανέμορφα κτίρια ερειπωμένα από την εγκατάλειψη, γι' αυτό και στο μυαλό μου συνώνυμο της ομορφιάς αλλά και της εγκατάλειψης είναι τα ερείπια....
Απο μικρός έμαθα να αγαπώ την εγκατάλειψη. Από παιδί όταν ξεκίνησα να διαβάζω τα πρώτα μου βιβλία για το Ηράκλειο, έβλεπα τα παλιά κτίρια σαν ζωντανούς οργανισμούς που ήθελαν να μιλήσουν, να πουν ιστορίες από το παρελθόν τους, να περιγράψουν χαρές και λύπες, χαμόγελα και δάκρυα που πότισαν τα πατώματά τους. Που πονούσαν και ούρλιαζαν με την κακομεταχείριση, την αδιαφορία, την εγκατάλειψη...
Έρχονταν νύχτες που στα όνειρά μου άνοιγαν οι βαριές καστρόπορτες των τειχών, άναβαν στο εσωτερικό των στοών τους δάδες με κατακίτρινο φως και τα περάσματά τους γέμιζαν ζωή, παλιούς καστρινούς και στρατιώτες, νύχτες καλοκαιρινές με άρωμα γιασεμί και κόσμο να χαμογελάει και να χορεύει με σκοπούς από άλλες εποχές!
Όνειρα που παρακαλούσα να μην τελειώσουν, όνειρα που μοιάζαν τόσο οικεία και ζωντανά, που με αγκάλιαζαν όπως το κόκκινο κουβερτάκι της μάνας μου όταν ήμουν μωρό, που γέμιζαν τα ρουθούνια μου με το άρωμα του γιασεμιού από το βαρέλι στην αυλή του πατρικού μου στην παιδική μου ηλικία....
Η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία, διάβασα κάπου.
Πόσο αλήθεια!
Όσο περνούν τα χρόνια συνειδητοποιώ πως ένα από τα λίγα πράγματα που ενώνουν το σήμερα με την παιδική μου ηλικία είναι αυτά τα ερείπια που γερνάνε μέρα με τη μέρα μαζί μου.
Η αγάπη και η ενασχόλησή μου με αυτά είναι από τα ελάχιστα που έχω κρατήσει αναλλοίωτα μέσα μου, δεν είναι τυχαίο πως τις μέρες που ξεστρατίζω από το μονοπάτι της ζωής, εκείνα τα όνειρα της παιδικής μου ηλικίας έρχονται και πάλι στο νου και ζωντανεύουν.
Τότε που τα αρχοντικά της οδού 25ης Αυγούστου γεμίζουν ξανά ζωή, τότε που οι καστρόπορτες κιτρινίζουν από το φως, τότε μόνο η ψυχή μου γαληνεύει, τότε μόνο σπάνε τα δεσμά, τα όρια παύουν να υπάρχουν και το όνειρο γίνεται γλυκό σαν το χαμόγελο της Μαρίας, όμορφο σαν τα μάτια του Στέφανου....
Σαν τη ζωή που όσο σκληρή και δύσκολη κι αν φαντάζει κάποιες φορές, δεν παύει ποτέ να δίνει το περιθώριο να τη λατρέψουμε γι' αυτό που είναι.
Κι όμως, το Ηράκλειο έχει πολλές όμορφες όψεις!
Φτάνει να ανοίξεις τα μάτια, να αφήσεις το αυτοκίνητο και το μοτοποδήλατο και απλά να τις περπατήσεις ή να τις ποδηλατήσεις.
Τόσο απλά.
Άνοιξε τα μάτια.
Υπάρχουν εικόνες γύρω μας που αύριο μπορεί να τις νοσταλγούμε!
Είχα χρόνια να πάω στο Δικταίο Άνδρο, στον τόπο που κατά την μυθολογία γεννήθηκε ο Δίας.
Είναι ψηλά πάνω από το Ψυχρό, στο Οροπέδιο Λασιθίου.
Βρέθηκα στην... κατάλληλη παρέα και με συνοπτικές διαδικασίες, αποφασίσαμε την ανάβαση στον μονοπάτι.
Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που το εσωτερικό του σπηλαίου είναι μαγευτικό για μας τους άμαθους, περισσότερο με εξοργίζει η εικόνα που έχει διαμορφωθεί τόσα χρόνια με την ανθρώπινη παρέμβαση, το τσιμπέντο και τα φώτα που αλλοιώνουν την εικόνα κι έχουν καταστρέψει τη ζωή στο σπήλαιο.
Το μουσείο Χριστιανικής Τέχνης της Αγίας Αικατερίνης είναι ένα πραγματικό στολίδι για το Ηράκλειο.
Στεγάζεται σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης, στον ναό της Αγίας Αικατερίνης των Σιναϊτών που αποτελούσε καθολικό της ομώνυνης μονής που λειτούργησε από την Β' βυζαντινή περίοδο μέχρι και την Άλωση της πόλης το 1669.
Η μονή αποτέλεσε σημαντικό πνευματικό κέντρο της πόλης σε όλη τη διάρκεια της βενετοκρατίας καθώς στην Αγία Αικατερίνη λειτούργησε σχολή ζωγραφικής της φημισμένης "Κρητικής Σχολής" μαθητής της οποίας μεταξύ άλλων υπήργε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.
Ακόμα και αν κάποιος δεν θέλει να έχει σχέση με τη θρησκεία, είναι επιβεβλημένη η επίσκεψή του στον χώρο, μόνο και μόνο για να θαυμάσει τις εικόνες του Άγγελου Ακοτάντου και του Μιχαήλ Δαμασκηνού που θεωρούνται εφάμιλλες με τα έργα του Γκρέκο!
Εικάζεται μάλιστα πως ο Δαμασκηνός ήταν συμμαθητής του Θεοτοκόπουλου στη σχολή που λειτουργούσε στην Αγία Αικατερίνη και πολλοί θεωρούν πως η τεχνική του ήταν ανώτερη αλλά κλείστηκε στα στενά όρια της εκκλησιαστικής ζωγραφικής.
Φτάνει να δει κάποιος την "Προσκύνηση των Μάγων" για να κατα"λάβει.
"Η Προσκύνηση των Μάγων" του Δαμασκηνού
Βρέθηκα πριν δύο χρόνια για τελευταία φορά στην Αγία Αικατερίνη, λίγο μετά την αναστήλωση του ναού και την επαναλειτουργία του μουσείου.
Είναι ένας χώρος που με μαγεύει, με ταξιδεύει.
Μια μηχανή του χρόνου.
Λες κι ακούω τα βήματα του Δαμασκηνού τριγύρω, τους ψιθύρους του με τον Θεοτοκόπουλο.
Αξίζει να βρεθείς εκεί μέσα, μόνο και μόνο για να το νοιώσεις...
