 |
| Η Γκαμπριέλα Άντερσεν καταρρέει τερμαρίζοντας στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 |
Μεγάλωσα μαθαίνοντας να μην ζητώ καμία ανταπόδοση για κάθε καλό που θα μπορούσα να κάνω στους άλλους.
Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ανιδιοτέλεια, το μόνο που ξέρω είναι ότι βιώνοντάς το ανέκαθεν γέμιζα σαν άνθρωπος και δεν το μετάνοιωσα ποτέ.
Όμως....
Ένας αγώνας που τρέξαμε με τη Μαρία, εντελώς για πλάκα, έγινε η αφορμή να αναθεωρήσω για πολλά μέσα σε λίγες μόνο στιγμές.
Μάης της χρονιάς που φεύγει λοιπόν και βρεθήκαμε κατάκοποι μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα στη δουλειά στην άλλη άκρη της Κρήτης, όχι για αναψυχή αλλά για να τρέξουμε στον Ελαφονήσιο Δρόμο, καλεσμένοι φίλων από τα Χανιά που μας φιλοξένησαν υποδειγματικά.
Φτάσαμε στο Ελαφονήσι αργά το βράδυ μετά από 4 ώρες στον δρόμο, πέσαμε αμέσως για ύπνο και το πρωί ξυπνήσαμε άκεφοι, ούτε λόγος για όρεξη να τρέξουμε 7 κόμμα τόσα χιλιόμετρα στο Ήλιο και τη ζέστη.
Κοιταζόμασταν και ψάχναμε δικαιολογία να μην φύγουμε από το δωμάτιο, στο τέλος υπερίσχυσε η λογική του παραλόγου και αφού βάλαμε τα αθλητικά μας, πήραμε τους αριθμούς συμμετοχής και μπήκαμε στο λεωφορείο για την εκκίνηση.
Δεν θα πω τίποτε άλλο για εκείνο τον φανταστικό όπως εξελίχθηκε τελικά αγώνα, τα έγραψα όλα εδώ https://psihotherapia.blogspot.com/2025/05/blog-post.html
Σήμερα θα σας πω για ένα περιστατικό που συνέβει λίγο πριν τον τερματισμό μας και δεν ανέφερα στο κείμενό μου τότε.
Στα μέσα της τελευταίας μεγάλης ανηφόρας του αγώνα, ένα χιλιόμετρο περίπου πριν τον τερματισμό, άκουσα πίσω μου βήμα βαρύ και ομιλίες ακατάλυπτες.
Γύρισα το βλέμμα, με προσπέρασαν ένας ποδηλάτης πλάι με έναν δρομέα που έδειχνε να είναι σε άσχημη κατάσταση και βήμα με το βήμα παρέπεε. Η ανάσα του ήταν βαριά, έτρεχε εμφανώς μην μπορώντας να κρατήσει μια ευθεία γραμμή και ήταν κάθιδρος, έτρεχε θα μου πεις, όμως στην κατάσταση που ήταν ο ιδρώτας αποτελούσε μια απόδειξη ότι είχε ζοριστεί η καρδιά του. Ο ποδηλάτης ήταν σε πανικό, προσπαθούσε κουβεντιάζοντας να τον κρατήσει στον αγώνα αλλά ήταν εμφανές ότι δεν ήταν αρκετό.
Πλησίασα την Μαρία που προπορευόταν, της έκανα νόημα και επιτάχυνα για να πλησιάσω τον δρομέα.
Όταν έφτασα δίπλα του διαπίστωσα ότι η κατάστασή του ήταν ακόμα χειρότερη. Ανέπνεε δύσκολα, είχε απώλεια προσανατολισμού, ήταν αφυδατωμένος και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει. Δεν μιλούσε, άκουγε με δυσκολία.
Ξεκίνησα να τρέχω παράλληλα με εκείνον, οι ώμοι μας σχεδόν ακουμπούσαν. Φώναζα για να με ακούει, του περιέγραφα την διαδρομή, του έλεγα για τις λακούβες του δρόμου, μέχρι και για τα χαλίκια που υπήρχαν και μπορούσαν να τον κάνουν να χάσει την ισορροπία του.
Σε κάποια σημεία έβγαινε τόσο εκτός που χρειάστηκε να τον σπρώξω με τον ώμο μου για να μην βγει από την διαδρομή.
Και σε όλη την διάρκεια της πορείας του φώναζα για να τον εμψυχώσω, για να αντέξει, για να κρατήσει τα λίγα μέτρα που απέμεναν.
Φτάσαμε στην τελική ευθεία, ειδα την αψίδα του τερματισμού, τον άφησα να προχωρήσει μπροστά και τον παρακολουθούσα διακριτικά, άρχισα να κουνάω τα χέρια μου πάνω κάτω για να προκαλέσω τους συγκεντρωμένους να φωνάξουν, να τον βοηθήσουν να κρατήσει λίγο ακόμα που χρειαζόταν για να τελειώσει ο αγώνας.
Ο κόσμος άρχισε να επευφημεί, ο εκφωνητής φώναξε το όνομά του, άκουσα κι εγώ ότι ο συντρέχτης μου έπαιρνε βάθρο γενικής και χάρηκα ακόμα περισσότερο, παρόλο που τον είδα να σωριάζεται από εξάντληση μόλις πέρασε την γραμμή του τερματισμού.
Γύρισα στην Μαρία που είχε μείνει πίσω, την έπιασα από το χέρι και τερματίσαμε. Της είπα τί είχε γίνει από την στιγμή που είχαμε χωριστεί και πήγαμε μαζί στην σκηνή των εθελοντών που τον είχαν πάει για να δω πώς ποιά ήταν η κατάστασή του. Του μίλησα, μου έπιασε το χέρι και με ευχαρίστησε γιατί όπως μου είπε "δεν θα είχε τερματίσει αν δεν ήμουν εγώ".
Ένοιωσα γεμάτος μετά από αυτό, συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει κάτι πολύ σπουδαίο, ότι μου παρουσιάστηκε μια ευκαιρία και δεν την άφησα να πάει χαμένη, ότι βίωσα μια εμπειρία ζωής που ίσως δεν είχα άλλη ευκαιρία να ζήσω.
Κι όμως...
Μετά από μέρες ανακάλεσα το γεγονός και το συναίσθημα δεν ήταν πλέον το ίδιο.
Εγώ έκανα αυτό που έπρεπε όταν είδα έναν άνθρωπο να καταρρέει, όμως κάτι μου έλειπε σε όλο αυτό.
Δεν δυσκολεύτηκα να βρω την άκρη.
Εγώ μπορεί να έκανα ό,τι έπρεπε, εκείνος τί έκανε;
Δηλαδή, πέρα από ένα τυπικό "ευχαριστώ" που ψέλισε μέσα στην παραζάλη της αφυδάτωσης, τί άλλο έκανε για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του;
Στην αρχή μου φάνηκε άτοπο.
Μετά σκληρό.
Στο τέλος ήρθε και ηρέμησε σαν μια κατάσταση όπως θα έπρεπε να είναι και κατάλαβα ότι το συναίσθημά μου ήταν πέρα για πέρα ανθρώπινο.
Μπορεί στην ζωή μου να μην έμαθα να ζητώ ανταπόδοση για ο,τιδήποτε έκανα όμως μεγάλωσα, άλλαξα, βελτιώθηκα σαν άνθρωπος και πλέον απαιτώ και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.
Όταν είσαι ένα χιλιόμετρο από τον τερματισμό, πατάς βάθρο και δεν θα το είχες καταφέρει αν ένας άγνωστος δεν είχε παρατήσει την παρέα του, τον αγώνα του, την προσπάθειά του για να σε βοηθήσει, ηθικά πρώτα και κύρια να το καταφέρεις, ένα απλό ευχαριστώ δεν εξαντλεί το τι θα μπορούσες να κάνεις για να αναποδώσεις.
Έμαθα να ζητώ από τους ανθρώπους το "τίποτα" και να ευχαριστιέμαι με ψίχουλα, ήταν λάθος μου.
Πλέον ζητώ από όλους τα πάντά και δεν είμαι ευχαριστημένος με τίποτε λιγότερο.
Καιρός ήταν να αλλάξω την κοσμοθεωρία μου σε αυτό.
Και είναι ένα από τα πράγματα που μου αφήνει το 2025 και θα είμαι ευγνώμων για αυτά.
Δοκίμασέ το.
Το 2026 είναι εδώ.
Είναι η χρονιά σου να κάνεις το ίδιο.
*https://www.youtube.com/watch?v=e-uFJ39hZp8 ο συναρπαστικός τερματισμός της Ελβετής Γκαμπριέλα Άντερσεν στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο του Λος Άντζελες το 1984. Ήταν ο πρώτος Ολυμπιακός Μαραθώνιος που έτρεξαν γυναίκες. Η Άντερσεν ίσως δεν είχε τερματίσει ποτέ αν δεν είχε την συμπαράσταση του κοινού και των εθελοντών στα τελευταία μέτρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου