Έγραφα πριν από λίγο καιρό για την πορεία που
βλέπω να έχουν τα πράγματα σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την ομιλία του Αμερικανού
Προέδρου στον ΟΗΕ (https://psihotherapia.blogspot.com/2025/09/blog-post.html).
Το ύφος μου δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξο και κάποιοι με αντιμετώπισαν με
επιφυλακτικότητα, στην καλύτερη περίπτωση. Βλέπεις, εγώ δεν είμαι ούτε
πολιτικός αναλυτής ούτε δημοσιογράφος και ούτε προσπαθώ να δρέψω δάφνες για τον
δημόσιο λόγο μου.
Εγώ απλά εκφράζω την προσωπική μου άποψη όπως κάθε απλός πολίτης.
Από τότε μέχρι σήμερα παρακολουθήσαμε μεταξύ άλλων την απαγωγή του προέδρου
λατινοαμερικανικής χώρας από τον στρατό των ΗΠΑ που συνοδεύτηκε από δεκάδες
δολοφονίες ανθρώπων από το περιβάλλον του καθώς και την προσαγωγή του σε
Αμερικανικό δικαστήριο. Στη συνέχεια ο πρόεδρος Τράμπ ξεκίνησε μια άνευ
προηγουμένου ρητορική εναντίον ενος κράτους-μέλους της Ε.Ε. που οδήγησε τελικά
πριν μερικές μέρες στο να νομιμοποιηθεί η κατοχή της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ κάτω
από τις πιέσεις των απειλών της επιβολής δασμών σε ευρωπαϊκά προϊόντα που
εισάγονται στην χώρα.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες είτε με την σιωπή τους, είτε με τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις
τους για τα παραπάνω, απλά έβαλαν την σφραγίδα στα προαναφερθέντα γεγονότα.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η Ευρωπαϊκή
Ένωση έχει ουσιαστικά πεθάνει καθώς βρίσκεται πολύ μακριά από το όραμα των
εμπνευστών της για μια κοινή ευρωπαϊκή πορεία, μια κοινή οικονομία, ένα κοινό
μέλλον. Πλέον και εξαιτίας της στάσης της Γερμανίας που φρόντισε αποκλειστικά
για το κρατικό της συμφέρον κατά την δεκαετία της οικονομικής κρίσης που
ξεκίνησε το 2010, οι χώρες που πλήν εκείνης είχαν όχι μόνο ισχυρές (αλλά
σαθρές) οικονομίες αλλά και παράστημα στο παγκόσμιο διπλωματικό γίγνεσθαι
(Ισπανία, Ιταλία), ουσιαστικά οδηγήθηκαν την αγκαλιά της ολοκληρωτικής
εξάρτησης από τις ΗΠΑ μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου…
Σήμερα λοιπόν έχουμε τον Ευρωπαϊκό Νότο που σιωπά λόγω χρεών, την Κεντρική
Ευρώπη που δεν μπορεί να διαχειριστεί τα εσωτερικά της προβλήματα λόγω κατά ένα
μεγάλο βαθμό της λάθος διαχείρισης του μεταναστευτικού που οδηγεί μέρα με τη
μέρα τους πολίτες στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, την Μεγάλη Βρετανία που είναι
περισσότερο από ποτέ ξένο σώμα στην Ευρώπη, τις σκανδιναβικές χώρες που έχοντας
δυνατές οικονομίες αδιαφορούν για τα προβλήματα των εταίρων (μέχρι να τις
πλησιάσουν που δεν το βλέπω και πολύ μακρινό) και την Γαλλία που ουσιαστικά
προσπαθεί μόνη της μπας και σώσει την τιμή του εγχειρήματος που ονομάστηκε
κάποτε “Ενωμένη Ευρώπη” χωρις τίποτα να μας θυμίζει πλέον τον λόγο.
Το τέλος της Ευρώπης όπως την ξέρουμε φάνηκε
πιο καθαρά από ποτέ όταν οι Αμερικανοί έσυραν τους Ευρωπαίους ΝΑΤΟϊκούς τους
συμμάχους στον ατέρμονα πόλεμο της Ουκρανίας που ναι μεν ξεκίνησαν εκείνοι αλλά
είναι, όπως και ο Β’ ΠΠ, πολύ μακριά από τα σύνορά τους για να μπορέσει να τους
επηρεάσει άμεσα.
Ο πόλεμος αυτός πέρα από τους πόρους που έχει
απορροφήσει από τα κράτης της Ε.Ε. που δεν έχουν σταματήσει να στέλνουν όπλα
και χρήματα στους Ουκρανούς εδώ και τέσσερα χρόνια, ουσιαστικά διέξοψε κάθε
συνεργασία των Ευρωπαϊκών κρατών με την Ρωσία στον τομέα της Ενέργειας και
συγκεκριμένα του φτηνού φυσικού αερίου αφήνοντας σαν μοναδική εναλλακτική το
πανάκριβο LNG των ΗΠΑ που συν τοις άλλοις, απαιτεί εγκαταστάσεις αποθήκευσης,
πλοία μεταφοράς, υποδομές, υποδομές, πανάκριβες υποδομές…
Ή λαθρεμπόδιο μέσω της ανατολικής μας γειτόνου
που είναι μανούλα στην διπλωματία και τα έχει με όλους καλά.
ΗΠΑ-ΕΕ λοιπόν 3-0 με το τρίτο γκολ στις
καθυστερήσεις του δευτέρου ημιχρόνου από στημένη φάση που έδωσε ο VAR καθώς τα
Αμερικανικά ταμεία γεμίζουν και τα Ευρωπαϊκά έχουν στεγνώσει.
Αν παρακολουθήσετε δελτία ειδήσεων απόψε το
βράδυ, θα δείτε ότι έχουν κοπάσει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι
συζητήσεις για τα εξοπλιστικό τείχος απέναντι στους Ρώσους. Μετά την ιστορία
του Τράμπ με την Γροιλανδία, οι εταίροι μας έχουν μυριστεί ότι ο “Hannibal ante
portas” αλλά από τα δυτικά, όχι από εκεί που τον περίμεναν.
Μακάρι να βγω ψεύτης αλλα θεωρώ ότι ακόμα δεν
έχουμε δει ούτε το ελάχιστο δείγμα της νέας τάξης πραγμάτων όπως έχει ξεκινησει
να διαμορφώνεται.
Μπορεί η γενιά μας να μην έχει βιώσει πολέμους και κακουχίες όπως μας λένε
ειρωνικά οι παλιότεροι, όμως αυτά που ζήσαμε από το 2010 και μετά δεν χωράνε σε
ένα βιβλίο.
Κι αυτά που θα ζήσουμε από εδώ και πέρα μπορεί
κατά τη γνώμη μου να μην είναι αιματοχυσίες σε ευρύτερες συγκρούσεις ούτε
“τηλεοπτικοί” πόλεμοι, ίσως όμως είναι γεγονότα πιο επώδυνα και ουσιαστικής
σημασίας.
Αυτό που δεν θέλω να σκέφτομαι καθόλου είναι
ότι πλέον μετά την ιστορία της Γροιλανδίας και την defacto παραχώρησή της στους
Αμερικανούς, δημιουργείται ένα προηγούμενο που δεν ξέρουμε πού μπορει να
οδηγήσει. Ποιός μας λέει ότι δεν θα έρθει αύριο το πρωί ο Τράμπ να ζητήσει την
Κρήτη; Τι θα τον εμποδίσει να το κάνει;
Πάντως όχι η “πυγμή” της ελληνικής διπλωματίας που μετά την απαγωγή του Μαδούρο
αρκέστηκε να δηλώσει δια στόματος του Έλληνα πρωθυπουργού ότι “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να σχολιαστεί η
νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”!
Όσο για τον Τράμπ…
Ειλικρινά με στεναχωρεί το γεγονός ότι δεν θα
είμαι παρόν σε 100 χρόνια που θα διδάσκουν στα σχολεία τον τρόπο που εξελέγει
πρόεδρος στην πρώτη του θητεία χρησιμοποιώντας τις “υπηρεσίες” της Cambridge
Analytica (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%BF_%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD_Facebook-Cambridge_Analytica)
τον τρόπου που αντιμετώπισε την ήττα του στις επόμενες εκλογές (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%9A%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BB%CE%B9%CE%BF_(2021)),
αλλά κυρίως, το πως κατάφερε αυτός ο άνθρωπος να εκλεγεί ΞΑΝΑ πρόεδρος στην
χώρα που θέλει να αυτοαναφέρεται σαν το απόλυτα δημοκρατικό κράτος στον κόσμο!
***λίγες ώρες πριν, δημοσιεύτηκε αυτό το κείμενο που επιβεβαιώνει τις σκέψεις μου: Γιατί ο Τραμπ θέλει να τελειώσει και τον ΟΗΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου