Ένα από τα πράγματα που θυμάμαι πολύ έντονα από την παιδική μου ηλικία είναι οι σειρές που βλέπαμε στην τηλεόραση.
Τα κρατικά κανάλια την δεκαετία του '80 είχαν κάποιες πολύ ποιοτικές παραγωγές, εγώ σαν παιδί παρακολουθούσα κυρίως τις παιδικές που άφησαν εποχή, τον "Κήπο με τα αγάλματα", την "Ιόλη", τον αγαπημένο μου "Θησαυρό της Βαγίας", με ανθρώπους όπως ο Παντελής Βούλγαρης να υπογράφουν την σκηνοθεσία, την Ελένη Σαραντίτη και την Ζώρζ Σαρρή το σενάριο, τον Σταμάτη Σπανουδάκη την μουσική επένδυση. Η κρατική τηλεόραση είχε όμως και κάποιες πολύ προσεγμένες σειρές για ενήλικες που όμως προβάλονταν σε απαγορευτικές για μας ώρες, εκτός αν ήταν Παρασκευή βράδυ που οι γονείς έδειχναν μια ελαστικότητα.
Η δεκαετίας του 1980 ήταν η δεκαετία της κρατικής τηλεορασης, τα χρόνια της αποκλειστικής σχεδόν ψυχαγωγίας όλης της οικογένειας απο το μέσο αυτό. Ο χώρος που βρισκόταν ο τηλεοπτικός δέκτης ήταν το σημείο συνάντησης ειδικά το βράδυ, εκεί πάρθηκαν αποφάσεις, έγιναν συζητήσεις, εκεί γύρω έγιναν παρέες γύρω από τα εορταστικά προγράμματα, το "Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι" του Σαββόπουλου και το "Καλλιτεχνικό καφενείο" των Φέρρη, Πλέσσα και Τσιβιλίκα.
Σε αυτό τον χώρο του πατρικού μου, ένα βράδυ που δεν ήταν Παρασκευή, μια καθημερινή που λαγουδοκοιμόμουν στον καναπέ δίπλα στην τηλεόραση αλλά δεν είχα όρεξη, όχι να κοιμηθώ, αλλά να φύγω από την παρέα της οικογένειας, το παιδικό μου βλέμμα έπιασε με την άκρη του κάποιες ασπρόμαυρες σκηνές από μια παραγωγή της εποχής που μου έμεινε χαραγμένη στην μνήμη.
'Ηταν η σειρά "Αττίκ" που περιέγραφε τη ζωή του μουσικοσυνθέτη του ελαφρού τραγουδιού της δεκαετίας του '30, του Κλέωνα Τριανταφυλλίδη. Δεν έχει νόημα να μπω σε λεπτομέρειες καθώς θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, το μόνο που συγκράτησα και μέχρι σήμερα θυμάμαι είναι το επεισόδιο που περιγράφει το περιστατικό με το τραγούδι "Ζητάτε να σας πω"....
Ο μεγάλος έρωτας του Αττίκ ήταν η ηθοποιός και συγγραφέας Μαρίκα Φιλιππιδου που μπήκε στην ζωή του το 1910, η "ωραιότερη γυναίκα της Αθήνας" την εποχή εκείνη, μια πανέμορφη γυναίκα με γαλανά μάτια που τον ενέπνευσαν να γράψει μερικά από τα ομορφότερα τραγούδια του.
Ένα από αυτά ήταν το "Είδα μάτια" που έγινε μεγάλη επιτυχία για την εποχή.
"...Είδα μάτια πολλά
Γαλανά στη ζωή μου
Να κοιτούν απαλά
Και ν' ανάβουν την ψυχή μου
Μα τόσο μαγικά
Να μιλούν πιο γλυκά
Δεν είδα άλλα
και τόσο μεγάλα..."
Η Μαρίκα εγκατέλειψε τον Αττίκ το 1914 και ο ευαίσθητος τραγουδοποιός δεν την ξεπέρασε ποτέ.
Το 1930 η Μαρίκα με τον σύντροφό της Σπύρο Μερκούρη (παππού της Μελίνας) επισκέφτηκαν την περίφημη "Μάντρα" του Αττίκ για να διασκεδάσουν όπως δεκάδες Αθηναίοι της εποχής. Το κοινό που αντιλήφθηκε την παρουσία της πανέμορφης γυναίκας και γνωρίζοντας το παρελθόν της με τον μουσικοσυνθέτη, άρχισε να ζητά να ακούσει το τραγούδι που είχε γραφτεί για χάρη των ματιών της με αποτέλεσμα ο Αττίκ να σταματήσει το πρόγραμμα και να αποσυρθεί στο καμαρίνι του. Επέστρεψε δέκα μόλις λεπτά αργότερα έχοντας συνθέσει το ομορφότερο ίσως τραγούδι του, το εξαιρετικό "Ζητάτε να σας πω"...
"...Ζητάτε να σας πω
τον πρώτο μου σκοπό
τα περασμένα μου γινάτια
ζητάτε είδα μάτια
με σκίζετε κομμάτια
Σε μια παλιά πληγή
που ακόμα αιμορραγεί
μη μου γυρνάτε το μαχαίρι
αφού ο καθένας ξέρει
τι πόνο θα μου φέρει
Είναι πολύ σκληρό
να σου ζητούν να τραγουδήσεις
έναν παλιό σκοπό
που προσπαθείς να λησμονήσεις
Στο γλέντι σας αυτό
δε θα' τανε σωστό
αντί για άλλο πιοτό
να πιω εγώ φαρμάκι
μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι
Γελάτε ειρωνικά
και λέτε μυστικά
ίσως με κάποια καταφρόνια
μια και περάσαν χρόνια
εσύ τι κλαις αιώνια
Γιατί βαρυγκωμείς
δεν είδαμε και μεις
μια ομορφιά σ' αυτή τη ζήση
δεν πήραμε απ' τη φύση
καρδιά για ν' αγαπήσει
Αχ, δεν είν' οι καρδιές
όλες το ίδιο καμωμένες
ούτε κι οι ομορφιές
στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες
Και μες στη συντροφιά
σε κάθε ρουφηξιά
ξεχνώ μιαν ομορφιά
που γέμιζε μεράκι
το παλιό μου τραγουδάκι..."
Το κοινό λύγισε από το σπαρακτικό τραγούδι, άλλοι δάκρυσαν, άλλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, η Μαρίκα με τον σύντροφό της αποχώρησαν και το "Ζητάτε να σας πω" πέρασε στη σφαίρα του θρυλικού.
Το τέλος του Αττικ υπήρξε τραγικά συνδεδεμένο με την ευαισθησία του.
Τον Αύγουστο του 1944 κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, περνούσε με το ποδήλατό του έξω από το Πολυτεχνείο όπου ακούμπησε δύο γερμανούς στρατιώτες που στέκονταν εκεί. Εκείνοι τον έδειραν άγρια και τον εγκατέλειψαν αιμόφυρτο στον δρόμο. Φαίνεται όμως πως το ψυχικό του τραύμα ήταν βαθύτερο από το σωματικό μιας και ο Αττίκ, λίγο καιρό μετά το περιστατικό αυτό, αυτοκτόνησε καταναλώνοντας μεγάλη ποσότητα χαπιών...
Θυμήθηκα την ιστορία του Αττικ ακούγοντας το εξαιρετικό podcast της Μαριέττας Σπηλιοπούλου που πάτησε ένα "πλήκτρο μου" που πάνω γράφει "ευαισθησία".
Έφτασε στις μέρες μας η ευαισθησία να είναι συνώνυμο της αδυναμίας και πόσο λάθος είναι τελικά αυτό!
Πόσο λάθος να αντιμετωπίζουμε έναν άνθρωπος γεμάτο συναισθήματα σαν αδύναμο, σαν εκείνον που δεν μπορείς να ακουμπήσεις, σαν αυτόν που θα λυγίσει υπό το βάρος του "μικρού", του "μηδαμινού".
Πόσο λάθος όλο.
Ο ευαίσθητος άνθρωπος έχει ενσυναίσθηση, έχει απόθεμα δύναμης όταν πρόκειται να στηρίξει τον διπλανό του.
Αδύναμος είναι μόνο απέπαντι στον εαυτό του καθώς αισθάνεται υπεύθυνος για όλα όπως πολύ λανθασμένα είχε διατυπώσει ο Καζαντζάκης γράφοντας το αήθες "Αν δεν σωθεί ο κόσμος, εγώ θα φταίω"
Αν βρεις άνθρωπο που δακρύζει στα προβλήματά σου, που σε κοιτάει στα μάτια και πονάει όταν πονάς, που λυγίζει μόνο όταν το βάρος είναι αποκλειστικά δικό του, δώσε του το χέρι.
Σε έχει και τον έχεις ανάγκη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου