Το περασμένο Σάββατο έφυγε ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, η θεία Ελένη, η γυναίκα του θείου Μήτσου του αδερφού της γιαγιάς μου.
Τη θεία Ελένη την έχω συνδυάσει από το παιδικό μου μυαλό με το καλοκαίρι και τις διακοπές, μάλλον φταίει πως τη συναντούσα πάντα εκείνη την εποχή του χρόνου όταν ερχόταν από την Αθήνα που ζούσε μόνιμα, άλλοτε μόνη άλλοτε με κάποιο από τα παιδιά της για να δει τους συγγενείς, για να πάρει ουσιαστικά μυρωδιά από τον τόπο.
Στα μάτια μου φάνταζε αεικίνητη, δεν την έστενε κανένα ντουβάρι, όταν έφτανε στο νησί έβρισκε τρόπο να κινηθεί, να δει τους γνωστούς της, να πάει στις αγαπημένες της εκκλησίες και τα μοναστήρια, ξεκούραση για εκείνη δεν ήταν η στασιμότητα αλλά ο περπάτημα, η συναναστροφή, η κοινωνικοποίηση!
"-Αέρα θέλει η ζωή παιδί μου!", συνήθιζε να μου λέει κι έγινε η αγαπημένη μου φράση, χαρακτηριστικό όχι μόνο δικό της αλλά κάθε ύπαρξης που σέβεται τον εαυτό της και δεν ήρθε σ' αυτή τη ζήση μόνο και μόνο για να μην είναι ο κόσμος άδειος!
Ανέφερα πως είχε μεγάλη αγάπη για τα μοναστήρια, η πρώτη μου ανάμνηση άλλωστε από εκείνη ήταν όταν ήμουν περίπου πέντε και είχα πάει με τους δικούς μου στην Αθήνα και μας πήρε με το λεωφορείο να πάμε στην... άλλη άκρη του κόσμου (τότε) στην Πεύκη για να προσκηνήσουμε στην Αγία Ειρήνη, ένα προσκύνημα που αναζήτησα μετά από πολλά πολλά χρόνια στο διάλειμμα μιας εκπαίδευσης στην εταιρεία που εργαζόμουν τότε και έγινε η αφορμή να αναβιώσουν μέσα μου μνήμες, ήχοι και εικόνες της παιδικής μου ηλικίας.
Το αγαπημένο της μοναστήρι ήταν στην Κρήτη, η Παναγία η Καλυβιανή στην Μεσαρά, κοντά στο χωριό που γεννήθηκε και θαυματουργικά μεγάλωσε όπως δεν κουραζόταν ποτέ να μας λέει καθώς όταν ήταν μικρή την είχε παρασύρει ένα ρέμα που αντί να την πνίξει, την ξέβρασε κοντά σε μια εκκλησία! Θυμάμαι σε μια από τις κοινές μας επισκέψεις στην Καλυβιανή μου διηγήθηκε την ιστορία που την "ονείρεψε" ο Όσιος Χαράλαμπος που είναι θαμμένος εκεί. Κοιμόταν μου είπε στο προαύλιο του παλιού ναού όταν τον είδε την μορφή του να ξεπροβάλλει από την χαμηλή πόρτα. Δεν τον γνώρισε, νόμιζε ότι ήταν κάποιος ιερέας, του μίλησε, της μίλησε, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, κι από εκείνη τη μέρα η θεία Ελένη λάτρεψε το μοναστήρι ακόμα περισσότερο καθώς θεώρησε τιμή να της φανερωθεί ο Άγιος.
Η θεία Ελένη ήταν αγαπημένος άνθρωπος για ένα πολύ σπουδαίο λόγο. Δεν κουραζόταν ποτέ να μας μιλάει ακόμα και όταν ήμασταν μικρά παιδιά, σε ηλικία που κανείς δεν μας έδινε σημασία στις συναναστροφές που βρίσκονταν "μεγάλοι", αυτός ο καταραμένος ηλικιακός ρατσισμός που δεν έχει αλλάξει και πολύ από τότε.
Η θεία καθόταν και μας μιλούσε με τις ώρες για όσα πίστευε, μόνο για πράγματα ευχάριστα για να μην μαυρίζει η ψυχή μας, μας έλεγε τις ιστορίες που είχε ακούσει και την είχαν ενθουσιάσει και ποτέ μα ποτέ δεν βαριόταν να ασχολείται μαζί μας.
Την αγαπούσα γιατί ήταν ένας άνθρωπος όλο χαμόγελο.
Ακόμα και σήμερα που έχουν μεσολαβήσει τόσα χρόνια από την τελευταία φορά που την είδα, όταν αναλογίζομαι τους ανθρώπους που πέρασαν από την ζωή μου από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι σήμερα, σκέφτομαι την θεία Ελένη σαν τον καλύτερο άνθρωπο που γνώρισα.
Καλό ταξίδι στο φως θεία μου, γνώριμο θα είναι το περιβάλλον αφού ήσουν ολόκληρη φως!
Την Κυριακή πήγα μετά από πολλά πολλά χρόνια στην Καλυβιανή, παρέα με την κόρη μου. Σε όλο το δρόμο της έλεγα για σένα και στις ιστορίες σου!
Δυστυχώς η θαυματουργή εικόνα δεν επέστρεψε στον αγαπημένο σου ναΐσκο για να την προσκυνήσουμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου