Το βλέμμα....

 

Το βλέμμα της δημιουργίας.

Η σπίθα.

Η λαχτάρα αν θα αποτυπωθεί η ματιά στο χαρτί....

Αν το καλοκαίρι ήταν ήχος...

 ...θα ήταν το θρόισμα που κάνουν τα στάχυα καθώς αντιστέκονται στον νοτιά.

Αν το καλοκαίρι ήταν μουσική, θα την είχε οπωσδήποτε γράψει ο Κωνσταντής Παπακωνσταντίνου...

Ο χορός είναι το φως της ψυχής...

Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που δεν τα εκτιμάμε όταν τα έχουμε.

Πράγματα, καταστάσεις της καθημερινότητας που μόνο όταν απομακρυνθούν προς τη λήθη του παρελθόντος, νοιώθουμε την αξία τους, καταλαβαίνουμε την ευεργεσία τους, κατανοούμε το πόσο καλό μας έκαναν όσο υπήρχαν στην ζωή μας

Για μένα ο χορός, δεν ανήκει σ' αυτή την κατηγορία καθώς, από το πρώτο μάθημα σύγχρονου που παρακολούθησα τον Σεπτέμβριο του 2017 και που γυρνώντας στο σπίτι μετά από αυτό δεν θυμάμαι να υπήρχε χιλιοστό του κορμιού μου που να μην πονάει, κατάλαβα ότι η έκφραση, το συναίσθημα, η λαχτάρα, ο πόνος, η ικανοποίηση, ήταν μια έκρηξη ψυχικού πλούτου που μόνο ένα μάθημα χορού μπορούσε να μου δώσει, μπλεγμένα πάντα μεταξύ τους, κινούμενα παράλληλα μέχρι να δέσουν αρμονικά.

Από εκείνο το πρώτο μάθημα κατάλαβα γιατί τελικά ο άνθρωπος έχει ανάγκη να χορέψει, όχι σε κλειστές φόρμες και χορογραφίες όπως οι παραδοσιακοί χοροί και οι μικρασιάτικοι (το απτάλικο, ο καρσιλαμάς, το χασάπικο και το ζεϊμπέκικο) που έμαθα στα φοιτητικά μου χρόνια, αλλά ελεύθερα, για την έκφραση, για την ελευθερία της κίνησης, για τον αυτοσχεδιασμό!

Αυτό που ξέχασα μέσα στην αδίστακτη καθημερινότητα ήταν το πόσο ευεργετικό ήταν κάθε μάθημα όχι μόνο για το κορμί αλλά και για το μυαλό μου, για το μέσα μου, για την ισορροπία μου σαν άνθρωπος. 

Ήταν το αντίβαρο σε όλα τα στραβά και τα ανάποδα που μου συνέβαιναν, κόντρα στο άγχος, τις φοβίες, την πνευματική και σωματική κούραση που φέρνει αναπόφευκτα η δουλειά.

Η ζωή φρόντισε να μου θυμήσει την έλλειψη του χορού από τη ζωή μου με πολύ άσχημο τρόπο.

Σημασία δεν έχουν οι λεπτομέρειες, περισσότερη έχει το γεγονός ότι θυμήθηκα πως σε μια άλλη δύσκολη στιγμή που πέρασα, πίσω στο 2018, ο χορός ήταν που με κράτησε στα πόδια μου, ήταν το μέσο για να παραμείνω ζωντανός, να συνεχίσω να υπάρχω σαν οντότητα με τη λογική να υπερισχύει της παράνοιας...

Θυμήθηκα τη "μίνι" παράσταση που ανεβάσαμε τον Δεκέμβριο του 2018 στις εγκαταστάσεις του Παγκρητίου Σταδίου, κάτω από τις κερκίδες, ανάμεσα στον κόσμο που μας παρακολουθούσε, χωρίς καθίσματα, χωρίς στολές, χωρίς φτιασιδώματα.

Ήταν μια παράσταση δεμένη με την καθημερινότητα, προέκταση του εαυτού του καθενός μας με αυτοσχεδιασμό, με το προσωπικό στοιχείου του καθενός να δένει το τελικό αποτέλεσμα.

Το τραγούδι που χορέψαμε ήταν το "Back to Black" της Amy Winehouse σε διασκευή, ένα κομμάτι που ειλικρινά θα σημάδευε τη ζωή μου μετέπειτα.

Δεν έχει νόημα να πω περισσότερα καθώς οι λέξεις παίρνουν από το νόημα αντί να του προσφέρουν.

Δεν θα ξεχάσω πάντως ποτέ όσο ζω, τη στιγμή που περιμένοντας να ξεκινήσει το τραγούδι για να κάνω τα πρώτα βήματα προς τη θέση μου, αυτές τις ελάχιστες στιγμές, ξέσπασα σε έναν εσωτερικό σπαρακτικό λυγμό που με λύτρωσε από ό,τι κουβαλούσα μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Κι έπειτα, "κατάπια" τον λυγμό, πάτησα γερά στα πόδια μου και συνέχισα.

Όχι επειδή ήμουν υποχρεωμένος να το κάνω.

Επειδή ήμουν άδειος από ό,τι με βάραινε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Επειδή ήμουν έτοιμος όπως ποτέ πριν.

Μόνο ο χορός μου το έχει προσφέρει αυτό.

Θα επιστρέψω.... 

Δεν είναι υπόσχεση.

Είναι υποχρέωση προς τον εαυτό μου!

ΙΟΝ Αμυγδάλου....

 Η ζωή ορισμένες φορές είναι τόσο όμορφη μέσα στην απλότητά της.

Υπάρχουν στιγμές που μια απλή χειρονομία μπορεί να μας αλλάξει τη διάθεση, να μας φτιάξει τη μέρα, να κολλήσει το μέσα μας που έχει γίνει κομμάτια!

Πέμπτη μεσημέρι στη δουλειά, βρίσκομαι σε πελάτη, φίλο θα έλεγα γιατί με ορισμένους ανθρώπους μετά από τόσα χρόνια, η πελατιακή σχέση δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που αισθάνομαι για αυτούς.
Ήμουν συννεφιασμένος από ένα πολύ σοβαρό προσωπικό πρόβλημα που με βασάνιζε, στα όρια της κατάρρευσης από την απογοήτευση, τον θυμό και την στεναχώρια.
Το πρωί της ίδιας μέρας, προσπαθώντας λιγάκι να ξεφύγω, ανέβασα μια ιστορία στο instagram που αναφερόταν χιουμοριστικά σε μια σοκολάτα σε αντιπαραβολή με την σεξουαλικότητα του συντρόφου που το είχε αρχικά ανεβάσει.
Στα σχόλια της δημοσίευσης, η Βαγγελιώ, που έτυχε να είναι αδελφή των παιδιών στων οποίων το κατάστημα βρισκόμουν για δουλειά, απάντησε στην ανάρτησή σου γράφοντας
"Σαν την ΙΟΝ αμυγδάλου δεν είναι καμία!"
Συνέχισα τη δουλειά μου.
Μετά από 5 λεπτά με φώναξε η κοπέλα στην υποδοχή και μου έδωσε τη σοκολάτα της φωτογραφίας....

Η Βαγγελίτσα, είχε βγεί από το comfort zone της, έκανε ένα τηλέφωνημα, χρησιμοποίησε τις γνωριμίες της κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για να κάνει έναν άνθρωπο να χαμογελάσει!

Και όμως, πέτυχε πολλά περισσότερα.

Με γέμισε αισιοδοξία, με έκανε να νοιώσω ξανά την ελπίδα.
Να κοιτάξω γύρω μου και να βρω τη δύναμη να συνεχίσω να ψάχνω μέσα από την δυσκολία που περνούσα, το νόημα της ύπαρξης....
Κι όλα αυτά, με μια μόνο ευγενική χειρονομία, με ένα χαμόγελο.

Συνέχισε να αγαπάς τους ανθρώπους.
Συνέχισε να πιστεύεις σ' αυτούς.
Συνέχισε να χαμογελάς!
Η αγάπη φέρνει αγάπη.
Το χαμόγελο, χαμόγελο.
Η ειλικρίνια, ευτυχία.
Η αισιοδοξία, τη δύναμη για να πάνε όλα ένα βήμα μπροστά!

Για την Δήμητρα....

 

Καθυστέρησα πολύ αυτή την ανάρτηση, όμως η Δήμητρα δεν ξεχνιέται...

Δεν την γνώρισα ποτέ από κοντά, όμως τη θαύμαζα πολύ για όσα είχε καταφέρει, για την ζωντάνια, την ενέργεια, το χαμόγελό της.

Η Δήμητρα αγαπούσε το δρομικό κίνημα.

Η Δήμητρα λάτρευε την Κρήτη.

Ένας κοινός μας γνωστός μου έστειλε πριν τρεις μέρες το link για μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Βρετανό συγγραφέα και δάσκαλο Mel Rosenberg τις παραμονές του ημιμαραθωνίου Κρήτης το 2017.

Την άκουσα προσεκτικά και συγκράτησα μεταξύ άλλων τρεις φράσεις που χρησιμοποίησε περιγράφοντας την αιτία που επέλεξε να τρέχει, όταν ο Rosenberg τη ρώτησε πώς θα μπορούσε να προτρέψει τους μαθητές του να κάνουν το ίδιο:

"Find your dreams.

Follow your heart.

Succeed."

Από εδώ και πέρα, όταν κάποιος με ρωτάει τον λόγο που τρέχω, θα του διαβάζω αυτές τις τρεις γραμμές....

Δυστυχώς δεν είχα τη χαρά Δήμητρα...

Μια γλυκειά νοσταλγία...

 Απόψε το απόγευμα με έπιασε μια γλυκιά νοσταλγία...

Να ταξιδέψω, να περπατήσω, να φωτογραφήσω!

Θυμήθηκα τα παλιά, τα όχι και τόσο παλιά και σκάλισα τα ψηφιακά μου συρτάρια και βρήκα, δυο τρεις εικόνες που είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν.

Και αποφάσισα να τις βγάλω από την αφάνεια....

Όλες οι φωτογραφίες είναι από στιγμές αγαπημένες, με νοιώσιμο και νοιάξιμο...

Στιγμές μοναδικές....

Η ανάμνηση....

 

Κυριακή μεσημέρι.

Ο κόσμος ησυχάζει, η μάνα δεν κάνει δουλειές σήμερα, ο πατέρας, επιτέλους, περνάει τη μέρα στο σπίτι, μακριά από εργαλεία, σίδερα, βίδες, αλουμίνιο.

Μελαγχολική μέρα.

Ο ουρανος παρόλο που δεν κάνει κρύο, είναι μουντός λες κι έρχεται βροχή, η υγρασία στην ατμόσφαιρα αγγίζει το πρόσωπo.

Κι έπειτα, αύριο είναι μέρα σχολείου... Χρειάζεται κάτι περισσότερο ένα παιδί δέκα ετών για να μελαγχολήσει;

Η Κυριακή για τους περισσότερους είναι συνυφασμένη με τη βόλτα, τον περίπατο, το ταξίδι, για τον παιδικό μου εαυτό δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Αυτά που έχω να θυμάμαι είναι οι ατέλειωτες ώρες που περνούσα στο σπίτι, η απραξία, ενώ με κάθε βεβαιότητα μπορώ να πω ότι οι πιο ευτυχισμένες μου στιγμές ήταν όταν η ΕΡΤ πρόβαλε την "Χιλιοποδαρούσα" του Πιλάβιου ή εκείνες που περνούσαμε τα κυριακάτικα απογεύματά μας με τον αδερφο μου τον Πέτρο στο Κέντρο Νεότητας του Αγίου Τίτου, αυτή όμως είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία που ίσως βρει τον χώρο της εδώ κάποια στιγμή στο μέλλον.

Εκείνο το απόγευμα ήταν διαφορετικό. Το σπίτι δεν με χωρούσε, τα αδέρφια είχα μοιραστεί σε φίλους και συγγενείς, κανένας θείος/ξάδερφος/ανιψιός δεν παντρευόταν οπότε κανείς δεν θα με ανάγκαζε να φορέσω το "καλό" μου πλην μάλλινο παντελόνι που μου τσιμπούσε τα πόδια και σιχαινόμουν να με αγγίζει, αυτό που για να το ανεχτώ η μάνα μου άδειαζε ένα κουτί τάλκ στα μπατζάκια.

"-Μπαμπά, εκδρομή!"

Βλέμμα χαμογελαστό και παιχνιδιάρικο, έφερε χαμόγελο, μπήκαμε στο Datsun και απομακρυνθήκαμε.

Για τα παιδικά μου μάτια σχεδόν αγγίξαμε την άκρη του κόσμου κι ας φτάσαμε όχι πιο μακριά από την παραλία του Φόδελε, λίγα χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.

Βλέπεις, τις αποστάσεις τότε τις μετρούσαμε με την ποσότητα των εικόνων που μαζεύαμε στη διαδρομή κι όχι με τα χιλιόμετρα.

Καθήσαμε στο καφενείο δίπλα στο βενζινάδικο της εθνικής οδού ένα βήμα από την παραλία, μέσα ο καφετζής-βενζινοπώλης που μπαινόβγαινε για να εξυπηρετήσει και τις δύο του ιδιότητες και πολλά παιδιά της ηλικίας μου και μικρότερα που έπαιζαν κυνηγητό και προκαλούσαν μια γλυκειά ανησυχία που μυρίζει νιάτα και ξεγνοιασιά.

Όχι, δεν έγινα ποτέ φίλος με την παρέα των παιδιών, δεν θυμάμαι ούτε τα πρόσωπα ούτε τα ονόματά τους.

Το μόνο που θυμάμαι είναι η εικόνας της θάλασσας μέσα από την τζαμαρία του καφενείου.

Μουντή μα και πανέμορφη.

Γαλήνια μα και απόμακρη.

Γεμάτη αντιθέσεις.

Όπως η ζωή μας....