Η μύηση στον κόσμο της μουσικής! (το ταπεινό Crown εκείνων των Χριστουγέννων....)

 

 

Οι μέρες που προηγήθηκαν ήταν δύσκολες, κουραστικές, γεμάτες προβληματισμό.
Μέρες που θα έπρεπε να ήταν γιορτινές πέρασαν δύσκολα, κάποιες στο κατώφλι του νοσοκομείου και μέσα από αυτό με αγαπημένους να υποφέρουν, γιορτινές βραδιές με παρέα αντί για φίλους, ποτό και χαμόγελα, μια καρέκλα νοσοκομείου, έναν άνθρωπο που υπέφερε και το χειρότερο, ακραία τοξικές συμπεριφορές από κατ' όνομα συγγενείς που σε μια νύχτα οι μετοχές τους απέκτησαν υπεραξία...
Ας είναι.
Οι μέρες πέρασαν, ο πατέρας είναι σπίτι πλάι στη μάνα, χώρος για να "προσημειώσω" όσους αποφάσισαν να βγουν από τη ζωή μου βρέθηκε και μάλιστα άπλετος και σήμερα που κάπως ηρέμησα από όλο αυτό, το μυαλό μου γέμισε από όμορφες, παιδικές πρωτοχρονιές που άφησαν σημάδια ανεξίτηλα στην καρδιά μου.
Πρωτοχρονιές και γιορτές που όπως πάντα στη ζωή μου, είναι βάλσαμο στην άσχημη διάθεση και θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ την ανάμνησή τους, όχι νοσταλγικά, αλλά θεραπευτικά για να με βοηθούν να προχωράω μπροστά.
Και όχι, για να προλάβω κάθε σκέψη, δεν μένω στα παλιά. Τα "τωρινά" είναι εφόδιο για το παρόν και το μέλλον, ό,τι ζω τώρα είναι παρακαταθήκη για όσα έρχονται. Απλά, η πατρίδα μας όπως κι αν το κάνεις, είναι τα παιδικά μας χρόνια...

Μέρες Χριστουγέννων λοιπόν, δεκαετία του 1980, ΠΑΣΟΚ, ελεύθερη ραδιοφωνία, Ευρωμπάσκετ 1987 και ο κόσμος ξεκίνησε εκείνα τα χρόνια να κάνει δειλά-δειλά μια τεχνολογική στροφή που έπαιρνε με αργό ρυθμό την διασκέδαση από τα σαλόνια και την κατεύθυνε πρώτα στα υπόλοιπα δωμάτια του σπιτιού και μετά στο πεζοδρόμιο και τις παλάμες των ανθρώπων.

Πολύ πριν τα τηλέφωνα, το δεσμό τους με το κοινόχρηστο δωμάτιο του σπιτιού έκοψαν οι τηλεοράσεις, οι (πρωτόγονες) παιχνιδομηχανές αλλά κυρίως τα στερεοφωνικά συγκροτήματα. Και λέω κυρίως καθώς ενώ τα δύο πρώτα έγιναν μεν πιο εύχρηστα και ελαφριά ώστε να μπορούν να χωράνε σχεδόν παντού, το κόστος του παρέμενε απαγορευτικό και η κτήση τους ήταν προνόμιο των λίγων σε αντίθεση με το τρίτο και πιο δημοφιλές την δεκαετία εκείνη που οι φορητές του εκδοχές ήταν τόσο πιο προσιτές ώστε να αγγίζουν τα παιδικά μας όνειρα!

Ενώ λοιπόν σήμερα το απόλυτο για κάθε παιδί και έφηβο είναι να αποκτήσει ένα κινητό τηλέφωνο που κατ' ουσία κάνει τα πάντα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η απόκτηση ενός φορητού κασετοφώνου ήταν το όνειρο!

Το Walkman λοιπόν ήταν το Άγιο Δισκοπότηρο σε κάθε παραλλαγή του, απλό μόνο με αναπαραγωγή κασέτας, απλό με ενσωματωμένο ραδιόφωνο, auto revesrse που άλλαζε πλευρά στην κασέτα χωρίς να χρειάζεται να την βγάλεις από τη συσκευή και να της αλλάξεις πλευρά με το χέρι (!!!), auto reverse με ενσωματωμένο ραδιόφωνο, απλό με εγγραφή, απλό με εγγραφή και ραδιόφωνο, auto reverse με ραδιόφωνο και εγγραφή και ειλικρινά, κουράστηκα και μόνο ψάχνοντας μέσα στο μυαλό μου τις παραλλαγές που όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, ανάλογo με τις δυνατότητες που είχε η κάθε συσκευή, ήταν και το κόστος για την απόκτησή της.

Τη δεκαετία της μουσικής έκρηξης λοιπόν κυρίως λόγω της εξάπλωσης της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Ελλάδα, λαχταρούσα σαν τρελός να αποκτήσω κι εγώ το Άγιο Δισκοπότηρο! Να φανταστεί κανείς ότι μέχρι τότε, αν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο στο σπίτι, έπρεπε να ζητήσω από τον κολλητό μου που είχε ένα μονοφωνικό ραδιοφωνάκι που έπιανε μόνο AM ( "Μεσαία Κύματα" λεγόταν, η παλιότερη μορφή ραδιοφωνίας πριν τα FM όπου ήταν άθλος να ακούσεις ποιοτική μουσική καθώς υπήρχαν ), να μου το δανείσει! Δεν το υποτιμώ καθόλου μιας και έτσι πήρα τα πρώτα μου ακούσματα στο Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Εκείνα τα ευλογημένα Χριστούγεννα λοιπόν, μάζεψα όσα χρήματα μπορούσα να μαζέψω από τα κάλαντα και τα δώρα των συγγενών και πήγα με τον πατέρα στην "Αθηναϊκή Αγορά", το μοναδικό τύπου πολυκατάστημα της εποχής. Εννοείται ότι τα χρήματα που είχα μαζί μου δεν έφτασαν, εννοείται επίσης πως ο Στεφανής έβαλε το χέρι στην τσέπη για να συμπληρώσει το ποσό κι ας μην μου του είπα ποτέ "ευχαριστώ".

Μην φανταστεί κανείς ότι μιλάμε για ποικιλία. Μην φανταστεί ότι μιλάμε για ποιότητα. Οι ποιοτικές συσκευές με τις μύριες εντυπωσιακές δυνατότητες ήταν απλησίαστες για τον προϋπολογισμό μου, η Sony που κυκλοφορούσε το Walkman δεν είχε περάσει καν την πόρτα του καταστήματος κι όμως, δεν μπορώ μέχρι σήμερα να ξεχάσω την ανείπωτη ευτυχία μου όταν έπιασα στα χέρια μου το τόσο απλοϊκό Crown που νόμιζα λες και είχα αγοράσει όλο το χρυσάφι του κόσμου!

Τί κι αν έπρεπε να γυρίζω την κασέτα με το χέρι όταν τέλειωνε η πλευρά της; Τί κι αν έπρεπε να την γυρίζω με ένα στυλό για να μην εξαντλώ τις μπαταρίες της συσκευής όταν έψαχνα να ακούσω ένα συγκεκριμένο τραγούδι (πράγμα πρακτικά αδύνατο); 

Καμία σημασία δεν είχαν όλα αυτά. Είχα την μουσική στα χέρια μου, μπορούσα να ακούω αυτό που επέλεγα, μόνος, με την ησυχία μου.

Οι κασέτες της εποχής είχαν εκατοντάδες μειονεκτήματα αλλά είχαν ένα πλεονέκτημα που έφερε την μουσική δίπλα στους καθημερινούς ανθρώπους και την έκανε κτήμα τους. Ήταν φτηνές και μπορούσες να γράψει όποια μουσική ήθελε ο καθένας, νόμιμα ή μη. Δεν είναι τυχαίο ότι αντικαταστάθηκαν πρακτικά μόνο όταν έγιναν καταναλωτικές οι συσκευές εγγραφής CD που εξάλειψαν όλα τα μειονεκτήματα που είχε το μέσο εκείνο.

Μετά από εκείνο το ταπεινό Crown που "έχανε στροφές" και παραμόρφωνε μέχρι σπασίματος νεύρων τα τραγούδια όταν έπεφτε η ισχύς των μπαταριών του, απέκτησα δεκάδες συσκευές, φορητά ραδιόφωνα, επιτραπέζια ραδιοκασετόφωνα, στερεοφωνικά συγκροτήματα, Η/Υ, φορητά discman και Mp3 discman, iPod, φορητούς Η/Υ... και άλλα που δεν τα θυμάμαι....

Τίποτα όμως δεν θα πάρει ποτέ την θέση που είχε το πρώτο μου φορητό κασετοφωνάκι, αυτό το ταπεινό Crown που σκίρτησα από χαρά πριν λίγο που είδα την φωτογραφία του ξανά!

Αυτό ήταν που με μύησε στο κόσμο της μουσικής!

Πέντε χιλιόμετρα καρδιάς... (Wheels of Change...)

Η ζωή τις περισσότερες φορές δεν μας τα φέρνει έτσι που υπολογίζουμε, έτσι που ελπίζουμε, έτσι που προσδοκούμε.

Όχι τουλάχιστον έτσι ακριβώς και με κάθε λεπτομέρεια.
Γι' αυτό, θα πρέπει να μάθουμε κάποια στιγμή ότι, ζωή δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει. Ζωή είναι τί κάνουμε με αυτό που μας συμβαίνει!
Να μάθουμε να προσαρμοζόμαστε μέσα στις αναποδιές και τις δυσκολίες, να βλέπουμε τα όριά μας, να μην πιέζουμε τους εαυτούς μας να σταθούν όρθιοι ακόμα και όταν κόβονται τα πόδια μας.
Δεν γίνεται!
Δεν είναι ανθρώπινο κι εμείς δεν είμαστε υπεράνθρωποι.

 Φέτος πήρα ένα μάθημα ζωής που δεν έχω σκοπό να το αφήσω να πάει χαμένο και η αρχή έγινε τώρα, πριν λίγες ώρες.
Φέτος που λες όπως τα τελευταία κάμποσα χρόνια, προετοιμαζόμουν για τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Υποτίθεται πως προετοιμαζόμουν αφού η κούραση μου όλο το καλοκαίρι ήταν πρωτοφανής, δούλευα κοπιαστικά πολλές ώρες και σε συνδυασμό με τις συνθήκες που επικρατούν στην ζωή μου γενικότερα, δεν μου επέτρεπαν να κάνω τις σωστές προπονήσεις. 
Δεν ήθελα όμως να το δω.
Κορόιδευα τον εαυτό μου κι έλεγα πως την ερχόμενη εβδομάδα θα τα κατάφερνα, και την άλλη εβδομάδα το ίδιο, την άλλη το ίδιο... Και κάπως έτσι φτάσαμε στον Αύγουστο.
Κάπου εκεί λοιπόν, την περίοδο που ξεκινάνε οι πιο απαιτητικές προπονήσεις, βρέθηκα θετικός στον κορωνοϊο και ήταν λες και γκρεμίστηκε ο κόσμος μου!
Με κλεισμένα ξενοδοχείο και πτήσεις για τον αγώνα, ήταν λες και ήρθε η Δευτέρα Παρουσία!
Ανάμεσα σε θεραπείες με εισπνοές κορτιζόνης και αντιβίωση, έκανα μια πολύ ουσιαστική συζήτηση με τον μέντορα-προπονητή-ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή μου Νίκο Κατσίλα και καταλήξαμε στο λογικό συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να αποχαιρετίσω το όνειρο του μαραθωνίου της Αθήνας.
Αλλά.... Κάπου εκεί μπήκε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ "αλλά" καθώς ο Νίκος σε ένα μήνυμά του προσπαθώντας να κατευνάσει την απογοήτευσή μου, μου είπε ότι υπήρχε το ενδεχόμενο να κάνουμε μαζί κάτι ξεχωριστό, κάτι που μπορεί να μην ήταν ατομικός μαραθώνιος, αλλά ήταν μαραθώνιος καρδιάς και ψυχής...

Κάπως έτσι και για να μην φλυαρώ περισσότερο, βρέθηκα να είμαι μέλος της ομάδας Wheels of Change! Μιας από τις πιο ξεχωριστές δρομικές ομάδες που έχει σαν στόχο να δώσει την κατάλληλη υποστήριξη σε ανθρώπους που δεν έχουν την δυνατότητα να αγωνιστούν μόνοι, ώστε να βρεθούν στην γραμμή εκκίνησης! 
Μαραθώνιος ψυχής και καρδιάς λοιπόν κι ας ήταν μόνο 5 χιλιόμετρα, νοιώθω ότι είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω κάνει στη ζωή μου, σίγουρα ο σημαντικότερος αγώνας που έχω συμμετάσχει και μακάρι να είμαι άξιος να το κάνω ξανά.
Δες το λοιπόν.
Από την πλήρη απογοήτευση της μη συμμετοχής σε ένα δρομικό γεγονός που έτσι κι αλλιώς το είχα τρέξει ξανά, βρέθηκα να τρέχω με την καρδιά δίπλα σε ένα παιδί, που ναι μεν δεν θα μπορούσε να τρέξει χωρίς την βοήθειά μου, όμως μου έδωσε ένα μάθημα ζωής που δεν είχα πάρει στην μέχρι τώρα πορεία μου: ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να πορεύεται με αυτά που έχει, όχι με όσα θα μπορούσε να έχει αλλά είναι αδύνατον να αποκτήσει!

Είμαι τυχερός που έχω στην ζωή μου κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους που λες και ήταν γραφτό να βρεθούν δίπλα μου, ανθρώπους που όχι μόνο με στηρίζουν αλλά χαίρονται και με τη χαρά μου και, πίστεψέ με, αυτό είναι κάποιες φορές όχι μόνο σημαντικό αλλά και εξαιρετικά δύσκολο.
Ο άνθρωπος που με μύησε στο πραγματικό νόημα του τρεξίματος, ο άνθρωπος που έμαθε να δαμάζει τα πόδια και την καρδιά μου, δεν είναι άλλος από τον προπονητή μου, τον Νίκο Κατσίλα που μου έμαθε να τρέχω 30% με τα πόδια και 70% με ένα μίγμα μυαλού και καρδιάς. Είναι ο άνθρωπος που έγινε η αιτία να τρέξω τον πιο σημαντικό αγώνα στην ζωή μου, αυτόν με την ομάδα Wheels of Change.
Σ ευχαριστώ πολυ Νικόλα και προσμένω τα επόμενα, ξέρεις εσύ!

Από το απόγευμα του Σαββάτου έχω έναν καινούργιο φίλο, τον μικρό Παναγιώτη που ήταν ο συνοδοιπόρος και αθλητής μου στον αγώνα. Ένα πανέμορφο, εξαιρετικό παιδί, ένας ευφυέστατος άνθρωπος που θα γίνει δημοσιογράφος αλλά όχι σε ελληνικό μέσο! Κάτι ξέρεις καλύτερα!
Παναγιώτη σ ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία που μου έδωσες να νοιώσω άνθρωπος, έστω και για μόνο πέντε χιλιόμετρα.
Φανή και Θοδωρή, έχετε ένα εξαιρετικό παιδί που είναι τυχερό που σας έχει γονείς! Σας αγαπώ από καρδιάς.

Δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω στο τέλος τη Μαρία μου.
Τη Μαρία που δεν ήταν εδώ αλλά δεν έλειψε στιγμή από το πλάι μου.
Που έκλαιγε μαζί μου σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Που ήταν ο μόνος άνθρωπος που κατάλαβε ότι πίσω από το διαρκές και λαμπερό μου χαμόγελο, κρυβόταν δάκρυα συγκίνησης και υπερηφάνιας.
Σ αγαπώ. Είσαι ο άνθρωπός μου.

Αυτός ήταν ο δικός μου Μαραθώνιος το Σαββατοκύριακο που πέρασε. 
Και πίστεψέ με, δεν αλλάζω αυτά τα πέντε χιλιόμετρα με κανέναν αγώνα!

Ο Νίκος πριν τον αγώνα

Ο συναθλητής μου ο μικρός Παναγιώτης

Νίκος Ψιλάκης.. Η φωνή του ραδιοφώνου της εφηβείας μας!

 

Έζησα στην εφηβεία μου τα πρώτα χρόνια της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Ελλάδα. Τότε που το ραδιόφωνο έπαψε να είναι αποκλειστικά κρατικό, ήταν τότε που το Ράδιο 984 του δήμου Αθηναίων άνοιξε τον δρόμο της "νομιμότητας" στους παλιούς ραδιοπειρατές ως επί το πλείστον αλλά και σε κάθε εραστή της μουσικής και του ραδιοφώνου να ασχοληθεί με το μέσο αυτό σε ένα πλαίσιο που δεν περιλάμβανε εκπομπές στα κρυφά, σε αποθήκες, σε υπόγεια, σε δωμάτια που δεν τα έβλεπε φως, τις ταράτσες και τα πλυσταριά που δεν έφτανε ανθρώπου μάτι!
Ήταν τότε που στα εφηβικά μου αυτιά, οι ραδιοφωνικές συχνότητες στο Ηράκλειο γέμισαν από την μια στιγμή στην άλλη με ραδιοφωνικούς σταθμούς για όλα τα γούστα, κάποιους με χροιά κομματική, κάποιους άλλους με σκοπό την ψυχαγωγία.
Ήταν τότε που γνωρίσαμε τον "Club FM" και το "Studio 19" που έπαιζαν έντεχνο, το "Ράδιο Κάστρο" που έπαιζε μόνο λαϊκό, αλλά και τα "Ράδιο 961" και "Ράδιο Κρήτη" που είχαν μεν ψυχαγωγικές εκπομπές αλλά είχαν κυρίως ειδησεογραφικό προσανατολισμό.

Στο Ράδιο Κρήτη όσα χρόνια θυμάμαι να ακούω την συχνότητά του, την πρώτη θέση στην πρωινή ζώνη κατείχε ο Νίκος Ψιλάκης. Γνωστός από από την θητεία του σε περιοδικά και εφημερίδες, φωνή χαρακτηριστική, κατάφερε όχι με ιδιαίτερη δυσκολία νομίζω να ταυτίσει την φωνή του με τις πρώτες ώρες της μέρας ενώ τολμώ να πω ότι το όνομά του έγινε συνώνυμο της δημοσιογραφικής εγκυρότητας και της σοβαρότητας στην αντιμετώπιση των γεγονότων.
Για πολλά χρόνια η "βελόνα" του ραδιοφώνου μου στην δουλειά και το αυτοκίνητο ήταν κολλημένη στο Ράδιο Κρήτη εξαιτίας της εκπομπής του Νίκου Ψιλάκη που ξεκινούσε πάντα να λέει συνοπτικά τις ειδήσεις της μέρας με μουσικό χαλί το "Χαμόγελο της Τζοκόντα" του αείμνηστου Μάνου Χατζηδάκι.
Στα πρώτα χρόνια της ελεύθερης τηλεόρασης στην Κρήτη, είχε ένα πέρασμα που κράτησε όχι πάνω από μια χρονιά από τους τηλεοπτικούς δέκτες με μια εκπομπή που αφορούσε πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας αλλά περισσότερο έδωσε σε μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε το δικό του πρόσωπο!

Δεν θα μακρηγορήσω καθώς το έργο του Νίκου Ψιλάκη είναι πολυδιάστατο και δεν χωράει σε μια αναφορά.
Θα αναφέρω μόνο ότι εκτός από δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, ο Νίκος Ψιλάκης υπήρξε άνθρωπος των γραμμάτων με εξαιρετικό συγγραφικό έργο που περιλαμβάνει βιβλία και μυθιστορήματα, εξαιρετικά άρθρα σε περιοδικά με πιο πρόσφατα αυτά στο "Κρητικό Πανόραμα" του Γιώργου Πατρουδάκη που λείπει πάρα πολύ από τα εκδοτικά πράγματα της Κρήτης, την αρχισυνταξία στο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ δωρεάν περιοδικό "Υπερ Χ" του ομίλου Σούπερ Μάρκετ Χαλκιαδάκη, ενώ υπήρξε λαμπρός φωτογράφος, ένας από τους καλύτερους εκπρόσωπους της Κρητικής Σχολής της ΕΦΕ Κρήτης, χρόνια φίλος και μαθητής του δασκάλου μου αείμνηστου Μιχάλη Νικηφοράκη. Το έργο του περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και μια σημαντικότατη προσπάθεια για διάδοση και διάσωση της Κρητικής διατροφής.

Αφήνω για το τέλος μια αναφορά ίσως στο πιο γνωστό, το πιο μνημειώδες του έργο, το δίτομο "Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης" που αποτελεί έναν μοναδικό κατάλογο με όλα τα μοναστήρια της Κρήτης με ιστορικές αναφορές που δημοσιεύτηκαν μετά από έτη ερευνών καθώς και φωτογραφίες και τοπογραφικά διαγράμματα.
Είναι ένα έργο που έχω την τύχη να κοσμεί την βιβλιοθήκη μου, το απέκτησα στα χρόνια που έψαχνα να βρω τις ρίζες μου στο Μεραμπέλο και έγινε ο οδηγός μου μέσα από τον οποίο αναζήτησα χαμένους προγόνους στα πάτρια εδάφη.

Ο Νίκος Ψιλάκης άφησε την τελευταία του πνοή το περασμένο Σάββατο 2 Νοεμβρίου σε ηλικία 69 ετών, πολύ μικρός ηλικιακά σε σχέση με όσα μεγάλα είχε ακόμα να προσφέρει στην ζωή του.
Στις 2 Νοεμβρίου γιορτή του "Άη Γιώργη του Μεθυστή", γιορτάζει η ομώνυμη μονή στα "Ξερά Ξύλα" δίπλα στην Νεάπολη, ένα από τα μοναστήρια που αναζήτησα χρησιμοποιώντας όπως αναφέρω παραπάνω σαν οδηγό το έργο του (https://psihotherapia.blogspot.com/2017/04/blog-post_25.html). 

Χαμογέλασα με τον συνειρμό.
Ο Νίκος Ψιλάκης έγινε άθελά του ο οδηγός μου να γνωρίσω το Αρέτι, την Καρδαμούτσα, το Καρύδι και τόσα άλλα μέρη που δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν.

Πριν από μερικά χρόνια τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο, ήμουν μαζί με τον Στέφανο κι επειδή, μαζί μου άκουγε και το παιδί τη φωνή του στο ραδιόφωνο κάθε πρωί που τον πήγαινα στο σχολείο, θεώρησα σκόπιμο να του μιλήσω.
"-Στέφανε, από εδώ ο κύριος Ψιλάκης!"
Τα μάτια του παιδιού άνοιξαν πλατιά, μάλλον περίμενε να δει κάποιον υπερήρωα μπροστά του, ποιος άλλος θα μπορούσε να τρυπώνει στο ραδιόφωνο κάθε πρωί;

Αντί αυτού γνώρισε έναν εξαιρετικά συμπαθή, κι ευγενικό άνθρωπο που του έτεινε το χέρι σαν παλιός φίλος και του μίλησε με χαμόγελο πλατύ.
"-Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα Στέφανε."

Τα βιβλία του θα είναι πάντα ο οδηγός μου.

Είμαι ευγνώμων.

Γυναικών Καθρέπτισμα.... (ή πώς τελικά η γυναίκα είναι ο καθρέπτης για καθετί συμβαίνει σε μια κοινωνία...)

 Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στον θεατρικό χώρο "Χωρομορφές" για την παράσταση "Γυναικών καθρέπτισμα" της θεατρικής ομάδας "Ρολίστες" που πρωταγωνιστεί η παιδική μου φίλη, η Λίτσα Χριστουλάκη.

Ο δεσμός μου έχω με την Λίτσα από τα εφηβικά μας χρόνια έχει παραμείνει ζωντανός παρόλο που οι δυο μας τραβήξαμε αντίθετες πορείες και βρισκόμαστε ελάχιστα τα τελευταία χρόνια.
Η Λίτσα είναι κομμάτι της εφηβείας μου, οι πρώτες μου ερωτικές ματιές στο "απέναντι" θρανίο, η αθωότητά μου, τα όμορφα σχολικά χρόνια που έζησα στο Γυμνάσιο.
Δεν χάνω παράστασή της από τη μία γιατί είναι ευκαιρία να την συναντήσω, από την άλλη γιατί είναι εξαιρετική ηθοποιός και καλλιτέχνης που πιστεύω ότι τα όρια του Ηρακλείου και της Κρήτης είναι πολύ στενά για να χωρέσουν το ταλέντο της.

Ψάχνω λέξεις για να περιγράψω την εμπειρία, αναζητώ φράσεις για να ζωγραφίσω το συναίσθημα. 
Μάταιο.
Από λίγα λόγια που είχα διαβάσει για το "Γυναικών καθρέπτισμα" νόμιζα πως ήξερα τί να περιμένω όμως δεν πλησίασε καν αυτό που είδα τελικά.
Τα μάτια μου δεν σταμάτησαν να τρέχουν από το πρώτο φως που άναψε στη σκηνή, το συναίσθημα παρακολουθώντας την παράσταση ήταν τόσο έντονο που, παρόλο που το έργο αναφέρεται στην σχέση δυο γυναικών και κατ' επέκταση στην κοινωνική θέση δύο γενιών γυναικών στην σύγχρονη Ελλάδα, εξερράγη μέσα μου και θα με έπνιγε αν δεν το άφηνα να βρει τον δρόμο του.
Η γυναίκα είναι η αρχής της ζωής, όχι ο δεύτερος άνθρωπος που φτιάχτηκε για να κάνει παρέα στον πρώτο.
Η γυναίκα είναι η ζωή η ίδια, όσο κι αν η αντιλήψεις και τα στερεότυπα που κατασκευάστηκαν κυρίως μέσα από τις θρησκείες για να εξυπηρετήσουν την πατριαρχία, προσπαθούν μάταια μέσα στους αιώνες να μας πείσουν για το αντίθετο.

Ευχάριστή έκπληξη για μένα ήταν η ερμηνεία της Ευγενίας Λύτρα στο ρόλο της κόρης.
Ευχάριστη και η προσθήκη ζωντανής μουσικής ανάμεσα στις σκηνές που προσδίδει παραπάνω στο ήδη έντονο συναίσθημα.

Μια παράσταση από γυναίκες που θα πρέπει να δουν όλοι οι άντρες.

https://fb.me/e/2viRN2IMS

Οπαδικός ή ομάδικός αθλητισμός; (Σκέψεις για μια κοινωνία που παραπαίει...)

Από το μπαράζ του 2001 στην Ρόδο...

Οπαδός δεν είμαι.
Είμαι φίλαθλος.
Μου αρέσει ο αθλητισμός.
Αγαπώ τον Παναθηναϊκό όχι μόνο επειδή από το πατρικό μου σπίτι δεν είχα την επιλογή να κάνω διαφορετικά, αλλά κυρίως, ΚΥΡΙΩΣ, επειδή ο «μεγάλος» μας με πήρε ένα απόγευμα, μικρό παιδί ήμουν, με τη Φλορέττα του πατέρα στα γραφεία της ΠΑΛΕΦΙΠ στην πλατεία Ελευθερίας για να συναντήσω τους παίχτες της ομάδας που την επόμενη μέρα θα έπαιζαν με τον ΟΦΗ.
Εκείνο το Σαββατιάτικο απόγευμα, στα παιδικά μου μάτια είδα να ζωντανεύουν (στην κυριολεξία!) κάποιοι από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που έχουν περάσει από τα Ελληνικά γήπεδα.
Ζάετς, Ρότσα, Καρούλιας, Κυράστας, Λαφτσής, ο «μικρός» Δημήτρης Σαραβάκος και φυσικά ο εμβληματικός πολωνός προπονητής με το χαρακτηριστικό πηγούνι (!!) ο Γκμόχ, άφησαν την υπογραφή τους σε μια τεράστια αφίσα που είχα μαζί μου, όλοι μέλη της θρυλικής ομάδας του 1984 που έφτασε λίγο καιρό μετά στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης, με μένα να τους κοιτώ αποχαυνωμένος χωρίς ούτε ένα «ευχαριστώ» να μπορεί να βγει από τα παγωμένα από το δέος χείλη μου.
Τα χρόνια πέρασαν, λίγο καιρό μετά ακολούθησα τους συμμαθητές μου και γράφτηκα στις ακαδημιές μπάσκετ του Ηράκλειο ΟΑΑΗ σχεδόν σαν από αδιέξοδο αφού ο σωματότυπός μου ήταν απαγορευτικός (για τα μυαλά της εποχής) για ποδόσφαιρο, ήρθε μετά το 1987 με… «τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ’ άλλα παιδιά» και ήταν αρκετό να μην ασχοληθώ ποτέ ξανά στην ζωή μου με το ποδόσφαιρο, με κέρδισε βλέπεις η αγάπη για την πορτοκαλί «σπυριάρα» που ήταν πλανεύτρα η άτιμη, ήταν και η εθνική μας που ήρθε δεύτερη στο Ευρωμπάσκετ του 1989, ήταν και ο Άρης του Γκάλη που έφερε στα σαλόνια μας τα «θηρία» του Ευρωπαϊκού μπάσκετ εκείνης της εποχής, ήταν και ο Βράνκοβιτς που «έκοψε εντυπωσιακά» στο Παρίσι και έραψε ο Παναθηναϊκός το πρώτο του Ευρωπαϊκό αστέρι στην φανέλα το 1996, ε, πολύ θέλει το μυαλό να κολλήσει;
Παρόλο που το 1996 ο Παναθηναϊκός έκανε εκείνη την τρελή πορεία μέχρι  τον ημιτελικό του Champions’ League και λίγο έλειψε ο Βαζέχα που «πάγωσε το Άμστερνταμ» να μας τρελάνει μια για πάντα, ποδόσφαιρο παρακολουθώ μέχρι σήμερα αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της αγάπης μου για τον Παναθηναϊκό.
Είπαμε, δεν είμαι οπαδός, αλλά είμαι φίλαθλος. Του Παναθηναϊκού.
Όλα αυτά τα χρόνια, μία εξαίρεση έκανα μόνο.
Μόνο ΜΙΑ.
Ήταν τα χρόνια που ο ΟΦΗ είχε κενό ιδιοκτησίας και προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του. Τότε, λίγο μετά την φυγή του Γκέραρντ που την ομάδα την είχαν εγκαταλείψει όλοι, που κάποιοι τοπικοί παράγοντες αγωνίζονταν μπας και την σώσουν από την καταστροφή, τότε που φημολογείται ότι παίκτες έμεναν απλήρωτοι, που δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για τα βασικά, τότε που κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τον ΟΦΗ και την τοπική κοινωνία προς όφελός τους.
Τότε, το 2001, που η ομάδα έφτασε να παίζει στα play-out για να μην υποβιβαστεί στην Β’ Εθνική.
Τότε λοιπόν, εγώ, ο φίλαθλος του Παναθηναϊκού που ποδόσφαιρο βαριόμουν να δω ακόμα και από την τηλεόραση, εγώ λοιπόν ήμουν κάθε Κυριακή και Τετάρτη στο γήπεδο του ΟΦΗ για να τον υποστηρίξω.
Κάθε Κυριακή και κάθε Τετάρτη.
Μέχρι την Ρόδο έφτασε η χάρη μου για το μπαράζ με τον ΠΑΣ.
Για το χατήρι του ΟΦΗ.
Από εκείνα τα παιχνίδια θυμάμαι ένα πολύ έντονα και ο λόγος είναι προφανής.
Η ομάδα έπαιζε με τον ΠΑΣ Κυριακή βράδυ στο Γεντί Κουλέ. Πήγαμε με τον Μήτσο, πιτσιρικάδες ήμασταν παρόλο που ήταν χειμώνας τα ρούχα μας ήταν ελαφριά και ούτε λόγος για ομπρέλες, αδιάβροχα και τέτοια.
Στο ημίχρονο έπιασε βροχή, η θύρα 1 άρχισε να αδειάζει, σκέπαστρο δεν υπήρχε, η βροχή δυνάμωνε και ο κόσμος έτρεχε για καλυφθεί.
«-Μήτσο πάμε ρε;»
«-Κάτσε ρε, θα σταματήσει.»
Και σταμάτησε, αφού έβρεχε για κανένα εικοσάλεπτο ασταμάτητα.
Είχαμε μείνει μόνοι μας στη μέση της κερκίδας, μούσκεμα, έπιασε αέρας (η θάλασσα είναι δίπλα στο γήπεδο) και το κρύο μας περόνιαζε τα κόκκαλα.
Δεν φύγαμε.
Μείναμε εκεί μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, ολομόναχοι και μουσκεμένοι σε μια κερκίδα που ο κόσμος είχε αδειάσει προ πολλού.

Όταν ο γιός μου έπαιζε στην ακαδημία του Ηράκλειο ΟΑΑΗ, είχαν κάνει συνήθεια να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο στα παιχνίδια της μεγάλης ομάδας στα Δύο Αοράκια. Το περιβάλλον ήταν ιδανικό για μένα που, σαν γνήσιος εραστής της πορτοκαλί μπάλας λαχταρούσα να δω ανταγωνιστικά παιχνίδια σε αυτό το επίπεδο, αλλά και για τα παιδιά αφού σε κάθε παιχνίδι στο γήπεδο επικρατούσε ηρεμία. Καμία φασαρία, καμία αντιπαράθεση, ρουθούνι δεν άνοιξε ποτέ, οι παράγοντες των ομάδων που έρχονταν να παίξουν με την ομάδα μας έλεγαν ότι στο γήπεδο έπρεπε να ανάβουμε κεριά στην είσοδο αφού ήταν «σαν εκκλησία»!
Μέχρι που η διοίκηση της ομάδας κανόνισε φιλικό παιχνίδι με τον ΟΦΗ….
Πήγαμε στο γήπεδο όπως κάθε φορά με τον Στέφανο, χαλαρός εγώ, με λαχτάρα εκείνος, και τί να αντικρύσουμε;
Πρώτο «στασίδι» στην «εκκλησία» είχα κλείσει μια χούφτα «οργανωμένοι» του ΟΦΗ που μας κοιτούσαν αγριεμένοι σε κάθε φάση, που κρέμονταν στα κάγκελα, έτοιμοι για φασαρία! Κι όλα αυτά σε ένα γήπεδο γεμάτο παιδιά και τους γονείς τους…

Για να τελειώνω.
Οπαδός καμιάς ομάδας δεν είμαι.
Πέρα από την αγάπη μου για στην «σπυριάρα» που δεν θα πάψει ποτέ (παιδικά βιώματα είναι αυτά, τρυφερή ψυχούλα είχα στο Eurobasket του 1987..), καμία μα καμία εκτίμηση δεν έχω στον ομαδικό αθλητισμό και δη στον επαγγελματικό ομαδικό αθλητισμό.
Προτιμώ να μένω με την “loneliness of the long distance runner” όπως πολύ εύστοχα τραγουδούν οι Iron Maiden (https://www.youtube.com/watch?v=-mZTKzgCLLE)
Όμως δεν επιτρέπω σε κανένα φασιστοειδές να προσβάλει εμένα, την ομάδα μου, την πόλη μου επειδή δεν έχει άλλο τρόπο να προκαλέσει, επειδή δεν έχει παιδεία, επειδή το επίπεδο της μόρφωσής του φτάνει μέχρι εκεί.
Οι άνθρωποι αυτοί, αυτοί οι 10-20 όπως θέλω να πιστεύω που ανάρτησαν το πανό την Κυριακή στο γήπεδο του ΟΦΗ, στρεφόμενοι εναντίον των φιλάθλων του Παναθηναϊκού απλά και μόνο επειδή ο προπονητής της ομάδας μπάσκετ είναι τούρκος, είναι επικίνδυνοι. Για τον αθλητισμό, για την κοινωνία, για την χώρα. Είναι οι ίδιοι που κυνηγούν μετανάστες στους δρόμους επειδή έχουν άλλο χρώμα, οι ίδιοι που στο σχολείο κάνουν τη ζωή μαρτύριο στα διαφορετικά παιδιά, αυτοί οι ίδιοι που κολλάνε αυτοκόλλητα με αποσχιστικές πεποιθήσεις στα αυτοκίνητά τους.

Όσο ο ομαδικός αθλητισμός έχει τέτοιο επίπεδο και καθώς είναι η αντανάκλαση μέρους της κοινωνίας μας, τόσο δεν θα εκπλήσσομαι με τα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας.

Όχι;

Για ξανασκέψου του…

Ένα απόγευμα με "τα παιδιά μου"... (το ΚΕΘΕΑ μου και πώς η αγάπη γυρνάει πίσω...)

 

Δυο λόγια μεταμεσονύκτια, πριν η κούραση με λυγίσει...
Βρέθηκα ξανά, μετά από ένα χρόνο, δίπλα στα παιδιά μου, στο ΚΕΘΕΑ Αριάδνη.
Ας είναι καλά η Ελπίδα, η Ελπίδα της καρδιάς μου, μού έκανε ένα τηλεφώνημα πριν από μερικές μέρες και με ρώτησε να θα μπορούσα να βρεθώ σε μια εκδήλωση της κινητής μονάδας του κέντρου για να την καλύψω φωτογραφικά.
Εννοείτε ότι δέχτηκα.
Δέχτηκα γιατί μου έλειψε το ΚΕΘΕΑ μου.
Δέχτηκα γιατί δεν μπορώ να πω όχι σε οποιονδήποτε άνθρωπο αισθάνομαι ότι είναι σημαντικός.
Δέχτηκα επειδή όσο περισσότερο δίνω στην φωτογραφία, τόσο περισσότερο μου δίνει.
Κοίτα μια σύμπτωση! Το ίδιο συμβαίνει και με το ΚΕΘΕΑ μου!

Βρέθηκα λοιπόν στο πάρκο την προκαθορισμένη ώρα, είδα τα παιδιά στον κύκλο τους από μακριά, δεν πλησίασα αλλά ετοίμασα την μηχανή και ξεκίνησα να τραβάω. Η Ελπίδα με είδε και μου έγνεψε με τα μάτια.
Πλησίασα.
Λόγια, αγκαλιές, χαμόγελα και κουβέντες όμορφες, κανένα γνώριμο παιδί, μέχρι που σε μια γύρα του ματιού μου είδα ένα παλικάρι που είχα συναντήσει στην κοινότητα ένα χρόνο πριν, δεν θα αναφέρω το όνομά του, θα τον λέω απλά "Α".

Του έσφιξα το χέρι, με αγκάλιασε και φιληθήκαμε. Ο Α έχει ένα χαρακτηριστικό σημάδι στο μάτι που κάνει το βλέμμα του ιδιαίτερο.
"-Τα κατάφερα!" μου είπε και το βλέμμα μου γέμισε υγρασία.

Γνώρισα τον Α λίγο περισσότερο από ένα χρόνο πριν. Ήταν σε πολύ άσχημα κατάσταση.
Σαράντα κιλά, χωρίς οδοντοστοιχία, ήταν οι πρώτες του μέρες στην κοινότητα και δεν του έπαιρνες λέξη.
Ενώ είναι μικρότερος από μένα, η ταλαιπωρία της χρήσης τον έδειχνε γερασμένο.
Τις πρώτες μέρες της γνωριμίας μας οι συναντήσεις μας δεν γινόταν στην κοινότητα αλλά στον ξενώνα λόγω κάπου τεχνικού προβλήματος που δεν επέτρεπε τις μετακινήσεις των παιδιών.
Παρατηρούσα τον Α τότε, όπως άλλωστε παρατηρούσα όλα τα μέλη, καθόταν απόμακρος, το βλέμμα του ήταν χαμηλωμένο, δυσκολευόταν να ασχοληθεί με κάτι που θα του έπαιρνε το μυαλό, δεν μπορούσε να συναναστραφεί και ήταν διαρκώς αμίλητος.
Να πω την αμαρτία μου;
Τον θεωρούσα "πολύ δύσκολη" περίπτωση. 
Δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρει.

Κι όμως! 
Σήμερα η χαρά μου γέμισε τα στήθη γιατί τον είδα χαμογελαστό, χαρούμενο, γεμάτο ελπίδα!
Κάνει όνειρα για το μέλλον του, έχει αφήσει πίσω το παρελθόν και κοιτάζει μόνο μπροστά.

Με βλέμμα όχι χαμηλωμένο όπως τότε.
Με βλέμμα καθαρό.
Γεμάτο ελπίδα!

Οι τρείς μου φίλοι... (ανάρτηση για τις κορυφές της καρδιάς μας...)

 

Έχω τρείς φίλους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους που θεωρητικά δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ.
Την Χαρούλα την γνωρίζω από παλιά, από την εποχή που ήμουν ενεργό μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας Κρήτης, η πορεία μας ήταν κοινή.
Την Τάνια την γνώρισα πριν δύο περίπου χρόνια στην Λαϊκή. Εκεί γνώρισα και τον Αλή.

Η Χαρούλα είναι από την Ελλάδα.
Η Τάνια είναι από την Ρωσία. Ή από την Ουκρανία. Ρωσίδα από την Ουκρανία ή Ουκρανή από την Ρωσία. Δεν ξέρω.
Ο Αλή είναι από το Πακιστάν.

Η Χαρούλα έχει έναν γιό και μια κόρη.
Η Τάνια δεν έχει παιδιά αλλά τα εγγόνια του άντρα της την φωνάζουν “γιαγιά” και τα αγαπάει λες και είναι δικά της.
Ο Αλή έχει πολλά παιδιά, αγόρια και κορίτσια αλλά δεν ξέρω πόσα. Παντρεύτηκε πολύ μικρός, χαριτολογώντας όσοι τον γνωρίζουν λένε ότι ίσως και ο ίδιος να έχει χάσει το μέτρημα!

Τί συνδέει αυτούς τους τρείς μου φίλους;
Τίποτα.
Τίποτα και τα πάντα.
Η ζωή η ίδια και το πώς την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας.

Η κόρη της Χαρούλας λίγο πριν την εμφάνισή της στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό της Eurovision, δήλωσε μετά από σχετική ερώτηση σε Τούρκο δημοσιογράφο:
«-Είχα έναν δάσκαλο μουσικής που μου δίδασκε κλίμακες (σκάλες) από την ανατολική Μεσόγειο. Έτσι ακούγαμε τραγούδια από την Τουρκία, την Ελλάδα, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν. Προσπαθούσα να καταλάβω πώς γίνεται να έχουν τόσα κοινά και ποιες είναι οι διαφορές τους.
Ο δάσκαλος μου, μού είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Πως η ηλικία της κουλτούρας και των παραδόσεων αυτής της περιοχής του κόσμου, είναι πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία των συνόρων μεταξύ αυτών των χωρών.»

Η Τάνια πριν από λίγο καιρό μπήκε στο αεροπλάνο να πάει στην πατρίδα της τη Μαριούπολη για να διεκδικήσει την περιουσία που άφησε πίσω φεύγοντας. Η Τάνια είναι Ουκρανή υπήκοος καθώς κατά την διάλυση της ΕΣΣΔ βρέθηκε στην από την «εκεί» μεριά του εδάφους όμως είναι Ρωσίδα. Παρόλα αυτά, το ρωσικό κράτος την αντιμετωπίζει σαν ουκρανή της οποίας όμως η περιουσία βρίσκεται υπό ρωσική κυριαρχία μετά τον πόλεμο που διεξάγεται στην περιοχή τα τελευταία τρία περίπου χρόνια και ως εκ τούτου, η περιουσία της έχει δημευθεί από το ρωσικό κράτος προκειμένου να κατοικήσουν Ρώσοι πολίτες και έποικοι της Μαριούπολης.
Η Τάνια επέστρεψε από την πατρίδα που τελικά δεν γνωρίζει ποια ακριβώς είναι, διπλά θλιμμένη από ότι έφυγε καθώς δεν ξέρει αν τελικά είναι Ουκρανή που γεννήθηκε στην Ρωσία ή Ρωσίδα που βρέθηκε στην Ουκρανία από ένα τυχαίο γεγονός. Της είπα να μην στεναχωριέται γιατί τελικά πατρίδα είναι ό,που είναι η καρδιά μας. Χαμογέλασε και κοίταξε προς τον Ψηλορείτη.

Ο Αλή είναι άρρωστος βαριά αλλά δεν παραπονιέται ποτέ.Δουλεύει σαν σκυλί σε αντίθεση με τα παιδιά του που με κάθε ευκαιρία «ζεσταίνουν» μια πολυθρόνα που ο Αλή έχει πάντα δίπλα στον πάγκο του για τις ώρες που τα πόδια του δεν τον κρατάνε από την ταλαιπωρία που του τρώει το κορμί.
Μια-δυο φορές προσφέρθηκα να τον βοηθήσω σε πράγματα που αν ήταν καλά στην υγεία του δεν θα χρειαζόταν βοήθεια, στην αρχή με αντιμετώπισε με δισταγμό και περίσσια σοβαρότητα, τις επόμενες φορές το βλέμμα του μαλάκωσε, ένα «ευχαριστώ» βγήκε δειλά από τα χείλη του, ένα νεύμα ευγνωμοσύνης που ποτέ δεν ζήτησα.
Πριν μερικές μέρες πάλευα μόνος στον αέρα να ανοίξω μια τέντα, είχα νευριάσει, είχα αγχωθεί, βοήθεια δεν μπορούσα να ζητήσω από πουθενά, όλοι εκείνη την ώρα παλεύουν να ανοίξουν την πραμάτεια τους, να ετοιμάσουν τους πάγκους τους. Κρεμασμένος σε ένα μπαλκόνι να παλεύω είδα με την άκρη του ματιού μου τον Αλή να απευθύνεται στον γιο του που καθόταν φαρδύς-πλατύς στην πολυθρόνα και μισοκοιμόταν σε πολύ έντονο ύφος. Πριν καταλάβω τι είχε γίνει, ο νεαρός πετάχτηκε πάνω και βάλθηκε με νοήματα να μου εξηγεί ότι ήθελε να με βοηθήσει κι έμεινε εκεί μέχρι που του είπα ότι όλα ήταν εντάξει και μπορούσα πλέον να συνεχίσω μόνος.
Πέρασα δίπλα από τον Αλή. Του είπα «ευχαριστώ». Δεν γύρισε καν να με κοιτάξει αλλά είδα το χαμόγελό του που ήταν γεμάτος ικανοποίηση.

Τί συνδέει τελικά αυτούς τους τρεις μου φίλους;
Φαινομενικά, τίποτα.

Μόνο μια διαπίστωση.
Ότι τα σύνορα υπάρχουν μόνο για να χωρίζουν τους ανθρώπους, χωρίς να εξυπηρετούν κανένα άλλο σκοπό.
Η μουσική, η αγάπη, η ανθρωπιά, ο πολιτισμός, δεν κοιτάζουν σύνορα, δεν καταλαβαίνουν από χρονικούς διαχωρισμούς και εποχές.
Όλα αυτά είναι ανθρώπινες εφευρέσεις προκειμένου οι αδύναμοι να μένουν μακριά από τους «εξασφαλισμένους» αυτού του κόσμου, τους νικητές των πολέμων, τους οικονομικά δυνατούς, αυτούς που τελικά γράφουν την ιστορία με κόκκινα γράμματα και συνεχίζουν να συντάσσουν τα βιβλία του μέλλοντος κατά το δοκούν.

Όταν ήμουν παιδί είχα φτιάξει μια χάρτινη σημαία με το όνομά μου σε ένα ξύλινο κοντάρι και, φορώντας ένα σακίδιο στην πλάτη, ονειρευόμουν να γίνω κάποτε μεγάλος εξερευνητής όπως ο Έντμουντ Χίλαρι για να δώσω σε μια κορυφή το όνομά μου!
Πόσο λάθος όνειρα κάνουν τα παιδιά ορισμένες φορές…
Το σημαντικό στην κατάκτηση δεν είναι η σημαία που θα βάλεις στην κορυφή.
Ασήμαντη είναι και η ίδια η κατάκτηση τελικά.

Το σπουδαίο είναι η καρδιά να γαληνεύει ό,που κι αν πατούν τα πόδια σου!

*Απαραίτητο συμπλήρωμα:
Είχα να συναντήσω κάμποσο καιρό τον Αλή. Δεν ερχόταν στη λαϊκή, μου είπε ότι δεν πήγαινε καλά στην υγεία του, δεν μπορούσε να κινηθεί, δεν μπορούσε να φάει.
Τον συνάντησα τη μέρα των Χριστουγέννων σε ένα μπαλκόνι του Βενιζελείου Νοσοκομείου με ορό στο χέρι, καθισμένο σε μια καρέκλα. Ήταν αποστεωμένος, αδύναμος. Του έδωσα το χέρι, ανταπέδωσε τον χαιρετισμό και μου ευχήθηκε "Χρόνια πολλά". 
Ο Αλή πέθανε μερικές μέρες μετά, στις 29 Δεκεμβρίου....