Χρόνια πολλά Ελλάδα!

Δύο θολές φωτογραφίες, πίσω στο 2002 όταν υπηρετούσα τη θητεία μου σε φυλάκιο στην Κω.

Λίγα μίλια, έξι αν θυμάμαι καλά, από τα τουρκικά παράλια, αν και η περίοδος εκείνη ήταν από τις ήρεμες στις σχέσεις μας με τους εξ ανατολών γείτονες, ήμασταν πάντα ανήσυχοι, τυπικοί και προσεκτικοί στα καθήκοντά μας, "για κάθε ενδεχόμενο"...
Θυμάμαι δεν ήταν λίγες οι φορές που το ραντάρ επιφανείας του παρατηρητηρίου έδειχνε ίχνη πίσω από τα χωρικά μας ύδατα που έρχονταν και χάνονταν, σε ένα διαρκές "παιχνίδι" νεύρων.
Να μην μιλήσω δε για το κυνηγητό που λάμβανε χώρα σχεδόν καθημερινά πάνω από τα κεφάλια μας, με τους "γείτονες" να έχουν στην ημερήσια ατζέντα τους το πρωινό μας ξύπνημα με τους μετακαυστήρες των F-16... Και όλα αυτά σε μια "ήσυχη" περίοδο για τα ελληνοτουρκικά...

Ήταν αρχές του χειμώνα, λίγο πριν πάρω μετάθεση, έκανε ακόμα ζέστη στο νησί. Ξημέρωνε, είχα μόλις τελειώσει την υπηρεσία μου και κατευθύνθηκα προς το φυλάκιο για να ξυπνήσω τους υπόλοιπους και να ξεκινήσουμε τη ρουτίνα της μέρας.
Κοίταξα τον ιστό της σημαίας, μου φάνηκε τόσο άδειος καθώς στεκόταν χωρίς εκείνη, ρίγος με έπιασε, ήταν τόσο παράξενο το συναίσθημα που ακόμα και σήμερα μου κάνει εντύπωση καθώς το σκέφτομαι. Τα μάτια μου βούρκωσαν.
Ένα μικρό κομμάτι πανί, από λευκές και γαλάζιες λωρίδες κι όμως χωρίς αυτό ήταν όλα τόσο διαφορετικά! Πόσα πράγματα συμβολίζει η σημαία μας, πόσοι σπουδαίοι άνθρωποι την κράτησαν ψηλά, όχι για το "μπράβο" και το "ζήτω", αλλά από την αίσθηση του καθήκοντος, την αγάπη για την πατρίδα, τον σεβασμό προς τους προγόνους.
Ένοιωσα ξαφνικά τόση συγκίνηση, ένοιωσα σε δευτερόλεπτα την επίγνωση της σπουδαιότητας της παρουσίας μου εκείνη τη στιγμή.
Δεν περίμενα λεπτό.
Μπήκα στο φυλάκιο, άνοιξα το ντουλάπι που φυλλάγαμε με προσοχή τη γαλανόλευκη, την πήρα με σεβασμό και την έβαλα τη θέση της, στον ιστό, στο ψηλότερο σημείο του λόφου.

Ζούμε σε μια εξαιρετική χώρα με ιστορία, παρόν και μέλλον.
Ας την έχουμε στη θέση της καρδιάς.
Αξίζει να τιμάμε τα σύμβολά της γιατί είναι η φυσική μας συνέχεια, η ιστορία μας, οι κόποι και οι θυσίες ανθρώπων που πάτησαν τα χώματά της πριν από εμάς, σαν ένδειξη σεβασμού προς εκείνους και το αίμα που πρόσφεραν.

Χρόνια πολλά Ελλάδα!

Καλό ταξίδι Δάσκαλε...

"Μοναξιά" - Μιχάλης Νικηφοράκης

Νωρίτερα σήμερα έμαθα πως έφυγε από κοντά μας ο κύριος Μιχάλης Νικηφοράκης, ο δάσκαλός μου στην Φωτογραφική Εταιρεία Κρήτης.

Δεν θα πω πολλά.
Ο κύριος Μιχάλης άλλαξε εντελώς τον τρόπο με τον οποίο κοιτούσα τον κόσμο μέχρι την στιγμή που τον γνώρισα.
Με έμαθε να βάζω "καλλιτεχνική" πινελιά σε ό,τι κι αν έβλεπα, έμαθα να βρίσκω την ομορφιά στα άσχημα, έμαθα να εκτιμώ τα όμορφα.

Ο κύριος Μιχάλης με έμαθε να φωτογραφίζω τον κόσμο.

Σε μια εκδρομή που είχαμε κάνει με την ΕΦΕ στο μουσείο του Νίκου Καζαντζάκη στη Μυρτιά, δεν θα ξεχάσω ποτέ που με φώναξε κοντά του και μου έδειξε σε έναν τοίχο αυτό:

"Αυτή φράση πρέπει να είναι το Ευαγγέλιο του φωτογράφου Μάριε..."

Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές σε σχέση με αυτό που αισθάνομαι απόψε και είναι από τις φορές που τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν το πόσο ευγνώμων νοιώθω που γνώρισα αυτό τον άνθρωπο.

Δάσκαλέ μου, απλά σ' ευχαριστώ.

Καλό σου ταξίδι...

#octoberdays

 Κοίτα.

Φεύγει ο Οκτώβρης.

Σαν ήσυχο φθινοπωρινό αεράκι που δείχνει τον δρόμο στις λεπτές ψιχάλες που σου αγγίζουν το πρόσωπο.

Φεύγει ξανά, χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω του για να τον θυμάμαι.

Μόνο κενό.

Κενό....

Κοίτα με.

Φεύγω κι εγώ μαζί του.

Μην ψάξεις να με βρεις.

Θα είμαι σε κάθε χαμόγελο που σου ζεσταίνει την καρδιά...

I used to photograph in order to remember...

And now, even though I might want to, music sense won't let me forget!

That's my sentence...

 

Με τη γροθιά σου μια, στην πέτρινη σιωπή...

 

Έλα μαζί να κοιμηθούμε απόψε, έτσι κι αλλιώς έχουμε μείνει μοναχοί. Πάρε ό,τι θέλεις, μόνο αν θέλεις δώσε με τη γροθιά σου μια στην πέτρινη σιωπή. Έλα μαζί να κοιμηθούμε απόψε, έτσι κι αλλιώς όλα μας πήγανε στραβά. Πάρε ό,τι θέλεις, μόνο αν θέλεις κόψε χίλια κομμάτια αυτή την άγρια ερημιά. Οι φωτεινές επιγραφές είναι φριχτές, έτσι που σβήνουν και ανάβουν σαν διαταγές στρατιωτικές, σαν κομπρεσέρ που το μυαλό μου σπάζουν. Έλα μαζί να κοιμηθούμε απόψε, έτσι κι αλλιώς όλα μας πήγανε στραβά. Έλα μαζί να κοιμηθούμε απόψε, έτσι κι αλλιώς τα δώσαμε όλα τώρα πια. Τόσο κοντά, μα τόσο μόνοι, ας ξεχαστούμε τώρα κι ας μη βγάζει πουθενά. Οι φωτεινές επιγραφές είναι φριχτές, έτσι που σβήνουν και ανάβουν σαν διαταγές στρατιωτικές, σαν κομπρεσέρ που το μυαλό μου σκάβουν. Έλα μαζί να κοιμηθούμε απόψε, έτσι κι αλλιώς όλα μας πήγανε στραβά.

Το Λουτρό και το κάστρο του...

 

Ακολουθώντας το μονοπάτι Ε4 από το Λουτρό προς τον Φοίνικα, μετά από δέκα λεπτά περίπου ο πεζοπόρος φτάνει στο παλιό οθωμανικό κάστρο του Λουτρού. 
Ο Κούλες του Λουτρού χτίστηκε το 1868 μαζί με άλλους στην ευρύτερη περιοχή του Ασκύφου και των Σφακίων με σκοπό να βοηθήσουν τους τούρκους στην κατάπνιξη των διαρκών επαναστάσεων του ντόπιους πληθυσμού.
Ήταν ο μεγαλύτερος της περιοχής και διέθετε ορθογώνιο σχήμα με δύο υπερηψωμένους πύργους ανατολικά και δυτικά. Σε πολύ μικρή απόσταση από το κάστρο υπήρχε δεξαμενή για τις ανάγκες της ύδρευσής του.
Σήμερα σώζονται μεγάλα τμήματα των τειχών του φρουρίου, ο ένας πύργος σε εξαιρετική κατάσταση και ο δεύτερος ο ανατολικός σχεδόν εξολοκλήρου γκρεμισμένος ενώ διατηρείται στην αρχική της κατάσταση η δεξαμενή.

Συνήθως όσοι βρεθούν στο Λουτρό αναζητούν την ηρεμία και την γαλήνη που προσφέρει το απάνεμο λιμανάκι του νομού Χανίων, όμως δυο βήματα πιο πάνω έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν την ζωντανή ιστορία του νησιού μας, να αφουγκραστούν τις ιστορίες που έχουν να διηγηθούν τα μισογκρεμισμένα ντουβάρια και να ζήσουν έστω και φευγαλέα την αγωνία των προηγούμενων κατοίκων του τόπου αυτού για ελευθερία και ανεξαρτησία.
Είναι λυπηρό πως και τις δύο φορές που βρέθηκα στον γραφικό Κούλε του Λουτρού για να τραβήξω φωτογραφίες των χαλασμάτων και την ευρύτερης περιοχής, οι μοναδικοί επισκέπτες του χώρου ήταν αλλοδαποί πεζοπόροι που σταμάτησαν να πάρουν μια ανάσα στη σκιά των χαρουπόδεντρων πριν συνεχίσουν στο μονοπάτι προς τα Μάρμαρα και την Αγία Ρουμέλη.

Πόσο λίγο εκτιμάμε τον τόπο μας τελικά...

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα. 

"Γεννημένοι Ήρωες" από τον Κρίστοφερ ΜακΝτούγκαλ

 

Το βιβλίο αυτό μου το πρότειναν, δεν κοίταξα καν τον συγγραφέα του, δεν έριξα ούτε μια ματιά στο εσωτερικό του. Απλά το αγόρασα.
Αμέσως μετά συνειδητοποίησα πως έχω διάβάσει το "Born to Run" του ίδιου συγγραφέα, τη Βίβλο για πολλούς του παγκόσμιου δρομικού κινήματος.
Παραξενεύτηκα.
Τί δουλειά έχει ο συγγραφέας αυτός να γράψει για την απαγωγή του στρατηγού Κράϊπε όπως μου είπε η πωλήτρια στο βιβλιοπωλείο;
Ξεκίνησα να το διαβάζω με μεγάλη περίεργεια χωρίς να γνωρίζω με ακρίβεια τί να περιμένω από αυτό.
Θα διάβαζα την ιστορία του Πάτρικ Λη Φέρμορ και των βοσκών της Κρήτης που έφεραν σε πέρας μια από τις πιο "εξωπραγματικά" τρελές αποστολές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου;
Μήπως θα διάβαζα το "εγχειρίδιο" του ήρωα, παρόμοιο με το αντίστοιχο του απόλυτου δρομέα όπως το περιγράφει ο συγγραφέας στο Born to Run;

Ε λοιπόν, αυτό το βιβλίο κατάφερε να με εκπλήξει γιατί απλά είναι όλα τα παραπάνω και κάτι περισσότερο.
Από την μία περιγράφει με θαυμασμό την λεβεντιά των Κρητικών που είχε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της Μάχης της Κρήτης αλλά και στην όλη πορεία το πολέμου ενάντια στον Χίτλερ σε όλη την Ευρώπη και από την άλλη επιχειρεί τη σύνδεση του θαύματος της αντοχής των ανθρώπων αυτών με τη διατροφή και την εκγύμνασή τους με φυσικούς τρόπους που σήμερα στον βωμό του μάρκετινγκ θεωρούνται ξεπερασμένοι.

Το βιβλίο αυτό συνοψίζοντας δεν είναι σε καμία περίπτωση εγχειρίδιο ηρωισμού όπως ίσως επιχειρεί να επιβάλλει ο τίτλος του.
Είναι όμως ένας κατά κάποιο τρόπος οδηγός αφύπνισης για κάθε σύγχρονο άνθρωπο αναφορικά με τον λάθος τρόπο ζωής που ακολουθούμε στην πλειοψηφία μας.
Είναι ένας ύμνος απέναντι στην Κρητική διατροφή που για αιώνες έχτισε το μύθο του νησιού τρέφοντας ήρωες, γίγαντες, μυθικά πλάσματα, ανθρώπους υπερφυσικούς που όμως δεν ήταν κάτι παραπάνω από μένα κι εσένα.

Θα το διαβάσω ξανά και ξανά.
Κάθε κεφάλαιο έχει κάτι να μου προσφέρει.