Το τρέμουλο...

Η μεγαλύτερη ευεργεσία που δίνει το τρέξιμο στον δρόμο δεν είναι ούτε η ευεξία, ούτε η καλή φυσική κατάσταση.
Είναι το δέσιμο για τον κοινό σκοπό, για την ίδια τρέλα και την αγάπη με τους άλλους ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους που αγκομαχάνε τριγύρω μαζί σου!
Στα δύο περίπου χρόνια που τρέχω, έχω τρέξει σε αγώνες δρόμου, βουνού, επίπεδους, με ανηφόρες που μου έπαιρναν την ανάσα, σε πόλεις και χωριά της Κρήτης. Θυμάμαι τον κάθε αγώνα ξεχωριστά, κάθε στιγμή που κουράστηκα, που δυσκολεύτηκα, που τέλειωσαν οι ανάσες μου και ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω. Θυμάμαι αγώνες που απόλαυσα τον τερματισμό όσο τίποτε και άλλους που τερμάτισα με αγωνία μήπως λιποθυμήσω και γίνω ρεζίλι στον κόσμο που κοιτούσε τριγύρω.
Ένας από τους αγώνες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένος στη μνήμη μου, είναι ο 3ος Ημιμαραθώνιος Κρήτης που έγινε στο Αρκαλοχώρι την 1η Οκτωβρίου 2017.
Τον περίμενα με ιδιαίτερη αγωνία αυτό τον αγώνα από την ημέρα κιόλας της προκήρυξής του γιατί δεν είχα καταφέρει να τον τρέξω πέρυσι. Η αγωνία μου έγινε λαχτάρα κι ευτυχία όταν η Κατερίνα από την Θεσσαλονίκη το καλοκαίρι μου είπε πως θα έρθει με τους φίλους της για να τρέξουμε μαζί!
Από τη στιγμή που το έμαθα δεν έβλεπα την ώρα, ξέχασα τον αγώνα, το τρέξιμο, τις προπονήσεις και το μόνο που λαχταρούσα πλέον ήταν να βρεθώ κοντά σε φίλους αγαπημένους να τρέξουμε μαζί, να τερματίσουμε δίπλα-δίπλα. Το χαμόγελο, την κουβέντα, τις στιγμές!
Μέχρι να φτάσει η ευλογημένη στιγμή του αγωνιστικού τριημέρου συνέβησαν πολλά στη ζωή μου. Τα όμορφα προσπάθησα να τα ζήσω με όλη μου την καρδιά. Στα δύσκολα πάντα μα πάντα ερχόταν το "Αρκαλοχώρι" στο μυαλό μου...
Όταν πονούσα έφερνα τη στιγμή του τερματισμού δίπλα στους αγαπημένους στο μυαλό μου και ο πόνος λιγόστευε, γινόταν χάδι, δάκρυ και λυγμός και εξαφανιζόταν! Τί είναι ο πόνος μπρός στην ευτυχία; Ένα σημαδάκι στο τζάμι που καθαρίζει με το δάχτυλο!
Η μέρα έφτασε, οι φίλοι ήρθαν! Τί ευλογία! Τί ευτυχία να βρίσκεσαι με ανθρώπους χαμογελαστούς που δεν τσιγκουνεύονται τον λόγο τον καλό, την όμορφη κουβέντα!

Χαρήκαμε, κουβεντιάσαμε, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε.
Ένοιωσα λυτρωμένος μόνο και μόνο με τους την παρουσία τους, ειδικά της Κατερίνας που σε κάθε στιγμή, καλή ή κακή είναι εκεί, πρόθυμη να μου μιλήσει, να μου περάσει τη δύναμή της.
Να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω.

Σταθήκαμε όλοι μαζί στην εκκίνηση, η Κατερίνα, ο Γιάννης, η Ελισάβετ, ο Αλέξανδρος κι εγώ και ανταλλάσσαμε παιχνιδιάρικες ματιές για να "μετρήσουμε" ο ένας τον άλλο, για να δούμε πώς θα κινηθούμε στον αγώνα, τη στρατηγική που είχε ο καθένας σκοπό να ακολουθήσει. Ποιά στρατηγική δηλαδή που με τα γέλια και τις φωνές μας είχα πάει όλα περίπατο!
Ευτυχώς!
Αποφασίσαμε να τρέξουμε μαζί, πλάι-πλάι και να τραβήξουμε ο ένας τον άλλο, ανάλογα με τη διάθεση. Ο αγώνας ξεκίνησε, το πλήθος των δρομέων μας προσπερνούσε κι εμείς όσο περνούσε η ώρα, γελούσαμε και περισσότερο! Η Ελισάβετ και η Κατερίνα έκαναν φίλο όποιον περνούσε από πλάι τους, έπιασαν κουβέντα με τη Μαρουσώ από τη Σκόπελο, έδωσαν ραντεβού στον Κλασικό με δύο κοπέλες από την Αθήνα κι εγώ έτρεχα δίπλα στον Αλέξανδρο, πασχίζοντας καλά και σώνει να τον ξαναβαπτίσω Σταύρο, μάλλον γιατί αυτό το όνομα χωρούσε πιο άνετα στο λαχάνιασμά μου!
Τα χιλιόμετρα περνούσαν ευχάριστα. Σε κάθε χωριό που περνούσαμε, η Ελισάβετ φώναζε «-Έλα η Θεσσαλονίκη!!» και ο κόσμος ξεσπούσε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα! Στο Θραψανό τρέχαμε δίπλα-δίπλα με την Κατερίνα, είχαμε ξεχωρίσει λιγάκι από τα παιδιά, όταν μια ηλικιωμένη μαυροφορεμένη γυναίκα άπλωσε το χέρι της και μας έδωσε από μία καραμέλα… Συγκινήθηκα, θυμήθηκα πολύ έντονα τη γιαγιά μου.

Όταν η κούραση άρχισε να μας καταβάλει, καθένας μας έψαχνε κάτι να του κρατήσει το μυαλό. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω το δικό μου «κάτι». Μέτρο με το μέτρο, όταν τα πόδια άρχισαν να μην υπακούν, γυρνούσα προς την Ελισάβετ και της φώναζα: «-ΕλιΣΑβετ!». Αυτό ήταν! Και πάλι γέλια και πάλι φωνές και η διαδρομή όλο και γινόταν πιο μικρή!
Τα τρία τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής ήταν δύσκολα, ανηφορικά. Η Ελισάβετ κουράστηκε, στην τελευταία ανηφόρα 100 μέτρα πριν τον τερματισμό ξεκίνησε να περπατάει. Την έπιασα από το χέρι, την τράβηξα μαζί μας. «-Έλα, είπαμε θα τερματίσουμε μαζί!»
Μπήκαμε στην ευθεία του τερματισμού δίπλα-δίπλα και οι τέσσερις. Πιαστήκαμε σφιχτά από τα χέρια, τα σηκώσαμε ψηλά και με χαμόγελο μέχρι τον ουρανό, τερματίσαμε!
Πόση χαρά, πόση ευτυχία!
Ένας αγώνας «μαζί», τόσο σπουδαίο αυτό το μαζί, πόσο απαίσιο μοιάζει το «μόνος» όταν έχεις φίλους!

Στον 3^ο ημιμαραθώνιο Κρήτης έζησα δύο στιγμές που θα μου μείνουν χαραγμένες στο μυαλό, όσες συγκινήσεις κι αν ζήσω σε αγώνες στο μέλλον. Μία πριν τον αγώνα και μία λίγο μετά τον τερματισμό.

Πριν τον αγώνα, καθώς στεκόμασταν στην εκκίνηση με την Κατερίνα, παρατήρησα το χέρι της. Έτρεμε, προσπαθούσε να το σταματήσει αλλά μάταια.
Τη ρώτησα:
«-Κατερίνα, τρέμεις;» και μου απάντησε «-Πάντα.»
Μετά τον αγώνα, στεκόμασταν στην ουρά για να πάρουμε το δίπλωμά μας όταν ένοιωσα πίσω μου την Ελισάβετ. Γύρισα να της χαμογελάσω κι εκείνη με αγκάλιασε και μου είπε:
«-Σ’ ευχαριστώ πολύ».

Βούρκωσαν τα μάτια μου.

Τίποτα άλλο…. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν κάτι που μόνο όσοι έχουν βρεθεί «στον δρόμο» μπορούν να νοιώσουν.

Τερματίζοντας τα 21,097 χλμ του ημιμαραθωνίου, έτρεξα τα 5 χλμ μαζί με την κόρη μου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία! J

Και στην άλλη με το καλό!

 

 

Η καραμέλα που μου έδωσε η γιαγιούλα στο Θραψανό

Με την Κατερίνα στην εκκίνηση

Ο Γιάννης, εγώ, η Κατερίνα, η ΕλιΣΑβετ και ο Αλέξανδρος

 

Κλειστόν λόγω υπέρμετρου ενθουσιασμού...

Ο δρόμος θέλει σεβασμό.
Σεβασμό που να τον νοιώθεις κάθε στιγμή, να μην χάνεται με τον ενθουσιασμό που, έτσι κι αλλιώς έρχεται όταν προπονείσαι συστηματικά.
Οι περισσότεροι ερασιτέχνες δρομείς πέφτουν κάποια στιγμή στην παγίδα του ενθουσιασμού και παύουν το αυτονόητο.
Σταματούν να σέβονται.
Ο δρόμος είναι ο καλύτερος σύντροφος όσο παίζεις με τους κανόνες του.
Γίνεται ο χειρότερος εφιάλτης όταν δεν τον υπολογίζεις.
Τον Φεβρουάριο που τραυματίστηκα και στα δύο πόδια από ένα αυτοκίνητο, πίστεψα πως δεν θα μπορέσω να τρέξω ξανά. Προσπάθησα όμως, δεν το έβαλα κάτω και κατάφερα σιγά-σιγά να επιστρέψω στους δρόμους. Όχι με επιδόσεις, απλά με παρουσία, ίσα για να μην χάνω την επαφή μου.
Πολύ αργά άρχισα να βρίσκω ξανά την παλιά μου δύναμη.
Με πολύ προσπάθεια και σεβασμό.
Με το βλέμμα χαμηλά, στα πόδια μου που εξακολουθούσαν να με στηρίζουν παρ' όλη την ταλαιπωρία.
Στις 15 Οκτωβρίου έτρεξα τα 10 χιλιόμετρα στον Νυχτερινό Γύρο Χανίων. Μια καταπληκτική εμπειρία, ένας αγώνας μοναδικός στο είδος του στην Κρήτη σε μια πόλη που με υποδέχεται με αγάπη κάθε φορά.
Ξεκίνησα όπως πάντα συντηρητικά όμως στην πορεία είδα να μου βγαίνουν εύκολα τα χιλιόμετρα, είδα τις ανάσες μου να περισσεύουν, ένοιωσα τα πόδια μου να αντέχουν περισσότερο. Πίεσα λίγο τον εαυτό μου, η επίδοσή μου ήταν πέρα από κάθε προσδοκία! Γέμισα ενθουσιασμό! Πίστεψα πως είχα πατήσει γερά στα πόδια μου και πάλι!
Κοιτάζοντας στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε, βλέπω πως αμέσως μετά εκείνο τον αγώνα έχασα κάθε σεβασμό σ' αυτά που με στήριζαν τόσο καιρό. Έχασα κάθε μέτρο που κρατούσα ευλαβικά μέχρι τότε, ξεκίνησα αδικαιολόγητα να πιέζω όλο και περισσότερο τον εαυτό μου, ξέχασα τί πάει να πει αποθεραπεία, ξεκούραση.
Το σημαντικότερο λάθος μου ήταν πως έπαψα, για εντελώς δικούς μου λόγους, να ακολουθώ το προπονητικό μου πρόγραμμα. Άφησα τους στόχους μου να με παρασύρουν, έτρεχα όσο άντεχα και όχι όσο έπρεπε, κουραζόμουν αλλά μου άρεσε, έβγαιναν τα χιλιόμετρα χωρίς να με νοιάζει και ένοιωθα υπέροχα γι' αυτό.
Κυνηγούσα τον εαυτό μου από μέρα σε μέρα.
Ενώ οι προπονήσεις μου έβγαιναν αβίαστα, ένοιωθα απογοητευμένος όταν στο τέλος της εβδομάδας έβλεπα στον όγκο των χιλιομέτρων που είχα διανύσει.
Και πάλι κυνήγι με τον εαυτό μου.
Και πάλι κόπωση.
Περισσότερο.
Και περισσότερο....
Μέχρις ότου, το σώμα μου έπαψε να μου στέλνει προειδοποιητικά σήματα και αποφάσισε να μου δώσει το μάθημά μου, μια και καλή...
Πριν μία εβδομάδα, στο 17ο χιλιόμετρο μιας κατά τα άλλα άνετης διαδρομής επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο, ένοιωσα χωρίς να παραπατήσω ή άλλο λόγο ένα ανεπαίσθητο πόνο στο αριστερό μου πέλμα, σε ένα από τα σημεία που πονούσα μετά το ατύχημα του Φεβρουαρίου.
Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, μετά από λίγο σταμάτησα για διατάσεις κι επιστροφή στον σπίτι.
Μετά από μία ώρα περπατούσα με δυσκολία.
Το απόγευμα δεν μπορούσα να πατήσω τον συμπλέκτη στο αυτοκίνητο.
Το βράδυ έψαχνα για παυσίπονα.
Πάλι δεν έδωσα σημασία γιατί μέσα μου γνώριζα από την πρώτη στιγμή ποιός έφταιγε για αυτή την κατάσταση αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ.
Την επόμενη μέρα ο πόνος έδειξε να υποχωρεί λιγάκι, η χειρότερη εξέλιξη που θα μπορούσε να έρθει γιατί και πάλι, αντί να παραδεχτώ το σφάλμα μου, ένοιωθα "τάχα" θριαμβευτής απέναντι στον πόνο και μετρούσα στιγμές μέχρι την επόμενη προπόνηση... Καμία αίσθηση πως θα έπρεπε να ξεκουραστώ γιατί ήμουν τραυματισμένος.
Σήμερα, μια εβδομάδα μετά, μόνο ο πάγος και οι αναλγυτικές αλοιφές με ανακουφίζουν.
Ο πόνος δεν είναι τόσο ενοχλητικός, όμως νοιώθω το πόδι μου κουρασμένο, σε κάθε βήμα νοιώθω σαν να έχω περπατήσει χιλιόμετρα. Όσο πατάω στα πόδια μου τόσο πιο έντονο γίνεται αυτό το συναίσθημα.
Τον περασμένο Μάρτιο κατά την αποθεραπεία μου, έγιναν δύο πολύ σημαντικοί αγώνες στην πόλη που, όπως είναι λογικό, δεν μπόρεσα να τους τρέξω. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην χάσω ξανά αγώνα που θα γίνει στην πόλη.
Σήμερα το πρωί "πάτησα" αυτή την υπόσχεσή καθώς έχασα τον Αγώνα του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Την ώρα του αγώνα αντί να είμαι με τους φίλους μου στον δρόμο, χάζευα τα δύο μου ζευγάρια παπούτσια, ένα κίτρινο Lunarglide κι ένα μαύρο Vomero ανύμπορος να τα περπατήσω.
Το ομολογώ.
Έσφαλα λόγω υπέρμετρου ενθουσιασμού.
Δεν είμαι σε θέση να δώσω άλλη υπόσχεση, όμως ειλικρινά πήρα το μάθημά μου.

Αυτό είναι το καλό με τον δρόμο. Τα μαθήματα που δίνει δεν είναι της μιας ώρας.

Είναι μαθήματα ζωής.
Μαθήματα αυτοσεβασμού πάνω από όλα.

Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Αγώνας για ζωή....

Η ζωή είναι αγώνας.

Αγώνας να την ζήσεις.
Αγώνας να την κερδίσεις.
Να πιστέψεις σε αυτή.
Να πιστέψουν οι άλλοι σε σένα.
Ο πιο μεγάλος όμως αγώνας στη ζωή, η διαρκής μάχη, είναι να πιστέψει κάποιος στον εαυτό του, στις δυνάμεις και τις ικανότητές του.
Όσο μεγαλώνουμε, ο αγώνας αυτός γίνεται πιο δύσκολος, συνάμα όμως ο στόχος είναι πιο ξεκάθαρος. Η ζωή παίρνει από τα μάτια μας τη ζάλη της νιότης και μας βοηθάει να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά, στην πραγματική τους διάσταση. Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να θέλει κάποιος να δει, δεν φτάνει να περνούν οι εικόνες μπροστά του, και ως από θαύμα, ο δρόμος ανοίγει διάπλατα, έτοιμος να τον περάσεις μπουσουλώντας, περπατώντας ή τρέχοντας.

Χρειάστηκε να φτάσω τα σαράντα μου χρόνια για να βάλω τον εαυτό μου στη διαδικασία να αναρωτηθεί:

«-Πραγματικά, μπορείς να το κάνεις αυτό;»
Η ερώτηση είναι παγίδα γιατί κατά κάποιο τρόπο, είμαι εγωιστής. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να «μην μπορεί», δεν του επιτρέπω για κανένα λόγο να μην προσπαθεί πάντα για το καλύτερο, για το άριστο. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να του συγχωρήσω την παραίτηση, την αποτυχία.
Όταν όμως η απάντηση έχει να κάνει με τα πνευματικά όρια και τις σωματικές αντοχές, δεν είναι τόσο εύκολη και προφανής.

Η 7^η Αυγούστου ήταν από τις πιο ζεστές μέρες του φετινού καλοκαιριού. Στις δύο το μεσημέρι η θερμοκρασία στο Ηράκλειο ήταν λίγο χαμηλότερη από τους 35 βαθμούς.
Στην αρχή του καλοκαιριού, έκανα κάποιες σκέψεις σχετικά με τους δρομικούς στόχους που θα έβαζα μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Στο καλεντάρι με τους αγώνες στην Κρήτη, το μάτι μου κόλλησε στην Κυριακή 7 Αυγούστου, ημέρα διεξαγωγής του Δικταίου Γύρου Οροπεδίου Λασιθίου, μήκους 24 χιλιομέτρων. Η απόσταση εντελώς άγνωστη για μένα, διακαή μου πόθο αποτελούσε ωστόσο να ξεφύγω από τα 5 και 10 χιλιόμετρα που έτρεχα μέχρι τότε. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, νοιώθω πως από εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο στόχος είχε μέσα μου κλειδώσει, είχα πάρει ήδη απόφαση για την συμμετοχή μου.

Η εκκίνηση του αγώνα ήταν στις πέντε το απόγευμα. Ξεκίνησα με αγωνία. Τα πόδια μου έτρεμαν από τον ενθουσιασμό, τα πρώτα κατηφορικά μέτρα αγωνιζόμουν να κρατήσω τον ρυθμό μου χαμηλά, αμέσως μετά το Αβρακόντε ήταν το πρώτο δύσκολο ανηφορικό κομμάτι της διαδρομής, πριν καν συμπληρωθούν τα πρώτα τρία χιλιόμετρα.

Πέρασα άνετα, ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να κουραστώ. Δεξιά κι αριστερά μου κάποιοι περπατούσαν, η ζέστη ήταν αφόρητη, το καπέλο μου ήταν ήδη μούσκεμα από τον ιδρώτα. Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού δεν πήρα νερό, ήταν ακόμα πολύ νωρίς. Στο πέμπτο χιλιόμετρο, λίγο μετά την κατηφόρα του Λάσινθος ένοιωσα τον γνώριμο πόνο στο δεξί μου ισχίο. Παρόλο που ήξερα πως κάπου εκεί θα «τον συναντήσω», με έπιασε τρόμος για τη συνέχεια. Ήταν πολύ νωρίς, είχα ακόμα μπροστά μου περίπου είκοσι χιλιόμετρα!
Έφερα στον μυαλό μου τα λόγια της φίλης μου της Κατερίνας (www.kapaworld.gr):
«-Να κουβεντιάζεις με τον πόνο, να μιλάς στο κορμί σου»
Το έκανα. Ξανά και ξανά. Ο πόνος δεν έλεγε να υποχωρήσει.
Απογοητεύτηκα.
«-Κόψε τις μαλακίες, είτε πονάς είτε όχι, εγώ θα τερματίσω.»
Περίπου στο δέκατο χιλιόμετρο λίγο μετά το Μέσα Λασιθάκι, ξεκίνησε η κούραση. Ο πόνος ήταν εκεί, συνέχισα να του κουβεντιάζω αλλά έπαψε να με απασχολεί.
Η φύση τριγύρω συναρπαστική, η Κρήτη σε όλο της το μεγαλείο να με συντροφεύει σε κάθε χιλιόμετρο. Σε κάθε χωριουδάκι που περνούσα, γυναίκες ηλικιωμένες να μου χαμογελούν με καλοσύνη, να μου δίνουν την ευχή τους, χωρικοί στα καφενεία να μου προσφέρουν δροσερό νερό και κουράγιο για τη συνέχεια, τι άλλο να ζητούσα;
Τα χιλιόμετρα περνούσαν. Έδινα στον εαυτό μου κουράγιο.
«-Πάει το 1/8 της διαδρομής»
«-Πάει το ¼ της διαδρομής»
«-Άντε, πάει η μισή διαδρομή!»
Μετά το Τζερμιάδο τα πράγματα δυσκόλεψαν. Περνώντας το 16^ο χιλιόμετρο, έτρεχα πλέον σε μονοπάτια άγνωστα για μένα. Ποτέ δεν είχα φτάσει σε τέτοιες αποστάσεις, ποτέ δεν είχα διανοηθεί πως θα μπορούσα να το κάνω. Επιπλέον, μέχρι το επόμενο χωριό με χώριζαν αρκετά χιλιόμετρα και δεν ήξερα αν είχα τη δύναμη να αντέξω χωρίς ανθρώπινη παρουσία τριγύρω.

Έφερνα την εικόνα του τερματισμού στο μυαλό μου, έβλεπα τα παιδιά μου, έβλεπα την Ειρήνη, τον Γιάννη και την Αριστέα να με περιμένουν στο τέρμα και έπαιρνα κουράγιο για κάποια μέτρα. Μετά πάλι το ίδιο, ξανά και ξανά.
Σκεφτόμουν την Κατερίνα που με ένα μήνυμά της μου είχε δώσει κουράγιο πριν την εκκίνηση, σχημάτιζα στο μυαλό μου την εικόνα μετά τον τερματισμό να της στέλνω μήνυμα:
«-Κατερίνα, τερμάτισα, είμαι καλά!»
Πλησίασα στο 20^ο χιλιόμετρο και ήμουν ακόμα όρθιος. Ένοιωσα τον θώρακά μου να προσπαθεί να συγκρατήσει την καρδιά στα όριά του κι όμως μπορούσα να τρέχω ακόμη!
Σε κάποια στιγμή, λίγο πριν την ανηφόρα στον Άγιο Χαράλαμπο, με πήραν τα γέλια! Συνειδητοποίησα πως ο πόνος στο ισχίο είχα πάψει εδώ και κάμποση ώρα και δεν το είχα πάρει χαμπάρι!
Είδα την ανηφόρα μπροστά μου και μου κόπηκε η ανάσα. Σταμάτησα το τρέξιμο και άρχισα να περπατάω, ένοιωθα πως τα πόδια μου θα με εγκατέλειπαν και δεν το επιχείρησα καν. Μετά το σταθμό ανεφοδιασμού ξεκίνησα ξανά.
Ήμουν μούσκεμα από ιδρώτα και νερό, είχαν περάσει ήδη πάνω από δύο ώρες που έτρεχα, είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και ήμουν εξαντλημένος. Το μόνο που ήθελα ήταν να τερματίσω το συντομότερο.
Λίγο πριν την Πλάτη, υπήρχε ένα σημάδι στην άσφαλτο όπου οι διοργανωτές είχαν γράψει με μεγάλα γράμματα «ΗΜΙ». Ένοιωσα τεράστια ικανοποίηση, το ρολόι μου έγραφε 2:37:00 και είχα διανύσει τα 21.097 χιλιόμετρα του Ημιμαραθωνίου!
Κάπου εκεί, ξεκίνησαν τα δύσκολα… Ήμουν εξαντλημένος, μούσκεμα, είχα αρχίσει να νοιώθω το κρύο να με διαπερνά. Τα πόδια μου με κρατούσαν μια χαρά όμως το υπόλοιπο κορμί άρχισε να με εγκαταλείπει.
Στην Πλάτη πέρασα τη γραμμή που έγραφε «1.500 μέτρα». Πήρα κουράγιο, συνέχισα.
Ανηφόρα ξανά, αν ήμουν ξεκούραστος δεν θα την πρόσεχα καν.
Λίγο πριν το Ψυχρό, υπήρχε μία γραμμή που έγραφε «700 μέτρα». Σταμάτησα για λίγο να βρω την ανάσα μου, ήμουν ζαλισμένος. Άκουσα ένα αυτοκίνητο να σταματάει δίπλα μου, ήταν τα παιδιά από τον Ερυθρό Σταυρό, με ρώτησαν αν χρειαζόμουν κάτι. Ζήτησα ένα μπουκάλι νερό για να ξεπλύνω το πρόσωπό μου.
Η κοπέλα στο τιμόνι με φώναξε με το όνομά μου. Ήταν η Κατερίνα, αγαπημένη φίλη από τη δουλειά, εθελόντρια στο Σώμα. Μου χαμογέλασε και μου είπε πως θα ήταν στον τερματισμό!
Μάζεψα όλες μου τις δυνάμεις και συνέχισα.
Σήκωσα το κεφάλι και τερμάτισα, όπως πάντα, ακουμπώντας το βαπτιστικό μου σταυρουδάκι στα χείλη.
Εξαντλημένος μα, πιο ζωντανός από ποτέ!

Ήταν όλοι εκεί και με περίμεναν, η Ειρήνη, ο Γιάννης, η Αριστέα και τα παιδιά μας. Αυτό ήταν το πολυτιμότερο δώρο που μου έχει κάνει κάποιος μέχρι σήμερα. Μακάρι να είχα τον τρόπο να τους πω το πόσο πολύ τους ευχαριστώ όλους.
Που φώναζαν στον τερματισμό λες και είχα τερματίσει πρώτος!
Που έψαχναν να μου βρουν… μπανάνες σε όλο το Ψυχρό!
Που μου κρατούσαν το χέρι όταν καθόμουν εξαντλημένος στο πλακόστρωτο…

Όταν κατάφερα να διώξω από πάνω μου την ένταση του αγώνα, όταν μπόρεσα να βρω  κάποιες από τις δυνάμεις μου, έπιασα το κινητό μου.
«-Κατερίνα, τερμάτισα, είμαι κομμάτια»
«-Ήμουν σίγουρη… κι εσύ ήσουν!»

Είναι καταπληκτικό να υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε σένα!

Ηρεμία...

Ο Ψηλορείτης από την είσοδο του Μινωικού Ανακτόρου της Φαιστού

Κυριακή...
Ηρεμία μετά από μια γεμάτη ένταση εβδομάδα.
Η γιαγιά μου έλεγε πως μέρα που δεν χαμογέλασες, είναι χαμένη μέρα.
Δεν απέχει από την πραγματικότητα.
Υπομονή, όλα θα φτιάξουν κάποια στιγμή...

Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

7ος Γύρος Ρεθύμνου, 15 Μαΐου 2016

Δεν μπόρεσα να ξεκουραστώ όλη τη νύχτα, όλο το κορμί μου παλλόταν στο ρυθμό της νευρικότητάς μου.

Σηκώθηκα νωρίς από το κρεβάτι, πήρα καλό πρωινό και κάθισα στο μπαλκόνι να απολαύσω την ανατολή του Ήλιου. Η ομορφότερη ώρα της μέρας!

Εκεί, παρέα με τη νευρικότητά μου όλο το πρωί. Χέρια και πόδια χτυπιόνταν ασταμάτητα από την αγωνία αλλά και την ανυπομονησία.

Οι δρόμοι βρεγμένοι, η βροχή δεν είχε σταματήσει από το προηγούμενο βράδυ.

Ξεκινήσαμε για το Ρέθυμνο. Το άγχος δεν έλεγε να με αφήσει! Ένας παραπάνω λόγος, εκτός του ότι θα έτρεχα το πρώτο μου 10άρι, για πρώτη φορά θα είχα όλη την… οικογένεια για κοινό μου κι ένοιωθα πως έπρεπε να ανταποκριθώ στις… προσδοκίες τους!

«-Μπαμπά, σε παρακαλώ μην τερματίσεις τελευταίος!», είπε ο Μεγάλος μου λίγο πριν την εκκίνηση! Την ίδια ευχή κάνω κι εγώ μέσα μου, κάθε φορά που ξεκινάω!

Ξεκινήσαμε περίπου στις 10. Ζέστη, συννεφιά και βροχή με ελάχιστο αέρα. Ιδανική μέρα για τρέξιμο.

Η διαδρομή ίσως η ομορφότερη που έχω τρέξει ποτέ. Ξεκίνημα στην παραλιακή λεωφόρο και τα στενά της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, πέρασμα από την κεντρική αρτηρία της νέας πόλης, πορεία στον παραλιακό και το λιμάνι, γύρω από τη Φορτέτζα και ξανά μέσα από την παλιά πόλη για το τελευταίο 1,5 χιλιόμετρο.

Και τα 9,86 χιλιόμετρα της διαδρομής κύλησαν ομαλά. Ένας πόνος στο ισχίο μου… έκανε παρέα από το 4^ο χιλιόμετρο, όμως κουβέντιαζα μαζί του όπως λέει η Κατερίνα στο kapaworld.gr και μέχρι το τέλος της διαδρομής τα «βρήκαμε» μεταξύ μας. Ο τερματισμός ήρθε γλυκά, με αποθέματα αντοχής, αγκαλιά με τους αγαπημένους μου…

Όχι, δεν τερμάτισα τελευταίος, έκανα το χατίρι του γιού μου!

Είμαι ικανοποιημένος κι ας είναι αφόρητος ο πόνος σας πόδια μου σήμερα.

Πατάω ξανά «πάνω τους» και ίσως να μην μπορούν να αντέξουν τον ενθουσιασμό μου, όπως εγώ δεν μπορώ να αντέξω την ακινησία τους.

Έχω αρχίσει να βάζω ξανά στόχους.

Κοιτάζω ψηλά, πέρα από ο,τιδήποτε είχα ποτέ ονειρευτεί!

Μακάρι να μπορέσω να συνεχίσω να ονειρεύομαι!

Running for life....

Στις 27 του Φεβρουαρίου 2016, στις 16.10 περίπου το απόγευμα, ξαπλωμένος σ' ένα χωράφι δίπλα στην άσφαλτο με τα δυο μου πόδια τσακισμένα από έναν ασυνείδητο που "δεν με είδε" μέρα μεσημέρι να τρέχω στην άκρη του δρόμου, η πρώτη σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό όταν κατάλαβα πως ήμουν ζωντανός, ήταν πως αυτό ήταν το τελευταίο 1,5 χιλιόμετρο που έτρεξα στη ζωή μου.
Ο πόνος σε όλο μου το κορμί γινόταν όλο και πιο έντονος όσο περνούσαν τα λεπτά μέχρι να με μαζέψει το ασθενοφόρο. Πονούσα παντού και κρύωνα, πονούσαν ακόμα και οι τρίχες του κεφαλιού μου, ακόμα και τα νύχια στα πόδια και τα χέρια μου, λες και κάθε νεκρό μέχρι την προηγούμενη στιγμή κύτταρο του οργανισμού μου είχε ξυπνήσει, αποφασίζοντας να πάρει το δικό του μερίδιο σ' αυτήν την παρωδία που βρέθηκα μπλεγμένος.
Ο νοσοκόμος στο ασθενοφόρο προσπαθούσε πίσω από τα μαύρα γυαλιά του να μου δώσει κουράγιο.
"-Τίποτα δεν έχεις, αύριο θα είσαι σπίτι σου!"
Η αλήθεια είναι πως τα κατάφερνε καλά. Μέχρι που σε κάποια στιγμή, μου πέρασε ένα μηχάνημα στο δάχτυλο θέλοντας να μετρήσει το οξυγόνο στο αίμα μου.
"-Αθλητής είσαι; Έχεις 100% οξυγόνο!"
Κατέρρευσα... Ποιός αθλητής; Ένας σακατεμένος σαραντάρης ήμουν, ξαπλωμένος στο παγωμένο φορείο ενός σαραβαλιασμένου ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ. Με τα δάχτυλα των ποδιών σαν τελικό "σίγμα", όλα μια μάζα μεταξύ τους... Απελπισία...
Από την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησα να μαζεύω τα κομμάτια μου. Όταν ακόμα και για να διασχίσεις 2 μέτρα μέσα στο σπίτι πρέπει να το κάνεις με υποβοήθηση, πίστεψέ με, δεν είναι εύκολο.

Πέντε εβδομάδες.
Τόσο περιθώριο μου έδωσε ο γιατρός για να μπορέσω να πατήσω ξανά τα πόδια μου.
Πέντε δύσκολες εβδομάδες προσπαθώντας να συμβιβάσω την δίψα και την ορμή μου για δραστηριότητα, με τον πόνο και την διαρκή απογοήτευση. Ήθελα να βγω έξω, να τρέξω πάλι, να νοιώσω την υγρασία του πρωινού στο πρόσωπό μου, το πιάσιμο στα πόδια, ν' ακούσω την ανάσα μου στ' αυτιά μου.
Την ανάσα μου....

Πολλοί γνωστοί με ρωτάνε "γιατί τρέχω".
Με κοιτάζουν παράξενα, γελάνε με μένα.
Είναι ορισμένοι άνθρωποι που ψάχνουν απτή ανταπόδοση σε ό,τι κάνουν. Δυστυχώς δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους.

Τρέχω απλά γιατί μπορώ να το κάνω!
Τρέχω γιατί όταν το κάνω, το μυαλό μου αδειάζει, όλα παύουν και είμαι μόνος με τις πέντε μου αισθήσεις να παλεύουμε να δαμάσουμε την κούραση.
Τρέχω γιατί λατρεύω να ακούω την απελπισμένη προσπάθεια της ανάσας μου να ανανεωθεί.
Τρέχω γιατί μόνο τότε η καρδιά μου κάνει τόσο αισθητή την παρουσία της στο στήθος μου.
Τρέχω γιατί ο πόνος στα πόδια μού, μου υπενθυμίζει την ύπαρξή τους.
Τρέχω γιατί έτσι συνειδητοποιώ πως υπάρχω.
Τρέχω γιατί ζω....
Τρέχω γιατί μόνο τότε καταλαβαίνω πως ο μόνος που ορίζει όλες τις λειτουργίες του σώματός μου είμαι εγώ.
Τρέχω γιατί είμαι εγώ.
Απλό; Σύνθετο; Ακατανόητο;

Μακάρι να ανακάλυπτα το τρέξιμο χρόνια πριν, να μπορούσα να τρέχω πολλά χρόνια ακόμα.



 Στις 11 Απριλίου προσπάθησα να κάνω την πρώτη μου προπόνηση. Φιάσκο. Λίγα βήματα και μετά φριχτός πόνος στους αστραγάλους.
Την επόμενη μέρα το ίδιο.
Μετά από δύο μέρες κατάφερα να τρέξω μερικά μέτρα αλλά το "πλήρωσα" με πιασμένα τετρακέφαλα. Ο πόνος σταματούσε μόνο με πάγο και αναλγητικά.
Στην επιστροφή προς το σπίτι είδα μια αφίσα για το RunGreece 2016 στο Παγκρήτιο Στάδιο. Κάτι μου χαμογέλασε πονηρά, δεν έδωσα πολύ σημασία, δήλωσα συμμετοχή.
"-Θα το περπατήσω έστω, αλλά δεν θα το δω και αυτό από την τηλεόραση!"

17 Απριλίου, ξημέρωμα.
Σηκώθηκα από τα χαράματα, άυπνος.
Πήρα πρωινό, το τρέμουλο στα πόδια δεν έλεγε να φύγει.
Προσπάθησα να κοιμηθώ ξανά, δεν μπόρεσα να τα καταφέρω. Ένοιωθα την αϋπνία να μου πονάει τα μάτια, η καρδιά μου όμως χτυπούσε από την αγωνία και δεν με άφηνε να κλείσω τις βλεφαρίδες μου.
Πήγα στην πλατεία Ελευθερίας, στο σημείο εκκίνησης. Έψαξα να βρω κάποιον γνωστό. Κανένας. ΚΑΝΕΝΑΣ! Για πρώτη φορά πριν από αγώνα, με 5000 κόσμο στην πλατεία δεν μπόρεσα να βρω κανέναν!
"-ΟΚ, εγώ κι ο εαυτός μου λοιπόν. Αυτό θα το αντιμετωπίσουμε οι δυο μας!"

Κι έτρεξα. Έτσι απλά.
Δειλά στην αρχή, περισσότερο ελεύθερα στη συνέχεια.
Κράτησα τον ρυθμό μου χαμηλά, δεν με ενδιέφερε ο χρόνος, με ενδιέφερε να τερματίσω με αξιοπρέπεια. Χωρίς να πονέσω.
Στο 3ο χλμ, πόνος στον δεξί αστράγαλο.
"-Έλα, μην με προδώσεις τώρα. Τώρα αρχίζει το δύσκολο κομμάτι.
Ελάττωσα κι άλλο τον ρυθμό μου, ο πόνος με άφησε.
Συνέχισα.
Συνέχισα.
Τελευταία 1500 μέτρα. Δεν τα παρατάω τώρα!
Απροπόνητος, με την ανάσα μου να προσπαθεί να βρει τον δρόμο της στην ανηφόρα, αλλά τόσο ευτυχισμένος! 

Κοιτούσα δεξιά-αριστερά μήπως δω κάποιον γνωστό. Κανείς. Απογοήτευση...
Τελευταία μέτρα. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω το χαμόγελο αλλά και τη συγκίνησή μου.
Κι ύστερα...

Τερματισμός!
Λύτρωση!
Σταμάτησα για λίγο για να βρω την ανάσα μου. Κράτησα το αναμνηστικό στο φως του Ήλιου και δεν ξεκολλούσα το βλέμμα μου από πάνω του.
"-Ναι ρε φίλε, δεν ξόφλησες, είσαι ζωντανός! Φώναξες "παρόν" εκεί που ήσουν ξεγραμμένος!"

Συνεχίζω να τρέχω... γιατί έτσι νοιώθω πως υπάρχω.
Τρέχω γιατί μπορώ να το κάνω!
Τρέχω για μένα!
Τρέχω γιατί με κάνει καλύτερο άνθρωπο!

Πάνω από όλα όμως, τρέχω για τη ζωή!