Ο Άγιος Σπυρίδωνας και το ταξίδι στην Κέρκυρα...

Λεπτομέρεια από την οροφή του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα

Δεν ξέρω αν πιστεύω.
Οι απόψεις μου σίγουρα διαφέρουν από τα δόγματα όπως τα νοιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι.Δεν είμαι θρησκόληπτος, πιστεύω όμως στην Δύναμη, στην ενέργεια που μας περιβάλλει, που αγκαλιάζει κάθετι γύρω μας.
Πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από τον πλανήτη μας και μπόρεσαν να ελέγξουν τη Δύναμη αυτή, να τιθασεύσουν την ενέργεια, να γίνουν ανώτερα πνευματικά όντα.
Άνθρωποι απλοί που όμως αγάπησαν τους άλλους ανθρώπους, λάτρεψαν τη φύση. Κοίταξαν το καλό και το κακό στα μάτια, υπέφεραν.
Και έφτασαν σε ένα επίπεδο που άλλοι το λένε "πίστη", άλλοι το λένε "αγάπη", άλλοι το λένε "Θεό".

Πριν από μερικά χρόνια, Ιούλης μήνας ήταν, βρεθήκαμε στην Κέρκυρα. Ήταν η δεύτερη φορά που πήγαινα στο νησί μετά τα χρόνια της εφηβίας, τότε που η πενταήμερη εκδρομή του Λυκείου μας έφερε για μία εβδομάδα εκεί. Ποτό, τσιγάρο και ξενύχτι, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από τη διαμονή μου εκεί. Άλλη ιστορία...
Σε μια από τις βόλτες μας στην πρωτεύουσα του νησιού, περάσαμε από το ναό του Αγίου Σπυρίδωνα και σταματήσαμε να ανάψουμε ένα κερί. Κόσμος πολύς μέσα κι έξω από την εκκλησία, όλοι αμίλητοι, σπάνιο για Ελληνικό προσκύνημα, περίμεναν να μπουν το ιερό όπου φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου και παραμένει ανοικτό για ελάχιστες ώρες καθημερινά.
Ο μεγάλος μου γιος ήταν πολύ μικρός τότε, είχε κουραστεί με τη ζέστη και την ταλαιπωρία του ταξιδιού και γκρίνιαζε ασταμάτητα, λίγο έλειψε να μην μπούμε στον ναό όταν αντικρύσαμε τον κόσμο, το παιδί ήταν ταλαιπωρημένο, είχαμε κουραστεί κι εμείς, το καλύτερο σενάριο για εκείνη τη στιγμή ήταν να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση και ύπνο. Ωστόσο όταν περάσαμε τα σκαλιά της εκκλησίας, κάτι η ησυχία, κάτι η δροσιά του κλιματιστικού, ο Στέφανος ηρέμησε, γαλήνεψε.
Περιμέναμε υπομονετικά τη σειρά μας, πήρα αγκαλιά τον μικρούλη και μπήκα στην κρύπτη του Αγίου. Ένα μεταλλικό φέρετρο φιλοξενούσε το σκήνωμά του, οι διαστάσεις του φανέρωναν ένα μικροκαμωμένο άνθρωπο.
Πλησίασα. Ένα τζάμι άφηνε να φανεί το άφθαρτο σώμα του Αγίου, ό,τι κι αν περιγράψω από την εικόνα που αντίκρυσα μάλλον θα είναι ελάχιστο από αυτό που πραγματικά είδα κι ένοιωσα. Ένα σώμα ελάχιστα φθαρμένο που δεν μου προκάλεσε τρόμο αλλά δέος.
Επιστρέψαμε κατάκοποι στο δωμάτιο, κοιμήσαμε τον μικρό και πέσαμε κι εμείς να ξεκουραστούμε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσο ζω το όνειρο που είδα εκείνο το μεσημέρι...
Βρέθηκα ξανά στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα. Τριγύρω ερημιά, ανέβηκα μόνος τα λιγοστά σκαλιά και μπήκα στο εσωτερικό του.
Σκοτάδι.
Φως φαινόταν να βγαίνει από την κρύπτη του Αγίου. Περπάτησα προς τα εκεί και διέσχισα την πόρτα.
Είδα μπροστά μου το ασημένιο φέρετρο, δεν μπόρεσα να το πλησιάσω, εκτυφλωτικό φως έβγαινε από το τζάμι προς τον ουρανό, λες και δεν είχε οροφή του δωμάτιο, λες και το φως από το μικρό άνοιγμα έφτανε μέχρι το άπειρο.

Ορισμένα πράγματα δεν μπορούν να εξηγηθούν με λόγια και ίσως είναι λάθος αυτό που επιχειρώ να κάνω.
Αυτό που ένοιωσα εκείνο το μεσημέρι ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα, όμως από τότε αισθάνομαι να με δένει κάτι με εκείνο τον ναό, τον ναό του Αγίου που λένε και οι Κερκυραίοι χωρίς ποτέ να θεωρούν απαραίτητο να διευκρινίσουν το όνομα του.
Γιατί απλά ο Άγιος για αυτούς, είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας.

Δύναμη;
Πίστη;
Θεϊκή ύπαρξη;

Ενδεχομένως κανείς μας να μην μπορέσει να δώσει ποτέ μια εξήγηση.

Φεύγουν καράβια....

"Φεύγουν καράβια στο γιαλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό
κι εγώ τους γνέφω στο καλό,
παράπονό μου.
Χάνομαι τώρα τις νυχτιές
μέσα στου κόσμου τις φωτιές
μέσα στου κόσμου τις φωτιές
με τ’ όνειρό μου.

Φεύγουν καράβια στο γιαλό
και με τα κύματα μιλώ
και με τα κύματα μιλώ
και τ’ όνειρό μου.
Τώρα μια πέτρινη σιωπή
είναι η δικιά μου προκοπή
είναι η δικιά μου προκοπή,
παράπονό μου.

Να ’σουνα, θάλασσα κι εσύ
και η ζωή μικρό νησί
και η ζωή μικρό νησί
να ’ρθω ν’ αράξω.
Να ’χα καρδιά μα και πυγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
όλα στη γη σε μια στιγμή
για να τ’ αλλάξω."

Βασίλης Παπακωνσταντίνου 1978

Στίχοι:Πάνος Φαλάρας

Μουσική:Αντώνης Βαρδής

Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Ο Ράφτης των θρύλων

Στον εγκαταλελειμμένο οικισμό Ράφτη έχω πάει δεκάδες φορές.
Κάτι οι θρύλοι που τον περιβάλλουν, κάτι η εγκατάλειψη του τοπίου, με γοητεύει τόσο ώστε είναι λίγες οι φορές που πηγαίνοντας για τη Μεσαρά, δεν κάνω μια παράκαμψη δεξιά να θαυμάσω έστω για λίγο την αρμονία που δένει το τοπίο με τα πέτρινα, μισογκρεμισμένα σπίτια.
Τις προάλλες που πέρασα από το χωριό, η ομίχλη και η βροχή συνέθεταν ένα απόκοσμο σκηνικό πέρα από κάθε προσδοκία!
Νοιώθω τυχερός!

 

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Επέστρεφε...

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με.
Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κι επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα.
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κι αισθάνονται τα χέρια σαν να αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύκτα,
όταν τα χείλη και δέρμα ενθυμούνται....

(Κ.Π. Καβάφης, ποιήματα 1897-1933).

Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Είμαστε cyborgs... και σε ποιόν δεν αρέσει;

Cyborg (Cybermetic Organism) σύμφωνα με το Wikipedia, είναι ένας οργανισμός που διαθέτει τόσο οργανικά όσο και βιομηχανικά μέρη. Ο όρος δημιοργήθηκε το 1960 από τους Manfred Clynes and Nathan S. Kline, επιστήμονες και εφευρέτες, προφανώς για να ονοματήσει τις ανησυχίες τους σχετικά με την αναπτυσσόμενη σχέση ανθρώπου και μηχανής ενώ έγινε ευρέως γνωστός το 1984 μέσα από την ταινία "The Terminator" του James Cameron και την καταπληκτική ερμηνεία του Arnold Schwarzenegger στον ρόλο του ανθρωπόμορφου ρομπότ που ουσιαστικά εκτίναξε την καριέρα του.
Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να αναθεματίζουμε κάθετι μας είναι "νέο". Η φιλοσογία, η διανόηση και ο διαφωτισμός αποτέλεσαν το αγαπημένο "μίσος" των προηγούμενων αιώνων, για να φτάσουμε στο σήμερα που οι περισσότεροι αγαπούν να μισούν την τεχνολογία!
Πιστεύουμε πως η τεχνολογία τάχα θα μας καταστρέψει, θα μολύνει την ατμόσφαιρα, θα αποξηράνει τα ποτάμια, θα φέρει τον Αρμαγεδώνα της Βίβλου και την "Δευτέρα Παρουσία" της Αποκάλυψης του Ιωάννη.
Κι όμως, ας το σκεφτούμε λιγάκι πιο προσεκτικά.
Ποιός φταίει για τα δεινά του κόσμου;
Όχι πάντως η τεχνολογία, όχι αυτό το επίτευγμα του ανθρώπου που μας κάνει καθημερινά τη ζωή ευκολότερη, που δεν λείπει από κανένα σπίτι, που δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτήν. Η κακή διαχείρισή της ίσως.
Πώς; Εσύ δεν χρησιμοποιείς την τεχνολογία; Και πώς διαβάζεις τώρα αυτό το κείμενο; ;-)


Εδώ και κάμποσο καιρό με ταλαιπωρεί ένας τραυματισμός στο πόδι που με κρατάει μακριά από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες.
Επισκέφθηκα ορθοπαιδικό από την πρώτη κιόλας στιγμή, μου είπε να ξεκουραστώ μέχρι να περάσει ο πόνος, μου έδωσε και μια αλοιφή για παρηγοριά.
Είπα να πάρω και μια δεύτερη γνώμη, ο δεύτερος γιατρός μου είπε όλο θυμό:
"-Τί ζητάς στα σαράντα σου να κάνεις τον δρομέα; Δεν ξεκινάς καλύτερα κολυμβητήριο;"
Το σκέφτηκα για τρία δευτερόλεπτα είναι η αλήθεια αλλά μάλλον είναι αργά για μένα να αλλάξω μυαλά και ασχολίες!
Έμεινα μερικές μέρες να κάνω αυτό που μου είπε ο πρώτος γιατρός. Δεν έκανα τίποτε και περίμενα τη θεία πρόνοια να με βοηθήσει.
Πέρασαν δύο εβδομάδες, το σώμα μου ξεκουράστηκε, η ψυχή μου όμως κάθε μέρα κουραζόταν και περισσότερο. Καμία ουσιαστική βελτίωση στον πόνο, μερικά έντονα βήματα έσβηναν και το τελευταίο ίχνος ελπίδας.
Επισκέφτηκα έναν γνωστό μου φυσικοθεραπευτή και ζήτησα τη βοήθειά του. Ξεκινήσαμε συνεδρίες με ηλεκτροθεραπεία, υπέρηχο και Tecar. Στις πέντε πρώτες επισκέψεις η φλεγμονή είχε υποχωρήσει άτακτα! Σταμάτησε να με ενοχλεί το πόδι μου, βρήκα ξανά την αυτοπεποίθησή μου, άρχισα να βλέπω ξανά την καθημερινότητα με χαμόγελο.
Αποφάσισα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα μου στην ρίζα του και παράκουσα μια απο τις συμβουλές του ορθοπαιδικού. Επισκέφτηκα έναν ειδικό ποδολόγο κι έκανα ψηφιακό πελματογράφημα καθώς και αξονική κάτω άκρων. Τα ευρύματα, αν μη τι άλλο άκρως ενδιαφέροντα!
Το δεξί μου πόδι, 0,56 εκατοστά πιο κοντό από το αριστερό. 56 ολόκληρα χιλιοστά!!!
Το βάδισμά και το τρέξιμο επιβάρυναν βήμα με το βήμα τη μέση, το δεξί μου γόνατο και το πέλμα, τα σημεία που έχω μόνιμους πόνους εδώ και κάμποσα χρόνια δηλαδή... Εντυπωσιακό; Τουλάχιστον!
Δεν περίμενα στιγμή, παράγγειλα ειδικούς πάτους εξισορρόπησης για να ξεκινήσω δουλειά! Μονόδρομος!


Τεχνολογία λοιπόν....
Αν το Σάββατο το πρωί κατάφερα μετά από ένα μήνα να τρέξω, χωρίς ενόχλήσεις ένα πεντάρι στην παραλιακή του Ηρακλείου, το οφείλω αποκλειστικά σ' αυτήν.
Στα μηχανήματα του θεραπευτή.
Στον αξονικό τομογράφο που μέτρησε το ύψος των οστών των ποδιών μου σε μερικά δευτερόλεπτα.
Στον ηλεκτρονικό υπολογιστή που έλαβε τα δεδομένα του πελματογραφήματος.
Στον τρισδιάστατο εκτυπωτή που έλαβε τα δεδομένα αυτά και τα μετέτρεψε σε πάτους μόνο για τα δικά μου πέλματα.
Την επόμενη φορά που θα ακούσω κάποιον να αναθεματίζει την τεχνολογική μας πρόοδο, θα του τα πω όλα αυτά.
Κι αν δεν καταλάβει, θα του ζητήσω να μην ξαναμπεί σε αυτοκίνητο για να πάει στη δουλειά του, να μην ξαναπάει σε γιατρό που θα χρησιμοποιήσει μηχανήματα ή ακόμα και πιεσόμετρο ή στηθοσκόπιο για να τον εξετάσει, να μην πάρει φάρμακα τον χειμώνα όταν κρυολογήσει.
Δεν κατάλαβα; Στην τεχνολογία δεν τα οφείλουμε όλα αυτά;


Νοιώθω ήρεμος που τα έγραψα όλα αυτά.
Από το πρωί πονούσε το κεφάλι μου αλλά ένα depon μπόρεσε να μου απαλύνει τον πονοκέφαλο προκειμένου να μπορέσω να γράψω, στο τελευταίας τεχνολογίας φορητό μου υπολογιστή το κείμενο αυτό και να το ανεβάσω στο διαδίκτυο όπου θα μπορέσει ακόμα και ο παλιός μου συμμαθητής που ζει μόνιμα στην Νέα Υόρκη να το διαβάσει για να με πειράξει αποκαλώντας με "φιλόσοφο" όπως τότε που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο στο Λύκειο. Θα βγάλω τώρα τα γυαλιά οράσεως και θα ξεκουραστώ.
Αλήθεια, πόσα τεχνολογικά επιτεύγματα συνάντησες στην παραπάνω παράγραφο; :-)


Ε, ναι λοιπόν, είμαι cyborg και το απολαμβάνω!

Τα δώρα...

Η ζωή μάς δωρίζει πράγματα καθημερινά, κάθε στιγμή.
Μην στραβώνεις το πρόσωπό σου, αν δεν τα βλέπεις, απλά είναι κλειστά τα μάτια σου.
Για σκέψου το λιγάκι.
Το άγγιγμα στην κοιλιά της γυναίκας που κυοφορεί το παιδί σου.
Το πρώτο κλάμα του παιδιού σου.
Το πρώτο του χαμόγελο.
Το άγγιγμα του αγαπημένου ανθρώπου.
Το ηλιοβασίλεμα της Άνοιξης.
Η ανατολή του Ήλιου το φθινόπωρο.
...και άλλα που μπορεί να μην λένε κάτι για σένα, αλλά πολλά για κάποιον άλλο όπως...
Το "Να μ' αγαπάς" του Παύλου.
Η "Φωτιά στο λιμάνι" του Παυλίδη.
Το σόλο κιθάρα στο "We will rock you" των Queen
Το "Σ ακολουθώ" του Μάνου.
Η συναυλία του Αγγελάκα που είδες το καλοκαίρι με την παρέα σου.
Η παράσταση στο Κηποθέατρο που χόρεψες με το παιδί σου.
Η αγκαλιά του φίλου που σε γεμίζει ενέργεια.
Η εξάντληση από τις προπονήσεις.
Η φίλη που έκανες τυχαία στο δρόμο τρέχοντας.
Ο τερματισμός στο Αρκαλοχώρι χέρι-χέρι με τους αγαπημένους.
Η είσοδος στο Καλλιμάρμαρο με το "Κλείσε τα μάτια κι άφησε το μυαλό".


Αλήθεια, πες μου, πόσο πιο δυστυχισμένος θα ήσουν χωρίς όλα αυτά;


Ένα από τα σημαντικότερα δώρα που έχω πάρει στη ζωή μου είναι το βιβλίο αυτό, "Το δώρο" του Στέφανου Ξενάκη.
Το είδα σε ένα ράφι και το πήρα για τον εαυτό μου, είχα ανάγκη να του κάνω ένα δώρο και μου φάνηκε το καλύτερο περιτύλιγμα για την περίπτωση. Δεν το άνοιξα, δεν το ξεφύλισσα, δεν κοίταξα καν το βιογραφικό του συγγραφέα.
Και έπεσα διάνα.
Από εκείνη τη μέρα δεν το έχω αφήσει στιγμή από δίπλα μου, το διαβάσω ιστορία-ιστορία με ευλάβεια, με προσοχή, σημειώνω στο μυαλό μου φράσεις, μαρκάρω διπλώνοντας τις σελίδες τις πιο αγαπημένες μου αφηγήσεις.


Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Διαβάζεται τόσο ευχάριστα που θέλεις να επιστρέψεις ξανά στο προηγούμενο κεφάλαιο για να το διαβάσεις μια ακόμα φορά.


Τα δώρα της ζωής είναι μπροστά στα μάτια μας.

Συνέχισε, μην σταματάς.... Περπάτα, σύρσου στο έδαφος, όμως μην εγκαταλείπεις...

Εδώ και ένα μήνα με ταλαιπωρεί ένας τραυματισμός στο πόδι. Λόγω κούρασης θα ήθελα να λέω, λόγω απερισκεψίας είναι η αλήθεια.
Γιατροί, φάρμακα, θεραπείες κι άλλα φάρμακα κι άλλοι γιατροί, ο πόνος είναι εκεί για να μου υπενθυμίζει πόσο τρωτοί είμαστε τελικά.
Έχασα το Αρκαλοχώρι με πόνο καρδιάς, δεν μπόρεσα να τρέξω ούτε στα 5 χιλιόμετρα. Σκέφτηκα πως ίσως έτσι δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου να προσπαθήσει για την Αυθεντινό της Αθήνας και πόνεσα πολύ με την απόφασή μου. Δεν είναι και λίγο πράγμα να βλέπεις όλο τον κόσμο να γιορτάζει και να μην μπορείς να μοιραστείς τη χαρά!

Χτες βράδυ γύρω στις 11 διασχίζοντας τη λεωφόρο Μαραθώνος εκεί κάπου πριν το Πικέρμι, δεν άντεξα, σταμάτησα για να φωτογραφίσω.
Ήρθαν στο μυαλό μου εικόνες από τον περισινό αγώνα, εκεί στο ίδιο σημείο ήταν που είδα για τελευταία φορά τα παιδιά που ήμασταν μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέα. Εκεί ήταν που η κούραση άρχισε να μου παίρνει το κουράγιο και αντικρίζοντας την διαβολεμένη ανηφόρα που ακολουθεί, φοβήθηκα πως δεν θα είχα τη δύναμη για να τερματίσω.
Εκεί λίγο παραπάνω ήταν που συνάντησα για πρώτη φορά τη Μαρία, στο τέλος της ανηφόρας ήταν που γνώρισα την Έφη...
Κι όμως, αψήφισα τον πόνο και συνέχισα, έφτασα μέχρι το 32, μπήκα στην Αθήνα και τερμάτισα στο Καλλιμάρμαρο με το κεφάλι ψηλά.
Γιατί δεν εγκατέλειψα;
Γιατί η εγκατάλειψη είναι θάνατος.
Μόνο ο αγώνας είναι ζωή.
Γιατί έπρεπε να δώσω χαρά στον εαυτό μου που είχε "λιώσει" στην προπόνηση, 4 μήνες στους δρόμους.


Η εικόνα αυτή χτες βράδυ να άγγιξε.
Μου έδωσε τη δύναμη να συνεχίσω να προσπαθώ.


Ραντεβού στο δρόμο λοιπόν!