Θα σας πω λοιπόν πώς τερμάτισα τον πέμπτο μου Αυθεντικό Μαραθώνιο, τον έκτο συνολικά μαραθώνιο μέχρι σήμερα στην σύντομη δρομική μου υπόσταση..
Πριν από αυτό, να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Υπάρχει ένας ευδιάκριτος διαχωρισμός που γνωρίζουν καλά όσοι είναι μέρος του δρομικού κινήματος και δη ανήκουν στο 1% των αθεράπευτα τρελών που τρέχουν την απόσταση των 42.195 μέτρων παγκοσμίως.
Από τη μία μεριά είναι ΟΛΟΙ οι μαραθώνιοι ανά τον κόσμο κι από την άλλη είναι ο Μαραθώνιος της Αθήνας.
Ο Αυθεντικός.
Ο Μαραθώνιος της Αθήνας που όπως πολύ σωστά έχει προβάλει το τμήμα marketing του ΣΕΓΑΣ (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο), "από αυτόν ξεκίνησαν όλα", εκτός του ότι είναι η ιστορική διαδρομή που έλαβε χώρα ο πρώτος Μαραθώνιος δρόμος κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, είναι ίσως η δυσκολότερη μαραθώνια διαδρομή στον κόσμο, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν όσοι έχουν τρέξει παρόμοιες αποστάσεις σε παραπάνω από μια διοργανώσεις, γεγονός που γίνεται εμφανές και από την ουσιαστική απουσία elite αθλητών στην διοργάνωση καθώς τα υψομετρικά του δεν προσφέρουν ευκαιρίες για ρεκόρ.
Όσοι λοιπόν έχουμε τρέξει μαραθώνιες αποστάσεις πάνω από μία φορά στη ζωή μας, ξεχωρίζουμε τον Αυθεντικό από όλους τους υπόλοιπους... Απλά τα πράγματα.
Για έναν μαραθωνοδρόμο που ζει στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν διλήμματα. Οφείλει στον εαυτό του, όποιους στόχους κι αν έχει να κυνηγήσει, να κρατήσει τη δεύτερη Κυριακή του Νοέμβρη για τον Αυθεντικό, χαμένη θα είναι η χρονιά διαφορετικά, κανένας αγώνας δεν έχει τη σκληρότητα, την τραχύτητα, τη γλύκα, το άρωμά του. Το άρωμα που έχει το ταρτάν στο Καλλιμάρμαρο όταν, μεσημέρι πια, το πατήσεις λίγο μετά αφότου περάσεις κάτω από την πεζογέφυρα με την επιγραφή "250m to go!".
Είπαμε, ένας είναι ο Αυθεντικός!
Φέτος ένοιωθα πως δεν θα ήταν η χρονιά μου.
Με τόσες ανακατατάξεις στη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο, με τόσες ώρες δουλειάς, με τόσες υποχρεώσεις, ουσιαστικά η προετοιμασία μου για τον μαραθώνιο ήταν, όχι απλά ελλιπής, αλλά ανύπαρκτη. Ενώ θα έπρεπε να κάνω τέσσερις κατ' ελάχιστο προπονήσεις την εβδομάδα, μετά βίας προλάβαινα δύο με τρεις, για πρώτη φορά δεν έτρεξα τον Γύρο του Οροπεδίου τον Αύγουστο καθώς ήμουν εντελώς απροετοίμαστος και η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο καθώς αδυνατούσα να βρω χρόνο, δύναμη και όρεξη ακόμα και για τα τυπικά long runs της Κυριακής.
Έφτασα ένα μήνα πριν τον αγώνα για να συνειδητοποιήσω πόσο πίσω είχα μείνει όταν, στάθηκα στην εκκίνηση του Ημιμαραθωνίου Κρήτης με κομμένα τα πόδια να απορώ αν θα καταφέρω να τερματίσω! Θες το παρεΐστικο κλίμα, θες η λαχτάρα μου για χιλιόμετρα, θες που γνώριζα ότι η Μαρία θα ήταν στον τερματισμό να με περιμένει (#kinitro), ο αγώνας εκείνος πήγε παράδοξα καλά αν και από το 12ο χιλιόμετρο είχα εμφανή σημάδια κόπωσης και τα πόδια μου με δυσκολία με κρατούσαν.
Την αμέσως επόμενη Κυριακή, άυπνος γαρ σηκώθηκα μετά κόπων και βασάνων να κάνω ένα 26άρι που και πάλι κύλησε με χαρακτηριστική ευκολία, πράγμα το οποίο θεώρησα τυχαίο γεγονός ή απόρροια της ελάχιστης κόπωσης που είχα πάρει όλο το καλοκαίρι με την ουσιαστική αποχή από τις προπονήσεις.
Το τελευταίο τεστ πριν τον Αυθεντικό ήταν το τυπικό 30άρι που και πάλι μου φάνηκε, αν και απελπιστικά βαρετό, εκνευριστικά άνετο.
Κάπως έτσι, πέρασαν οι μέρες, εισιτήρια και δωμάτιο για την Αθήνα έκλεισα την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα, ήταν πρωτόγνωρο το συναίσθημα, κάτι με κρατούσε και παράλληλα κάτι με έσπρωχνε, από τη μία έμοιαζε απέλπιδα η προσπάθεια, πίστευα ότι άδικα θα πλήρωνα τα χρήματα του ταξιδιού αφού δεν θα έτρεχα τελικά, από την άλλη όλα είχαν μια αδικαιολόγητη ηρεμία, μια καθαρότητα, μια φυσικότητα που δεν μπορούσα να την εξηγήσω.
"Όρτσα διάλε την πίστη του, κι ό,που τον βγάλει η βράση", έλεγε ο μεγάλος δάσκαλος, έδωσα μια κι εγώ και άφησα όλες μου τις αναστολές πίσω και ανηφόρησα (με τη Μαρία φυσικά) στην Αθήνα, κι ό,που βγάλει!
Σάββατο πριν τον αγώνα, το άγχος με είχε πνίξει. Είχα τη χαρά να δω τη Μαρία να τερματίζει το δεκάρι στο Καλλιμάρμαρο σε χρόνο εξαιρετικό και το θεώρησα θείο σημάδι, λες και το σύμπαν έκανε την τελευταία του προσπάθεια να με πείσει ότι κάτι καλό ήταν εκεί έξω και όλες οι συνωμοσίες του κόσμου ωχριούσαν μπροστά στην προσπάθειά του να το καταφέρει! Μετά τις φωνές του τερματισμού, τα δάκρυα της συγκίνησης και μια Μαρία να μην πιστεύει στην ευλογία που την είχε αγγίξει, μια Αθήνα πνιγμένη στην χαρά της δρομικής γιορτής, ό,που κι αν κοιτούσες άνθρωποι με μετάλλια κρεμασμένα στον λαιμό να κυκλοφορούν παντού κι εγώ ένοιωθα μια ζήλια που ενώ είχαν τελειώσει τα πάντα για όλους αυτούς, για μένα δεν είχε καν ξεκινήσει τίποτε, ένας Γολγοθάς απλωνόταν μπροστά μου και δεν είχα δύναμη να τον ανέβω.
Ύπνος ανήσυχος και εφιάλτες, χέρια και πόδια πιασμένα, κάθε δέκα λεπτά τα μάτια μου άνοιγαν διάπλατα, σχεδόν μόνιμος κάτοικος τουαλέτας μέχρι το ξημέρωμα και ένα ξυπνητήρι που ευχόμουν να μην έχει χτυπήσει ποτέ, ένας ύπνος που καταριόμουν επειδή με άφησε τόσο εύκολα να ξυπνήσω, ένα πρωινό που ευχόμουν να μην είχε ξημερώσει.
Όλα αυτά μέχρι που ξεκίνησα να ντύνομαι.
Όλα αυτά μέχρι που είδα το βλέμμα της να με κοιτάζει με θαυμασμό.
Μέχρι που είδα το χαμόγελό να της γεμίζει το πρόσωπο και την εικόνα της να θολώνει σαν αερικό από την υπερηφάνεια....
Έμεινε εκεί να κοιτάζει την τελετουργία της προετοιμασίας μου αμίλητη, ακίνητη. Μόνο τα μάτια της έπαιζαν δεξιά κι αριστερά για να παρακολουθούν τις κινήσεις μου.
Έμεινε εκεί.
Μου ευχήθηκε.
"-Θα σε περιμένω."
"-Θα έρθω."
Ήταν η πρώτη φορά που το πίστεψα.
 |
| Πρωί στον Μαραθώνα... |
Έφτασα στον Μαραθώνα δύο ώρες πριν τον αγώνα. Άφησα τα ρούχα μου στο βαν της διοργάνωσης και μπήκα στο στάδιο.
Συνάντησα μερικούς γνωστούς, ανταλλάξαμε ευχές, τα πάντα γύρω ήταν μια γιορτή όπως κάθε χρόνο!
Άνθρωποι πολύχρωμοι, χαμογελαστοί, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους κι όμως με ένα όνειρο, ένα σκοπό, την ελπίδα και την αγωνία χαραγμένες στο βλέμμα τους!
Ίσως τώρα που το σκέφτομαι ο Μαραθώνιος να είναι το πιο πολυπολιτισμικό αθλητικό γεγονός, για σκέψου το λίγο, σε ποιο άλλο άθλημα συναντιόνται τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους με ένα κοινό σκοπό; Σε κανένα άλλο, όχι τουλάχιστον τόσο μαζικά.
Εκκίνηση στον μπλοκ μου δόθηκε περίπου στις 09.30. Ο καιρός έδειχνε τα δόντια του από πολύ νωρίς, τα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο αλλά φαινόταν ότι θα ήταν παροδικό. Στον Τύμβο η λιακάδα είχε πλέον απλωθεί παντού.
Μέχρι τη Νέα Μάκρη, το 10ο χιλιόμετρο της διαδρομής, προσπαθούσα να κρατήσω τις δυνάμεις μου. Το σώμα στους αγώνες έχει πάντα τη λαχτάρα να ξεχυθεί μπροστά, να κυνηγήσει τους προπορευόμενους, να τους ξεπεράσει, ανταγωνιστικά θηρία είμαστε οι άνθρωποι, ευτυχώς που ο Μαραθώνιος ορισμένους μας έχει διδάξει σύνεση και υπομονή!
Στο 16ο αντίκρισα την πρώτη απότομη ανηφόρα και έμοιαζα να αναρωτιέμαι πώς είχα φτάσει μέχρι εκεί. Είδα τον κόσμο μπροστά μου να φτάνει μέχρι ό,που έφτανε το βλέμμα μου! Δέος!
Φτάσαμε στο 18. Τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα, η ανηφόρα δεν είχε τέλος, τριγύρω όλοι έτρεχαν σιωπηλοί, η κούραση κι ο πόνος δεν άφηναν περιθώριο για συζητήσεις, τώρα έτρεχε το μυαλό!
Όταν μπήκαμε στο Πικέρμι στο 21ο χιλιόμετρο, θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που είχα διαβάσει κάποτε, χρόνια πριν τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο.
"-Τί πάει να πει Ημιμαραθώνιος ρε; Δηλαδή όταν έφτασε στο Πικέρμι ο Φειδιππίδης γύρισε πίσω;"
Είχα κιόλας φτάσει στα μισά της διαδρομής. Και συνέχιζα, συνέχιζα απτόητος!
Μπαίνοντας στην Παλήνη, θυμήθηκα τους πόνους που είχα πέρσι σ' αυτό το σημείο, θυμήθηκα πως ήμουν ένα βήμα πριν την κατάρρευση! Όλα ήταν παρελθόν! Τώρα χαμογελούσα σαν χαζός, είχα ήδη πατήσει το 28ο, ήμουν καλά, τα πόδια μου άντεχαν, το στομάχι μου μού έκανε τη χάρη να καθίσει φρόνιμο και η καρδιά μου ετοιμαζόταν να βγάλει φτερά!
30 και η ανηφόρα του Σταυρού φαινόταν βουνό, φοβήθηκα. Μάζεψα τις δυνάμεις μου και προχώρησα. Μια γυναίκα φώναξε δίπλα μου:
"-Κατηφόρα και τρέχουμε για τον τερματισμό!"
Να πάρει! Ήταν ό,τι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει όσα χρόνια τρέχω σε αγώνες!
Σήκωσα το κεφάλι που μέχρι το 32ο δεν κοιτούσε παρά την μπλε γραμμή στην άσφαλτο, έπιασα την αριστερή λωρίδα του δρόμου για να εκμεταλλευτώ τη σκιά που έκαναν οι λεύκες του δρόμου και ξεκίνησα να τρέχω με όλη μου τη δύναμη!
Κάποιος είχε πει ότι ο Αυθεντικός Μαραθώνιος είναι ένα δεκάρι που ξεκινάει στο 32ο χιλιόμετρο.
Αυτή η φράση είναι πέρα για πέρα σωστή αλλά κρύβει μέσα της μια παραδοχή και μια αλήθεια.
Η παραδοχή είναι ότι το 10άρι είναι ένας εξαιρετικά δύσκολος αγώνας καθώς συνδυάζει την ταχύτητα και την αντοχή περισσότερο από τις υπόλοιπες μέσες και μεγάλες αποστάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι το 10άρι αυτό στην περίπτωση του Μαραθωνίου θα πρέπει να το τρέξεις έχοντας αφήσει πίσω σου 32 εξαντλητικά χιλιόμετρα.
Ήμουν σε τόσο καλή κατάσταση που, για πρώτη φορά από όσες έχω τρέξει τον Αυθεντικό, είδα σε εκείνο ακριβώς το σημείο πως ήταν απόλυτα εφικτό το ενδεχόμενο να μπορέσω να σπάσω το 5ώρο, το πρώτο από τα "Άγια Δισκοπότηρα" των Μαραθωνοδρόμων!
Τα πόδια μου έβγαλαν φτερά! Περνούσα τους άλλους δρομείς σαν σταματημένους, δυο γουλιές νερό στους σταθμούς υδροδοσίας, το υπόλοιπο μπουκάλι "ντους" δροσιάς στο κεφάλι και τα χιλιόμετρα έφευγαν λες και κάποιος με έσπρωχνε προς τον τερματισμό! Τίποτα δεν έδειχνε να μπορεί να μου χαλάσει τον αγώνα, κάθε χιλιόμετρο έφευγε πιο σύντομα από το προηγούμενο, συνέχισα να προσπερνώ κόσμο χωρίς να κοιτάζω δεξιά κι αριστερά, έφτασα στον "Δρομέα", χαμογέλασα στον φωτογράφο και συνέχισα!
Στο 41ο στεκόταν όπως κάθε χρόνο ο Βασαλάκης με το "Team Κουδούνα" του να χαλάνε τον κόσμο με τα όργανα και τις φωνές τους, φώναξα το όνομά του από μακριά, με έπνιξε στην αγκαλιά του, τού φόρεσα το μουσκεμένο μου καπέλο στο κεφάλι και έστριψα στην Ηρώδου Αττικού, το ομορφότερο δρομικό χιλιόμετρο στον κόσμο!
Τόσο κόσμο στην Ηρώδου Αττικού, ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί! Ο δρόμος πλημμυρισμένος, δεκάδες δρομείς από άκρη σε άκρη κι εγώ σε παράνοια να τρέχω και να κοιτάζω το ρολόι μου κάθε μερικά μέτρα ψιθυρίζοντας:
"-Θα το σπάσω. ΘΑ ΤΟ ΣΠΑΣΩ!"
5.14 το τελευταίο χιλιόμετρο, "250m TO GO" η τελευταία αψίδα, τα πόδια μου είχαν βγάλει φτερά, ειλικρινά απορώ ακόμα και αυτή τη στιγμή που το ξαναζώ για το πώς βρήκα τόση δύναμη μετά από πέντε ώρες αγώνα μέσα στη ζέστη να μπω με τόση ορμή στο Καλλιμάρμαρο, να συνεχίσω με περνάω ανθρώπους μέχρι το τέλος, μέχρι που πέρασα το τέρμα, εκεί που το ρολόι μου έγραψε 4.58.33!
Αναζήτησα τη Μαρία στην κερκίδα, ήξερα ότι ήταν εκεί, το στάδιο ήταν πλημμυρισμένο από κόσμο, κάπου θα χάθηκε στο πλήθος αλλά ήταν εκεί, ήμουν σίγουρος!
Δεν άντεξα, ξέσπασα σε αναφιλητά.
Κοιτούσα το ρολόι μου και έκλαιγα!
4.58.33!
Ένας αγώνας που είχα για χαμένο πριν ακόμα ξεκινήσει, έμελλε να γίνει ο καλύτερός μου μαραθώνιος μέχρι σήμερα!
Λες και ο Αυθεντικός με είχε ανταμείψει για την πίστη και την αφοσίωσή μου, για τους κόπους τόσων χρόνων, για τα ξενύχτια, για το ξύπνημα μέσα στα άγρια χαράματα, για την κούραση, για την εξάντληση, για την ταλαιπωρία.
Λες και ο 40ος επετειακός Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, έγινε μόνο και μόνο για να ξαναβρώ την πίστη μου, για να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Για να θυμηθώ ποιος είμαι και από που ξεκίνησα.
Για να καταλάβω ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα να σταματήσω να προσπαθώ...
Γύρισα το βλέμμα και την είδα να έρχεται με τα μάτια πρησμένα. Πήγα προς το μέρος της και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω γοερά.
Την άγγιξα, με άγγιξε, κοιταχτήκαμε.
Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο.
Αγκαλιαστήκαμε και συνεχίσαμε το κλάμα.
Όταν συνειδητοποίησα ότι στην μπλούζα της είχε καρφιτσώσει ένα χαρτί που έγραφε "Ο δρομέας της καρδιάς μου" και κυκλοφορούσε με αυτό σε όλη την Αθήνα, το κλάμα έγινε χαμόγελο και το χαμόγελο γέλιο που σκέπασε την κούραση κι έδιωξε κάθε πόνο!
Χαμόγελο.
Κατηφόρα και τρέχουμε για τον τερματισμό!
Και του χρόνου!
