De fovamai... (Με αφορμή ένα τραγούδι)

 

Μεγαλώνω δύο παιδιά, έφηβους πια, 17 και 14 ετών και αγωνιώ καθημερινά.

Για τις παρέες τους.

Για τις επιδόσεις τους στο σχολειο.

Για το μέλλον τους.

Μα, πάνω από όλα, για τον χαρακτήρα τους και το αντίκτυπο που έχει η συμπεριφορά τους στο περιβάλλον τους και την κοινωνία.

Οι παλιοί έλεγαν ότι θέλουν τα παιδιά τους να μορφωθούν, να γίνουν σπουδαία, να ζήσουν άνετη ζωή, ήταν βλέπεις οι δύο γενιές οι προηγούμενες από τη δική μου οι “χαμένες” του πολέμου, του εμφυλίου και της δικτατορίας που οραματίζονταν ευημερία, ειρήνη και πλούτο για τα παιδιά τους, για να ζήσουν χορτασμένα, ήρεμα, γαλήνια, οι γενιές που έφεραν τη χώρα στις δεκαετίες του 80 και 90 των μεγάλων πολιτικών συγκεντρώσεων, των ομολόγων του δημοσίου, του Eurobasket 1987, της ΕΟΚ, της ΟΝΕ και τόσων άλλων που, λογικά, θα αναλύσει ο ιστορικός του μέλλοντος.

Εγώ από τα δικά μου παιδιά δεν έχω απαιτήσεις, δεν έχω οράματα.

Έχω όνειρα.

Και το μεγαλύτερο όνειρο από όλα είναι να ζήσουν ευτυχισμένα με τις επιλογές τους, να είναι χαρούμενα στη ζωή τους, να είναι άνθρωποι που δεν θα ζήσουν στις πλάτες άλλων. ‘Όσο περνάνε τα χρόνια συνειδητοποιώ ότι αυτά τα φαινομενικά τόσο “απλά” πράγματα που ζητώ δεν είναι τελικά τόσο αυτονόητα, όχι γιατί είναι ανέφικτα, αλλά επειδή το περιβάλλον που μεγαλώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι σήμερα είναι εκ διαμέτρου διαφορετικό από αυτό που μεγαλώσαμε εσύ κι εγώ, τα ερεθίσματα που δέχονται είναι πολλά περισσότερα, η γνώση μοιράζεται απλόχερα στο διαδίκτυο αλλά χρειάζεται φιλτράρισμα καθώς έρχεται ανακατεμένη με ψέματα, υπερβολές και προβολές “πρότυπων” ζωής που εξυπηρετούν την υπερκατανάλωση που απαιτεί το lifestyle που προβάλλουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις οθόνες των smartphones που όλοι έχουν κολλημένα τα βλέμματά τους όπου κι αν κοιτάξεις.

Σκέφτομαι το μέλλον των δικών μου παιδιών και στο μυαλό μου έχει κατασκηνώσει τις τελευταίες μέρες το παιδί μιας παλιάς μου φίλης, με αφορμή ένα τραγούδι. 

Όχι τυχαία καθώς η κόρης της φίλης μου της Χαρούλας, μια γυναίκας που δεν σταμάτησα ποτέ να θαυμάζω για την ευγένεια, το τσαγανό και την αποφασιστικότητά της, είναι σήμερα μιας από τις πιο διάσημες τραγουδίστριες στη χώρα μας και όχι τυχαία μιας και η Μαρίνα Σάττι έχει δουλέψει, έχει σπουδάσει, έχει μελετήσει περισσότερο από κάθε άλλο τραγουδιστή που έχει περάσει τα τελευταία 40 χρόνια από την μουσική σκηνή της χώρας μας. Για όσους την γνωρίσαμε μικρό παιδί μέσα από τη μαμά Χαρούλα, η πορεία της δεν είναι τυχαία και πανάξια έχει κερδίσει την αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνει.

Η Μαρίνα πέρα από μια εξαιρετική και αναγνωρισμένη πλέον καλλιτέχνις έχει ευαισθησίες που σπανίζουν και δεν διστάζει να εκφράζει δημόσια, πρόθυμη να πληρώσει κάθε τίμημα.

Θυμήσου τί έκανε στην συνέντευξη τύπου της Eurovision όσο μιλούσε ο εκπρόσωπος του Ισραήλ. Σιγα την αντισταση θα μου πεις, κι όμως η αντίδρασή της αυτή ήταν τόσο εφυής που έκανε εντύπωση χωρίς να προκαλέσει την αποβολή της από τον διαγωνισμό.

Η Μαρίνα βέβαια πληρώνει κάθε μέρα το γεγονός ότι έχει δική της φωνή και ότι δεν είναι ένα ακόμα πιόνι του lifestyle καθώς το σύστημα δεν συγχωρεί όσους δεν συμβιβάζονται. Και αν παραμένει δυνατά στο προσκήνιο ακόμα και με τόσο πόλεμο, το οφείλει αποκλειστικά και μόνο στη δουλειά που κάνει και που μέσα από αυτή την επιβραβεύει ο κόσμος. Διαφορετικά, μετά την έκτη φετινή θέση της συμπαθέστατης Κλαυδίας στον μουσικό διαγωνισμό που είχε συμμετάσχει η Μαρίνα πέρσι και τον πόλεμο λάσπης που ξέσπασε στα μέσα που πάσχισαν να μας πείσουν ότι η μία (η Κλαυδία) ήταν η εκπρόσωπος της “αριστείας” και της “κανονικότητας” (από το ντύσιμο μέχρι τη φωνή, την πορεία και την συμπεριφορά) και η άλλη (η Μαρίνα) ένα αναρχικό πρότυπο που το μόνο που δεν ακούσαμε ήταν ότι βλάπτει την εξωτερική μας πολιτική, ο κόσμος θα την είχε ξεχάσει. Για το σύστημα βλέπεις δεν έχει διαφορά αν ο ένας καλλιτέχνης έχει πίσω του 25 χρόνια μουσικών σπουδών και ο άλλος απλά τη συμμετοχή του σε ένα τηλεοπτικό πανηγύρι.

Με έχουν κουράσει τα πάντα σε αυτή τη χώρα. 

Τα πάντα.

Ξέρεις μόνο τι με κρατάει;

Το γεγονός ότι άνθρωποι σαν τη κόρη της Χαρούλας, τη Μαρίνα μας, που δεν διστάζουν να υψώσουν τη φωνή τους, αποτελούν πρότυπο για τα δικά μου παιδιά.

Έλαμψα ολόκληρος όταν η μικρή μου τις προάλλες μου έβαλε να ακούσω το καινούργιο τραγούδι της αγαπημένου της, του BloodyHawk με τη συμμετοχή της Μαρίνας.

Ο εν λόγω τραγουδιστής μου αρέσει (τον εγκρίνω αν θες) γιατί δεν είναι “καταναλωτικός”, χρησιμοποιεί γλώσσα απαισιόδοξη μεν ψαγμένη δε και όχι “εύκολη” με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για τις γυναίκες όπως κάνουν κατα κόρον οι περισσότεροι.

“...Μπορεί η αγάπη να σβήσει τον πόλεμο

Μπορεί το αύριο να φαίνετ' όμορφο

Μπορεί το μυαλό μου να κάτσει φρόνιμο; Δεν ξέρω

Δε με βρίσκεις τόσο ετοιμόλογο

Παιδί χωρίς φυλή και λίγο μ' ενοχλεί

Το πώς χωρεύει η λογική σ' ένα στενό σχοινί

Κι όλο φοβάμαι κάποιον άστεγο χωρίς φωνή

Αλλά κοστούμι φορά αυτός που με δολοφονεί

Είδα ένα ντοκιμαντέρ και συγκινήθηκα

Για τους ανθρώπους που πολέμησαν, λυπήθηκα

Αλλά και τώρα έχει πόλεμο, θυμήθηκα

Μετά η κοιλιά μου ήταν χορτάτη και κοιμήθηκα

Γι' αυτό και είμαι ένοχος, το δάχτυλό μου έδειξε τα φίδια

Άπληστος· στο σπίτι μου όμως έκανα τα ίδια

Ύπουλος· γράφω για την φτώχεια και την πείνα

Και σκέφτηκα τον στίχο αυτόν με θέα την πισίνα…”

Μια αχτίδα φωτός στη σκοτεινιά των ημερών…

(από ανάρτηση στο facebook 27/6/2025)

Ξέρεις κάτι;

Βαρέθηκα.

Κουράστηκα.

Δεν αντέχω πλέον, πώς το λένε;

Όποτε βλέπω σημαίες να ανεμίζουν κάτι κακό συμβαίνει. Κάποιος θέλει να απλώσει το πέπλο του κακού πάνω από τον κόσμο. Κάποιος θέλει να αιμοτοκυλήσει τους αθώους. Κάποιος έχει εγκληματίσει και θέλει να αθωώσει τις πράξεις τους.

Κάτι από όλα αυτά ή κάτι ακόμα χειρότερο έχει συμβεί, όταν δω σημαίες να κυματίζουν και "ηγέτες" (ο θεός να τους κάνει) να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις για "εθνική υπερηφάνεια", για το "συμφέρον του λαού και του έθνους".

Ετοιμάζομαι για αίμα όταν βλέπω σημαίες να κυματίζουν.

Εδώ και κάμποσα χρόνια, ο Ερντογάν το έκανε "μόδα" αν δεν κάνω λάθος, οι σημαίες τους έγιναν πολυτελειάς, γυαλιστερές, ατσαλάκωτες, μην τυχόν και χαλάσει η εικόνα του συμβόλου, το λάβαρο του αίματος, μην τυχόν και δεν βγει σωστό το πλάνο που θα ταΐσει εκείνον που κάθεται στον καναπέ του και παρακαλουθεί και νομίζει ο ηλίθιος ότι όλοι για εκείνον νοιάζονται ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι για αυτούς κάτι παραπάνω από χαλί για ερπύστριες...

Εντάξει, υπερβολικό με βρίσκω αφού και οι ερπύστριες δεν είναι απαραίτητο μέσο πλέον για να αιματοκυλήσεις έναν λαό, φτάνει η τηλεόραση και το διαδίκτυο με τις κατάλληλες δόσεις προπαγάνδας για να εισχωρήσεις σε κάθε βλέμμα, ο έλεγχος της πληροφορίας για να διαμορφώσεις την κοινή γνώμη και τέλος η πολεμική τεχνολογία από τον αέρα για να γεμίσεις τον τόπο με νεκρή σάρκα. Και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι απόγονοι του Γκέμπελς και του Ες είναι πλέον παντού...

Κουράστηκα πολύ...

Ξεχάσαμε τα Τέμπη.

Σχεδόν ξεχάσαμε την γενοκτονια στην Παλαιστίνη.

Μείναμε να κοιτάμε σε ζωντανή μετάδοση πυραύλους από την μία στην άλλη πλευρά, βάλαμε μπρος τον τσακωμό μεταξύ μας για ποια πλευρά είναι η λιγότερο κακή (γιατί βλέπεις "πρέπει" κάποιον να υποστηρίξουμε) και ξεχωρίσαμε τα πτώματα σε "καλά και κακά", λες και το αίμα έχει χρώμα και φυλή και θρησκεία.

Αρνούμαι.

Αρνούμαι για να διαλέξω πλευρά βάσει οικονομικού συμφέροντος και τάχα μου συμμαχίας, σ αυτό τον πόλεμο όλοι είναι εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας και ο ηττημένος θα είναι για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος. Δεμένος στο άρμα τους είναι ο κόσμος φιλαράκι, οι μεν τον κρατάνε με τα λεφτά και τα γραμμάτια (διακρατικές συμφωνίες το λένε κομψά) που έχουν υπογράψει οι κυβερνήσεις, οι δε με το πετρέλαιο που αν κλείσει η παροχή, ο δυτικός πολιτισμός δεν θα είναι ξανά ο ίδιος. Σκέψου το λίγο όταν αναρωτηθείς γιατί δεν μιλάει κανείς τους για την γενοκτονία στη Γάζα, για τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα, για τους πυραύλους που σκορπάνε θάνατο στα τυφλά... Όλοι έχουν κάτι να κερδίσουν τελικά από το αίμα....

Βαρέθηκα.

Πάνω από όλα τον ίδιο μου τον εαυτό που τα ανέχεται όλα αυτά από τότε που κατάλαβα τον κόσμο....

(Ανάρτηση από το facebook, 18 Ιουνίου 2025, λίγο μετά την έναρξη του πολέμου Ισραήλ-Ιράν)

Αντίο Λιάνα...

 

Δεν έχω σώμα σήμερα.
Δεν έχω μυαλό.
Έχω αδειάσει, δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη.

Η μέρα της μητέρας σήμερα, γιορτή θα έπρεπε κι όμως μέσα μου υπάρχει θλίψη που δεν μπορεί να χωρέσει και έχει καλύψει όλη μου την ύπαρξη.
Από την Παρασκευή που έμαθα για τον χαμό της Λιάνας δεν είχα μείνει μόνος με τις σκέψεις μου για να το συνειδητοποιήσω σε όλη του την τραγικότητα, σήμερα όμως που ήρθε η στιγμή του αποχαιρετισμού, ο πόνος με έχει καταβάλει.
Πνίγομαι, δεν με κρατάνε τα πόδια μου, προσπαθώ να βρω τη δύναμη να πατήσω για να μπορέσω να σταθώ δίπλα της για να την δω για τελευταία φορά. Να την αποχαιρετήσω...
Να την αποχαιρετήσω...
"-Αγόρι μου γλυκό" μου είπε την τελευταία φορά που μιλήσαμε "-Πότε θα μου γνωρίσει το όμορφο κορίτσι σου;"

Δεν μπορώ.
Δεν μπορώ.
Αρνούμαι.

Πίναμε καφέ πριν από καιρό σε ένα καφέ δίπλα στο σπίτι της, δεν ήμουν καλά, το κατάλαβε.
Με κοίταξε με κατανόηση.
Αντί να με ρωτήσει για τα προβλήματά μου, -ήταν τόσο διακριτική που δεν θα το έκανε ποτέ- μου μίλησε για τον γιό της. Εκείνες τις μέρες είχε φύγει για το εξωτερικό.
"-Μου λείπει και πονάω, όμως να σου πω κάτι; ΓΟΥΣΤΑΡΩ απίστευτα που άνοιξε τα φτερά του και κάνει το όνειρό του πραγματικότητα!"

Αυτή ήταν η φίλη μου η Λιάνα.
Σταματούσε τα "θέλω" της στις επιθυμίες των άλλων.
Αιώνια ασυμβίβαστη, αθεράπευτα ρομαντική.

Θυμάμαι, τις στιγμές που ήταν ζορισμένη μόνο, μου έλεγε:
"-Απόψε μου λείπει η μάνα μου". 

Είμαι σίγουρος έχετε πολλά να πείτε.

Καλή αντάμωση.

Γενέθλια και ένας αγώνας σε μέρος πανέμορφο (... με αφορμή τους εξωγήινους που άλλαξαν τον ΚΟΚ...)

 Άκουσα πριν από πολύ καιρό έναν γνωστό μου δρομέα να λέει ότι κάθε χρόνο, προσπαθεί την μέρα των γενεθλίων του να τρέχει τα χρόνια του σε χιλιομετρική απόσταση.
Δύσκολα πράγματα!
Πέρασαν τα χρόνια, ουλτράδες πρέπει να γίνουμε για να κάνουμε κάτι τέτοιο, αποφασίσαμε με τη Μαρία να τα γιορτάσουμε τα δικά μου γενέθλια με μια πιο εφικτή απόσταση, να κάνουμε και μια βόλτα σε μέρη που δεν πας κάθε μέρα, να πάρουμε και δυο ανάσες που μας έλειψαν όλο τον χειμώνα.
Ο αγώνας ήταν εύκολο να βρεθεί, από τοποθεσίες η Κρήτη δόξα τω Θεώ, από κουζουλούς που τρέχουν στα βουνά και τα κορφοβούνια του ίδιο, μια απόφαση δική μας έμενε, την πήραμε και βρεθήκαμε να τρέχουμε στην άλλη άκρη του νησιού, μοναδική συμμετοχή δρομέων από το Ηράκλειο ανάμεσα σε 170 τόσες άλλες, δεν το λες και λίγο πράγμα!
Η διαδρομή μαγευτική, δίπλα στην θάλασσα σε όλο της το μήκος.

Τοπίο άγριο κι ερημικό, όμορφο και ακατέργαστο. 
Σε κάποια σημεία με πεύκα και βλάστηση, αλλού έρημο με πυρωμένες πέτρες που έκαναν τη ζέστη αφόρητη.
Πανέμορφη Κρήτη!

Εδώ βέβαια θα πρέπει να πω ότι από τη μία η ζέστη, από την άλλη η απόσταση, από την άλλη η απροπονησία μας, το τί άκουσα μέχρι να φτάσουμε λίγο πριν το τέλος της διαδρομής, δεν λέγεται. Ή μάλλον λέγεται αλλά το blog μου θα πρέπει να αλλάξει ύφος και ενδεχομένως να λογοκριθεί.
Ίσως πάλι να μην έφταιγε η ζέστη.
Ίσως να μην έφταιγε ούτε η απόσταση.
Ίσως τελικά τώρα που το σκέφτομαι να έφταιγαν οι εξωγήινοι  που έχουν αυξηθεί τόσο σε πληθυσμό στην περιοχή που  έχουν αντικαταστήσει τα σήματα του ΚΟΚ με δικά τους!

Ίσως πάλι να μην φταίει τίποτε από όλα αυτά. 
Ίσως όλα αυτά απλά να είναι μέρος του "παιχνιδιού".
Το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι κι αν κάνουμε η Μαρία κι εγώ στη ζωή μας, το κάνουμε με αγάπη.
Και το κορυφαίο από όλα, είναι η συντροφικότητα που ενώνει τις ψυχές μας σαν από πάντα.
Και για πάντα. Ίσως και λίγο ακόμα.

Είναι αυτό το "μόνο δικό μας" που έχουμε μεταξύ μας και δεν περιμένουμε από κανέναν να το καταλάβει.
Αυτό που νοιώθω όταν την κοιτάζω.
Αυτό που νοιώθω να διαρρέει το κορμί μου όταν την αγγίζω.
Αυτό που σβήνει ο,τιδήποτε με πονάει μονοκοντυλιά με ένα βλέμμα της.
Αυτό που ξέρω ότι κι εκείνη νοιώθει ακριβώς το ίδιο γιατί το βλέπω στα μάτια της.

Αυτό το συναίσθημα που θα με έκανε να ανταλλάξω χωρίς δεύτερη σκέψη οποιοδήποτε τερματισμό μου μέχρι σήμερα, δεν έχει σημασία αν ήταν πέντε χιλιόμετρα, δέκα χιλιόμετρα, ημιμαραθώνιος, μαραθώνιος, άσφαλτος ή βουνό, με έναν ακόμα τερματισμό που να της κρατώ το χέρι και να με σφίγγει σε κάθε βήμα πριν το τέλος!

Να μου γελά και να φωνάζει ικανοποιημένη.
"Τα καταφέραμε. Ξανά!"

Τα καταφέραμε Μαρία!

Μεγάλη Παρασκευή (ανάρτηση από το facebook...)

Δεν πρόκειται να γίνω κριτής κανενός, ανάξιος και άπιστος είμαι, κρατάω την κρίση για τον εαυτό μου και μένω να θαυμάζω τους δυνατούς ανθρώπους που δεν λαμβάνουν χωρίς σκέψη καμία μορφή πίστης που ενδεχομένως να τους επιβλήθηκε στην πορεία της ζωής τους. Ωστόσο, κάθε Μεγάλη Πέμπτη, μένω σιωπηλός και συγκινημένος στο πάθος του Χριστού της Ορθόδοξης εκκλησίας καθώς στα μάτια του όπως τα αποτύπωσε τόσο αληθινά ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος βλέπω έναν δίκαιο άνθρωπο που σήκωσε στους ώμους του βάρος που δεν του αναλογούσε. Βλέπω όλους τους αδικημενους αυτού του κόσμου που πεθαίνουν καταπιεσμένοι από ζηλωτές και φαρισαίους κάθε εποχής επειδή δεν τους "παραχωρήθηκε" το δικαίωμα στην αλήθεια. Βλέπω τους αθώους αυτού του κόσμου που πεθαίνουν από τα όπλα των δυνατών. Βλέπω τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα και τις κακουχίες στον τρίτο κόσμο. Αυτες τις μέρες αφήστε στην άκρη τους χρυσοντυμένους ιερείς που περιφέρονται στο όνομα μιας πίστης που δεν έχει σε τίποτα να μας θυμίσει τον ρακένδυτο Χριστό. Αυτές τις μέρες απλά σκεφτείτε ότι ίσως, λέω ίσως, ένα Χριστός να πεθαίνει άδικα δίπλα μας κι εμείς να μην σηκώνουμε το βλέμμα να τον αντικρίσουμε. 

Καλή Ανάσταση φίλοι μου! 

Αφηστε διάπλατα ανοικτή την καρδιά σας να μπει η άνοιξη!

Με αφορμή μια κουβέντα, έναν στίχο και έναν πίνακα! (Η κόλαση μέσα μας...)

 

Σε μια από τις πρώτες σκηνές του αριστουργήματος της δεκαετίας του '90, του μοναδικού "Dead Poets Society"

ή κατά το ατυχές για μένα ελληνικό "Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών", ο καθηγητής μαζεύει τους φοιτητές

σε ένα κύκλο γύρω του, σχεδόν συνωμοτικά θα έλεγες, όχι για να τους εξηγήσει τί είναι ποίηση αλλά για να

τους περιγράψει την αξία και τη θέση της στην ζωή μας. Τους απαγγέλει λοιπόν ψιθυριστά έναν στίχο του Whiteman:

“O me! O life!… of the questions of these recurring; of the endless trains of the faithless… of cities filled

with the foolish; what good amid these, O me, O life? («Ω εγώ! Ω ζωή!… των ερωτήσεων αυτών που επαναλαμβάνονται· των ατέλειωτων τρένων των άπιστων…

των πόλεων γεμάτες με ανόητους· τι καλό ανάμεσα σε αυτά, ω εγώ, ω ζωή;»)

Και απαντά ο ίδιος αμέσως μετά: "That you are here — that life exists, and identity,

That the powerful play goes on and you may contribute a verse."

(“Οτι είσαι εδώ/ Οτι η ζωή υπάρχει. Ότι το δυνατό θεατρικό συνεχίζεται και μπορείς να συνεισφέρεις έναν στίχο.")

Διαβάζοντας ξανά και ξανά αυτούς τους στίχους, μου ήρθε έντονα στο μυαλό η εικόνα της κόλασης του Δάντη όπως την εικονογράφησε ο Μποτιτσέλι. Μέχρι να φτάσω να είμαι αυτός που είμαι σήμερα, πέρασα και από τους εννέα κύκλους της κόλασης όπως τον περιγράφει ο Ιταλός ποιητής. Και από τους εννέα. Και πάνω που ήμουν μπροστά στον δαίμονα και ετοιμαζόταν να κατασπαράξει τα κομμάτια μου, βρέθηκε στον δρόμο μου, σαν από καθαρή τύχη, σαν απόφαση του κάρμα, σαν ύστατη προσπάθεια της ζωής να με κρατήσει στον κόσμο αυτό, ένας άνθρωπος και μου άπλωσε το χέρι. Ένας άνθρωπος που δεν μου ζήτησε τίποτα αλλά μου τα έδωσε όλα. Μια γυναίκα που με κοιτάει στα μάτια με όση λατρεία δεν έχει κοιτάξει κανένας ζωγράφος το έργο του λίγο πριν το κρεμάσει στον τοίχο για να το δουν οι λάτρεις της τέχνης. Μια γυναίκα που θα είναι η σύντροφος της ζωής μου για πάντα και λίγο ακόμα πέρα από το "πάντα".

Απόψε νοιώθω απογοητευμένος γιατί κατάλαβα ότι δεν έχω κάνει παρά ελάχιστες από τις αλλαγές που θα ήθελα στον εαυτό μου ώστε να γίνω "καλύτερος άνθρωπος". Όσο κι αν άλλαξα, δεν άλλαξα αρκετά. Όσο κι αν βελτιώθηκα, είναι τόσο λίγο εμφανές που θα πρέπει να το εξηγώ στους άλλους για να το νοιώσουν. Τι αξία έχει έτσι;

Τι νόημα έχει να λες ότι άλλαξες όταν παραμένεις η σκιά του παλιού μίζερου εαυτού σου, ακόμα και αν οι στα σημεία αλλαγές σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα;

Έχει μακρύ δρόμο ακόμα η ζωή.

Κι απόψε η απογοήτευση δεν με έχει πάρει από κάτω αλλά την νοιώθω σαν το βατήρα που θα με σπρώξει μπροστά!

Πάμε για τον καλύτερο στίχο λοιπόν!

 

Κάπου διάβασα σήμερα το πρωί ότι, "στην Ελλάδα γεννήθηκε η δημοκρατία, αλλά την κάναμε όλη εξαγωγή -σαν τις τομάτες και τις ασπιρίνες ένα πράγμα- και ξεχάσαμε να κρατήσουμε λίγη και για μας.
Αν κάπου εκεί ανάμεσα στην οδοντοστοιχία σου έσκασε ένα πικρό χαμόγελο, σου υπόσχομαι μέσα στις επόμενες -λίγες- σειρές να σε κάνω να το χάσεις.

Περί ευθύνης ο λόγος λοιπόν και συγκεκριμένα περί ευθύνης υπουργών και άλλων κυβερνητικών στελεχών.
Όντας σε mood μελέτης απόψε, είπα να ρίξω μια -πρόχειρη- ματιά στο Σύνταγμα των Ελλήνων, όπως αυτό δημοσιεύεται σε pdf στο site του κοινοβουλίου μας, πριν από αυτό όμως, ξεφύλλισα λίγο τον κανονισμό της Βουλής, παιδιά έχουμε που ό,που να 'ναι θα σπουδάσουν, χάθηκε ο κόσμος να ξέρουμε τί γίνεται εκεί μέσα;

Αντιγράφω λοιπόν (οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μου):

"Η Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων αποτελείται από το σύνολο των Βουλευτών, δηλαδή από 300 μέλη, τα οποία εκλέγονται από τις βουλευτικές εκλογές που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια, εκτός εάν η Βουλή διαλυθεί νωρίτερα. Το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων ονομάζεται "βουλευτική περίοδος". Οι βουλευτικές περίοδοι αριθμούνται σε συνεχή σειρά από το 1975, με ελληνική αρίθμηση.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου, η Βουλή των Ελλήνων συνέρχεται σε τακτικές, έκτακτες και ειδικές συνόδους.
Σε τακτική σύνοδο η Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων συνέρχεται αυτοδικαίως την πρώτη Δευτέρα του μηνός Οκτωβρίου κάθε έτους. Η διάρκεια της τακτικής συνόδου δεν μπορεί να είναι μικρότερη από πέντε μήνες, σε αυτήν δε ψηφίζεται υποχρεωτικά ο προϋπολογισμός του Κράτους. Σε τακτική σύνοδο, επίσης, συγκαλείται η Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων μέσα σε τριάντα ημέρες από τη διεξαγωγή των γενικών βουλευτικών εκλογών. Οι τακτικές σύνοδοι αριθμούνται, με ελληνική και πάλι αρίθμηση, για κάθε περίοδο ξεχωριστά." ((άρθρα 21-24 του ΚτΒ))

Με λίγα λόγια, η τακτική σύνοδος της Βουλής ξεκινάει σε δύο περιπτώσεις. Την πρώτη Δευτέρα κάθε Οκτωβρίου ή αν έχουν προηγηθεί εκλογές οπότε συγκαλείται τριάντα μέρες μετά τις εκλογές. Οι τακτικές σύνοδοι διαρκούν κατ' ελάχιστο πέντε μήνες, ενώ από όσο γνωρίζω, μια τακτική σύνοδος αν και πάλι δεν συντρέχει λόγος εκλογών οπότε η βουλή διαλύεται, συνήθως ολοκληρώνεται τον Ιούλιο ώστε να πάνε και οι 300 με όλους τους εργαζόμενους στον "ναό" της Δημοκρατίας μας τις διακοπές τους..... (και να γίνει το απαραίτητο retouche, βαψίματα, σκουπίσματα και σφουγγαρίσματα στο κτίριο μέχρι να έρθει και πάλι η πρώτη Δευτέρα του επόμενου Οκτώβρη)
Μέχρι εδώ όλα καλά θα ήταν όλα καλά, αν δεν υπήρχε το άρθρο 86 του Συντάγματός μας, η παράγραφος 3 του οποίου μάλιστα αναθεωρήθηκε το 2019.
Αναφέρει λοιπόν το άρθρο 86:

"1. Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. Απαγορεύεται η θέσπιση ιδιώνυμων υπουργικών αδικημάτων.
2. Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση ή προκαταρκτική εξέταση κατά των προσώπων και για τα αδικήματα που αναφέρονται στην παράγραφο 1 δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3.
Αν στο πλαίσιο άλλης ανάκρισης, προανάκρισης, προκαταρκτικής εξέτασης ή διοικητικής εξέτασης προκύψουν στοιχεία, τα οποία σχετίζονται με τα πρόσωπα και τα αδικήματα της προηγούμενης παραγράφου, αυτά διαβιβάζονται αμελλητί στη Βουλή από αυτόν που ενεργεί την ανάκριση, προανάκριση ή εξέταση."

Τα ποινικά δικαστήρια λοιπόν δεν έχουν καμία αρμοδιότητα απέναντι σε οποιοδήποτε αδίκημα κατηγορηθεί κάποιο από τα μέλη του κοινοβουλίου. Για την δίωξη των βουλευτών, αρμόδια είναι ΜΟΝΟ η Βουλή.

"3. Πρόταση άσκησης δίωξης υποβάλλεται από τριάντα τουλάχιστον βουλευτές. Η Βουλή, με απόφασή της που λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, συγκροτεί ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, διαφορετικά, η πρόταση απορρίπτεται ως προδήλως αβάσιμη. Το πόρισμα της επιτροπής του προηγούμενου εδαφίου εισάγεται στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αποφασίζει για την άσκηση ή μη δίωξης. Η σχετική απόφαση λαμβάνεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Με τη διαδικασία και την πλειοψηφία του πρώτου εδαφίου της παραγράφου αυτής η Βουλή μπορεί οποτεδήποτε να ανακαλεί την απόφασή της ή να αναστέλλει τη δίωξη, την προδικασία ή την κύρια διαδικασία."

Με λίγα λόγια, για να διωχθεί νομικά ένα μέλος της Βουλής για κάτι που κατηγορείται, θα πρέπει μέσα από μια συγκεκριμένη διαδικασία να συνταχθεί με την δίωξή του η πλειοψηφία των βουλευτών! Φαντάζομαι δεν είναι και πολύ εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο, ειδικά αν ο βουλευτής ανήκει στην κυβερνητική παράταξη της πλειοψηφίας...
Ωστόσο, η ερμηνεία αυτού του άρθρου έχει παρερμηνευθεί κατά το δοκούν για να εξυπηρετήσει φυσικά τα συμφέροντα των βουλευτών αφού το άρθρο 62 αναφέρει ρητά ότι το ακαταδίωκτο των βουλευτών ΔΕΝ αφορά σε αδικήματα που δεν συνδέονται με την άσκηση των καθηκόντων τους ή την πολιτική τους δραστηριότητα! Αυτό σε όσους έσπευσαν να πουν ότι η κράτηση του βάνδαλου της Εθνικής Πινακοθήκης ήταν παράνομη...

"Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Επίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής. Η σχετική άδεια δίδεται από τη Βουλή υποχρεωτικά εφόσον η αίτηση της εισαγγελικής αρχής αφορά αδίκημα το οποίο δεν συνδέεται με την άσκηση των καθηκόντων ή την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή. Η Βουλή, με ευθύνη του Προέδρου της, αποφαίνεται υποχρεωτικά σχετικά με το αίτημα μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Βουλής. Η τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Βουλής. Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα."

Η παράγραφος 3 του άρθρου 86 που αναφέρω παραπάνω, αναθεωρήθηκε κατά την Θ' Αναθεωρητική Βουλή στις 25 Νοεμβρίου 2019 οπότε και σβήστηκε η σκανδαλώδης διάταξη για την αποσβεστική προθεσμία στα αδικήματα των βουλευτών. Μέχρι τότε, η παράγραφος 3 ανέφερε ότι τα αδικήματα των βουλευτών παραγράφονται μετά από δύο τακτικές συνόδους της Βουλής! Αν ανατρέξεις στην αρχή αυτού του κειμένου, θα δεις ότι μια τακτική σύνοδος μπορεί να διαρκέσει κατ' ελάχιστο πέντε μήνες, ενώ τα προηγούμενα χρόνια με τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, η αποσβεστική προθεσμία ανάμεσα σε δύο τακτικές συνόδους χρησιμοποιήθηκε πολλάκις σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ από τους βουλευτές όλων των παρατάξεων, εκμεταλλευόμενοί την στο έπακρο, ανεξάρτητα από την παράταξη και το χρώμα του καθενός!
Φανταστείτε ότι, αν δεν είχε καταργηθεί η αποσβεστική περίοδος των δύο τακτικών συνόδων και για να καταλάβεις πόσο μας αφορά μια τέτοια διάταξη, κάθε ευθύνη υπουργού ή κυβερνητικού στελέχους για το έγκλημα των Τεμπών θα παραγραφόταν μια για πάντα τον ερχόμενο Ιούλιο που λήγει η δεύτερη τακτική σύνοδος της Βουλής μετά την 28η Φεβρουαρίου 2023!

Μισό λεπτό όμως, μέχρι εδώ όλα (ή σχεδόν όλα) μοιάζουν καλά.
Αμ δε!
Μπορεί το άρθρο 86 να τροποποιήθηκε το 2019, όμως δεν έχει αλλάξει ακόμα ο σχετικός εφαρμοστικός νόμος 3126/2003 για το άρθρο 86! Αυτό απλούστατα μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες του συντάγματος και κενό δικαίου που, μαντέψτε ποιόν μπορεί να ωφελήσουν! Οι φωνές στο κοινοβούλιο αναφορικά με την εσκεμμένη παράλειψη του κυβερνώντος κόμματος πνίγονται πίσω από την ισχνή μειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ως εκ τούτου, ο εφαρμοστικός νόμος θα παραμείνει ως έχει μέχρι τη στιγμή που θα κληθεί να ωφελήσει (πάμε άλλη μια μαντεψιά σχετικά με το ποιόν...) δια της απουσίας του...

Επειδή είμαι εντελώς απογοητευμένος από το πολιτικό μας σύστημα και δη από τους κυβερνώντες, πλέον δεν με εκπλήσσει τίποτα για το μέλλον. Είμαι πεπεισμένος ότι οι 300 με τους αυλικούς τους θα κάνουν τα ΠΑΝΤΑ προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους.

Και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα.

Ελπίζω να μην είστε τίποτα κουτορνίθια και να σας περνάει από το μυαλό ότι η πρόταση του πρωθυπουργού στον επικεφαλής της αντιπολίτευσης για την αναθεώρηση του άρθρου 86 έγινε επειδή ξαφνικά το πολιτικό μας σύστημα νοιάστηκε για μένα και για σένα.

Αντιγράφω από το Lifo.gr 7/3/2025:

"Μητσοτάκης: Πρόταση σε Ανδρουλάκη για αναθεώρηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών υπό όρους..."

Ποιούς όρους;
Αντιγράφω από το ίδιο άρθρο:

"Ο πρωθυπουργός κάλεσε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει στη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά και του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών."

Κατάλαβες τώρα;

Δεν φταίνε αυτοί.
Εγώ κι εσύ φταίμε που μας πετάνε ένα ψίχουλο και χορταίνουμε.

Όχι κύριοι.
Ο σκοπός δεν είναι μόνο να αλλάξει ο σκανδαλώδης νόμος περί ευθύνης υπουργών.
Το ζητούμενο σήμερα πιο ηχηρά από ποτέ είναι να τιμωρηθούν οι ένοχοι για το έγκλημα των Τεμπών και μετά να ξεκινήσει η διαδικασία για την αλλαγή του νόμου ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ...

Μόνο έτσι οι 57 ψυχές θα βρουν ανάπαυση...
Μόνο έτσι δεν θα γίνουν και άλλα παρόμοια εγκλήματα!