Ψυχοθεραπεία

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015

Απόκριες μιας άλλης εποχής

Τις μέρες τις αποκριάς, ποτέ δεν ξεχνώ να ρίξω μια ματιά σ' αυτή τη φωτογραφία...

Αλλοτινές εποχές, ο παππούς, η γιαγιά....
Πόσο μου λείπουν....

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015

"Λυπήθηκαν μεγάλως στον αποχωρισμό των.
Δεν το 'θελαν αυτοί. Ήταν οι περιστάσεις.
Βιοτικές ανάγκες εκάμνανε τον ένα
να φύγει μακριά - Νέα Υόρκη ή Καναδά.
Η αγάπη των βεβαίως δεν ήταν η ίδια ως πριν.
Είχεν ελαττωθεί η έλξις βαθμηδόν,
είχεν ελαττωθεί η έλξις της πολύ.
Όμως να χωρισθούν, δεν το ήθελαν αυτοί.
Ήταν οι περιστάσεις - Ή μήπως καλλιτέχνις
εφάνηκεν η Τύχη χωρίζοντάς τους τώρα
πριν σβύσει το αίσθημά των, πριν τους αλλάξει ο Χρόνος.
Ο ένας για τον άλλον θα είναι ως να μένει πάντα
των εικοσι τεσσάρων ετών τ' ωραίο παιδί."
ΚΠ Καβάφης, "Πριν τους αλλάξει ο χρόνος" 1924

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2014

Αντίο 2014...

Αποχαιρετώ όπως όλοι απόψε το 2014, μην με ρωτήσεις αν ήταν η καλύτερη ή χειρότερή μου χρονιά, ιδέα δεν έχω να σου απαντήσω.

Αντί επιλόγου, αφήνω να μιλήσει η αγαπημένη μου φωτογραφία για τη χρονιά που πέρασε, τραβηγμένη σε μια λατρεμένη στιγμή, στην ανατολή του Ήλιου στο μονοπάτι λίγο πριν την κορυφή του Ψηλορείτη.

Ας φέρει η καινούργια χρονιά μόνο χαμόγελα και υγεία!
Όλα τα άλλα θα τα βρούμε στην πορεία του δρόμου... :-)

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014

Σμήνος Αεροπορικών επιδείξεων "Ζεύς", σμηναγός (Ι) Γιώργος Ανδρουλάκης

Παρακολούθησα ξανά επίδειξη του σμηναγού (Ι) Γιώργου Ανδρουλάκη πριν ενάμισι χρόνο στο Μάλεμε για τον εορτασμό της επετείου της Μάχης της Κρήτης. Το συναίσθημα απερίγραπτο.
Σήμερα το πρωί στην παραλιακή λεωφόρο του Ηρακλείου, ένοιωσα ξανά συναισθήματα που είναι σχεδόν αδύνατο να περιγραφούν με λέξεις.

Απόψε το βράδυ που βλέπαμε με τον γιό μου τις φωτογραφίες από την επίδειξη, μου είπε με ενθουσιασμό:
"- Μπαμπά, θέλω κι εγώ να γίνω πιλότος σαν τον Γιώργο!"
Μακάρι να με αξιώσει ο Θεός να νοιώσω την υπερηφάνια που ένοιωσε σήμερα ο πατέρας αυτού του παλικαριού.

Να είσαι καλά Γιώργο Ανδρουλάκη.

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014

Νίκος Καζαντζάκης

Ο μεγάλος έλληνας στοχαστής γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1883 το Ηράκλειο Κρήτης, σε ένα σπίτι στο κέντρο της πόλης, στη οδό Σελίνου, μετέπειτα και μέχρι σήμερα οδό Νίκου Καζαντζάκη.
Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1957, ημέρα Σάββατο και ώρα 10.20 το βράδυ στο Φράϊμπουργκ της Γερμανίας.
Η γή της Κρήτης δέχτηκε τη σωρό του στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Ο τάφος του Νίκου Καζαντζάκη βρίσκεται μέχρι σήμερα στον φρούριο Μαρτινέγκο των Ενετικών τειχών του Ηρακλείου.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου του 1960 στον κινηματογράφο "Ντορέ" του Ηρακλείου, έγινε το πρώτο φιλολογικό μνημόσυνο για τον Νίκο Καζαντζάκη.
Οργανώθηκε από νέους ανθρώπους της πόλης σαν ο ελάχιστος φόρος τιμής για τον άνθρωπο που έκανε γνωστή την Κρήτη στα πέρατα του κόσμου.

Η επιτροπή του συνεδρίου.
Ρίγη προκαλεί η ανάγνωση ονομάτων όπως των Λευτέρη Αλεξίου, Στ. Γιαμαλάκη, Αθηναγορά Μυκωνιάτη, Μενέλαου Παρλαμά, Κωστή Φραγκούλη, Νικόλαου Σταυρινίδη αλλά και του δασκάλου μου στην Ε.Φ.Ε.Κ. Μιχάλη Νικηφοράκη!

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης

Το 1961 ο δήμος Ηρακλείου κυκλοφόρησε σε 3000 αντίτυπα ένα αναμνηστικό λεύκωμα, με τα πρακτικά του μνημοσύνου, απ' όπου και οι φωτογραφίες που δημοσίευσα παραπάνω.

Το εξώφυλλο της έκδοσης

Για το τέλος κράτησα μια εικόνα που εμένα προσωπικά με συγκινεί.
Είναι από το εξώφυλλο του περιοδικού "Οδός Πανός", τεύχος 127 Ιανουαρίου-Μαρτίου 2007.

Νοιώθω πως η Ελλάδα δεν φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο σε ένα από τα πιο ξεχωριστά παιδιά της. Κάποιοι φοβήθηκαν να μην τους κάψει η φωτιά του Νίκου Καζαντζάκη και χρησιμοποίησαν διάφορα επίθετα και προσωνύμια για να τον χαρακτηρήσουν.
Ευτυχώς το έργο που άφησε πίσω του είναι αρκετό για να σχηματίσουμε οι σύγχρονοί του τη δική μας άποψη για το ποιός ήταν πραγματικά ο μεγάλος αυτός Κρητικός.

Σ' ευχαριστώ Δάσκαλε...