Βρες το θάρρος να αλλάξεις! Γίνε η αλλαγή που θαυμάζεις!

Κοίτα τώρα τι μου θύμησε το facebook πρωί-πρωί...

Οι δύο αυτές φωτογραφίες έχουν διαφορά 9 μόλις χρόνια.

Η πρώτη είναι τραβηγμένη τον Σεπτέμβριο του 2010 λίγο πριν την συναυλία των U2 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

Η δεύτερη τον Οκτώβρη του 2019 στο Αρκαλοχώρι.

Και στις δύο είμαι εγώ.

Εκεί σταματούν οι ομοιότητες!

Στην πρώτη είμαι 125 κιλά. Την περίοδο εκείνη κάπνιζα 50-60 τσιγάρα τη μέρα. Το σωματικό μου βάρος και το κάπνισμα με δυσκόλευαν να κάνω καθημερινά πράγματα όπως να ανέβω μια  σκάλα μέχρι τον πρώτο όροφο...
Στη δεύτερη είμαι 85 κιλά, απεξαρτημένος από το τσιγάρο, σαφώς πιο γυμνασμένος και ετοιμάζομαι να τερματίσω στα 21χλμ του ημιμαραθωνίου Κρήτης...

 Κοιτάζοντας αυτές τις δύο φωτογραφίες πραγματικά νοιώθω πολύ υπερήφανος για τον εαυτό μου.
Για το πόσό έχω βελτιώσει τη ζωή μου τα τελευταία χρόνια, που δεν αφέθηκα να κλαίω τη μοίρα μου και απλά να βαδίζω μοιρολατρικά προς το τέλος.
Ευγνωμωνώ τις καταστάσεις που με χάλκευσαν και με έκαναν να αγαπήσω το είδωλό μου, να δουλέψω με τον εαυτό μου σωματικά και ψυχικά και να φτάσω στο σημείο σήμερα να νοιώθω όμορφα, απλά και μόνο επειδή είμαι... εγώ.
Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, όλα τα κέρδισα με το σπαθί μου απέναντι σε αντιπάλους αδίσταχτους, ισχυρούς που δεν έχαναν ευκαιρία να με κατατροπόσουν με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη!

Ο πρώτος μου αντίπαλος ήταν το σώμα μου.
Με πόνο και στέρηση έχασα βάρος.
Με μεγάλη προσπάθεια, στερητικό σύνδρομο και νύχτες αϋπνίας, έκοψα το τσιγάρο.
Ο δεύτερος αντίπαλος, το μυαλό μου.
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι σε κάποιον που δεν έχει γυμναστεί ποτέ να πηγαίνει κάθε μέρα στο γυμναστήριο;
Ξέρεις τι είναι για έναν πρώην καπνιστή που δεν μπορούσε καν να περπατήσει, να τρέχει σχεδόν καθημερινά;
Κι όμως, τα κατάφερα.
Πρωταθλητής δεν πρόκειται να γίνω ποτέ.
Αυτό δεν αναιρεί την προσπάθεια που κάνω καθημερινά και το αποτέλεσμα που δεν μπορεί να αποτυπωθεί καλύτερα από όσο δείχνουν αυτές οι δύο φωτογραφίες!

Ρώτα τον εαυτό σου τι του αρέσει.
Άνοιξε διάλογο μαζί του.
Αγάπησέ τον, είναι ο μόνος που έχεις!
Αν δεν σου αρέσει κάτι, άλλαξε! Γίνε η αλλαγή που θα ήθελες να κάνεις!
Μόνο με πάλη και αγώνα θα καταφέρεις να χαμογελάσεις ξανά!

Η μοιρολατρία είναι μια ταφόπλακα που αργά-αργά κατεβαίνει για να σε σκεπάσει.

Δεν είναι ώρα ακόμα...

"Οι ρετσίνες του βασιλιά" του Ισίδωρου Ζουργού...

Έχοντας διαβάσει τα περισσότερα από τα μυθιστορήματά του, φτάνει να δω και μόνο το όνομα του Ισίδωρου Ζουργού στο ράφι του βιβλιοπωλείου για να σηκώσω το χέρι μου και να ακουμπήσω το βιβλίο που το φέρει.
Ξεκίνησα να διαβάζω τις "Ρετσίνες του Βασιλιά" χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Ζουργός έχει την ικανότητα να πλάθει χαρακτήρες, να χτίζει την εικόνα τους και να τους δίνει τη θέση ακριβώς που τους ταιριάζει στο χαρτί. Ο καθένας έχει το ρόλο και την σημασία του, ακόμα και ο φαινομενικά πιο ασήμαντος γίνεται σημαντικός παράγραφο με την παράγραφο και έχει τη δική του θέση στο τέλος κάθε ενότητας. Είναι ο τρόπος που ξεδιπλώνει τις ιστορίες του τέτοιος που, στην πορεία φτάνει ο αναγνώστης να αναζητά τον κάθε χαρακτήρα διερωτημένος "-Πού είναι ο τάδε;", "-Τί κάνει ο δείνα", ζώντας και ο ίδιος την αγωνία της έκβασης της ιστορίας, όχι μόνο για τους πρωταγωνιστές, αλλά και για τους δεύτερους και τρίτους "ρόλους".
Οι "Ρετσίνες του Βασιλιά" είναι ένα σκληρό βιβλίο καθώς μιλάει για την μοναξιά σε πρώτο, δεύτερο και τρίτο πρόσωπο.
Αναφέρεται στην ζωή ενός ανθρώπου κοσμοπολίτη με πορεία ονειρεμένη, με χρήματα, ταξίδια και γυναίκες σε υπερθετικό βαθμό που φτάνει λίγο πριν την δύση της ζωής του να παλεύει μόνος με τις σκιές και τα φαντάσματα μιας ζωής που δεν έζησε, που φαινομενικά μονάχα ήταν τέλεια.
Ακόμα και τότε, λίγο πριν το τέλος, αρνείται πεισματικά να δει ποιοί είναι οι άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται γι αυτόν, ποιά είναι η πραγματική του οικογένεια. Ακόμα-ακόμα ποιά ήταν τα σφάλματα που τον άφησαν μόνο, ίσως σε συνδυασμό με ανθρώπους  που, αντί να προσπαθήσει να συμφιλιωθεί μαζί τους, τούς κράτησε στο περιθώριο, επιλέγοντας να ζήσει μια ζωή "ψυγείο, φαινομενικά ανεπηρέαστη από εξωγενείς παράγοντες που θα έβαζαν σε κρίση τις ισορροπίες που είχε δημιουργήσει, στο μυαλό του και μόνο όπως αποδεικνύεται.
Όλα αυτά μέχρι που....
Πόσο πόνο μου προκάλεσε η μοίρα του βασικού χαρακτήρα του μυθιστορήματος από την στιγμή που συνειδητοποιεί την προδοσία γύρω του μέχρι το τέλος που η μοναξιά, λίγο πριν τον αποτρελάνει, σπάει στα δυο με τη ζωή να γράφει τον επίλογο τραγικά, μέσα στην οδύνη!
Ο Ζουργός σε όλα του τα μυθιστορήματα βάζει ως συμπρωταγωνιστή τον θάνατο, πράγμα φυσιολογικό και αναμενόμενο αφού ενσαρκώνει χαρακτήρες πραγματικούς, αναπόσπαστο κομμάτι των οποίων οφείλει να είναι η απώλεια. Αυτό που μου έλειψε στις "Ρετσίνες του Βασιλιά" ήταν η τελική λύτρωση του χαρακτήρα, έστω και μέσα από τον πόνο ή για να το εκφράσω καλύτερα, η λύτρωση που θα ερχόταν λιγότερο επώδυνα από ότι ήρθε τελικά.
Έχοντας διαβάσει τα έξι τελευταία βιβλία του ταλαντούχου συγγραφέα, τον κατατάσσω σίγουρα ως έναν από τους πέντε πιο αγαπημένους μου λογοτέχνες. Τα μυθιστορήματά του κρατούν περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη μου δίπλα στα βιβλία του Καζαντζάκη, του Καββάφη, του Καρυωτάκη, του Λειβαδίτη και του Dan Brown.
Δώσε οπωσδήποτε μια ευκαιρία στις "Ρετσίνες του Βασιλιά". Σίγουρα θα σε κάνουν να πονέσεις κάποιες στιγμές, μήπως όμως αυτός δεν είναι ο σκοπός;

Μήπως έτσι δεις επιτέλους τα δικά σου λάθη;

Όταν ο εκπαιδευτικός είναι "φωτισμένος"....

 
Στις 15 Νοεμβρίου είχα την χαρά να παρακολουθήσω στο σχολείο των παιδιών μου, το 12ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου, το θεατρικό που ετοίμασε η έκτη τάξη με θέμα την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Πέρα του ότι είχα την τιμή να συμμετάσχει ο γιος μου σε αυτό, ήταν τόσο ιδιαίτερη η προσέγγιση που επέλεξαν οι δασκάλες των παιδιών σε βαθμό που κατάφερε να φορτίσει συγκινησιακά, όχι μόνο τους γονείς που παρακολουθούσαν, αλλά και τα μικρότερα παιδιά που σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι το λιγότερο αδιάφορα.
Η κυρία Κατερίνα και η κυρία Χρυσούλα που είναι υπεύθυνες για τα παιδιά, πέρα του ότι είναι δύο εξαιρετικές εκπαιδευτικοί, είναι πάνω από όλα άνθρωποι με ευαισθησίες και σωστοί παιδαγωγοί. Είναι εξαιρετική τύχη για το σχολείο να έχει δύο τέτοιες δασκάλες, είναι μεγάλη χαρά για μας να γνωρίζουμε πως τα παιδιά μας περνάνε τις σχολικές τους ώρες μαζί τους.

Όσο για μένα... για δεύτερη φορά σε λίγες μέρες τράβηξα με αφορμή την παράσταση των παιδιών αυτή τη φορά, μερικές από τις πιο όμορφες φωτογραφίες που έχω τραβήξει όσα χρόνια ασχολούμαι με την φωτογραφία!

Είναι τόσο λυτρωτικό να σε ικανοποιεί το αποτέλεσμα όταν πραγματικά αγαπάς αυτό που κάνεις.
Μπορείς ακόμα και μέσα από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία να δεις όλο το χρωματικό φάσμα!

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Η γενναία Παρασκευή....

Τη θυμάμαι λες και δεν έχει περάσει ούτε μέρα από τότε που ήμασταν συμμαθητές στο 3ο ΤΕΛ Ηρακλείου.
Εντυπωσιακή παρουσία αναμφισβήτητα.
Ξανθιά, πανύψηλη, με καλλίγραμμο κορμί, δεν ήταν από τα κορίτσια εκείνα  που θα έλεγες πως περνάνε απαρατήρητα.
Στα χείλη της είχε μόνιμα ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο, θυμάμαι πολύ έντονα πως όταν την κοιτούσα, αισθανόμουν  πως μέχρι και τα μάτια της χαμογελούσαν προσθέτοντας μια ακόμα νότα γοητείας πέρα από το πράσινο χρώμα τους.
"Παρή" ήθελε να τη φωνάζουμε, "Παρασκευή" ήταν το βαπτιστικό της.


Η Παρή είχε μια γλυκύτητα, μια καλοσύνη πρωτόγνωρη για γυναίκα με τη δική της εμφάνιση. Ήταν ανοικτός χαρακτήρας, μιλούσε με τους πάντες χωρίς να αγνοεί, χωρίς να διαλέγει τις παρέες της.
Δεν μπορώ ακόμα και σήμερα να καταλάβω, ποιός είχε κολλήσει δίπλα από το όνομά της το επίθετο "χαζή".
Στα χρόνια της κοινής μας πορείας στο σχολείο, το επίθετο αυτό την ακολουθούσε πάντα, και να πει κανείς πως φοιτούσαμε σε κανένα λύκειο που παρήγαγε πυρηνικούς επιστήμονες, να πω στα κομμάτια! Το 95% των αποφοίτων έμενε εκτός πανεπιστημιακών σχολών, το επίπεδο μας δε συνολικά ήταν κάτω του μηδενος. Παρ' όλα αυτά για ένα περίεργο λόγο, όλοι ασχολούμασταν με το IQ της Παρής...


Είχα να την συναντήσω απο τότε, από τις μέρες της αποφοίτησης συγκεκριμένα που είχαμε ανταλλάξει ένα αόριστο "-Τα λέμε" και χωρίσαν οι δρόμοι μας.
Πριν από κάμποσο καιρό, αργά το βράδυ, γυρνώντας από κανάλι σε κανάλι με το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης, μου φάνηκε πως είδα τη μορφή της. Σταμάτησα να πατώ τα πλήκτρα, ήταν όντως εκείνη.
Το βλέμμα μου στάθηκε πάνω της, μου φάνηκε τόσο ίδια αλλά ταυτόχρονα τόσο αλλαγμένη.
Πανέμορφη, χωρίς ψεγάδι! Το δεξί της μάτι σχημάτιζε μια ανεπαίσθητη ρυτίδα που θα έλεγες πως της πρόσθετε παρά της αφαιρούσε σε γοητεία.
Κι όμως, η ματιά της είχε κάτι το διαφορετικό, κάτι το ώριμο, το σοβαρό.
Το ανθρώπινο.
Η εκπομπή που εμφανιζόταν είχε σαν θέμα τις γυναίκες που είχαν νικήσει τον καρκίνο....
Κάθε μία έλεγε τη δική της ιστορία για το πως βίωσε την ασθένειά της, για την δύναμη που την βοήθησε να σταθεί στα πόδια της ξανά.
Έμεινα με το στόμα ανοικτό.
"-Όταν πήγαινα για χημειοθεραπεία, έφτιαχνα σχολαστικά τα μαλλιά μου, έβαφα το πρόσωπό μου, φορούσα τα πιο όμορφα ρούχα μου. Έλεγα όχι! Δεν θα με νικήσεις εσύ! ΕΓΩ θα σε νικήσω!", είπε και χτύπησε τη γροθιά της στο τραπέζι, συντρίβοντας λες το κεφάλι του θανάτου που είχε ζηλέψει την ομορφιά της και την ήθελε μόνο για τον εαυτό του.
Το βλέμμα της έβγαζε φωτιές, το ένοιωθε, το πίστευε, το ζούσε ξανά.
Ποιός;
Αυτό το κορίτσι που όλοι εμείς οι ανάξιοι το χαρακτηρίζαμε χαζό, τη γυναίκα αυτή που βρήκε τη δύναμη να πολεμήσει με τον θάνατο κοιτώντας τον στα μάτια!


Την Παρή προφανώς κανείς μας δεν την συγχώρησε για το χαμόγελο και την καλωσύνη που μοίραζε απλόχερα γύρω της στα σχολικά μας χρόνια.
Δεν ντράπηκα. Τα χρόνια πέρασαν και πλέον είναι πολύ αργά για να μετανοιώσω για την τότε συμπεριφορά μου.
Πήρα όμως ένα πολύ σημαντικό μάθημα εκείνο το βράδυ.
Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάς τη δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του.
Μπορεί στην όψη να είναι πρόβατο και στην καρδιά λιοντάρι!


Μην κρίνεις.
Κοίτα την καρδιά και ρώτα τη.
Εκείνη θα σου πει όλη την αλήθεια.


Παρή, σ' ευχαριστώ πολύ για το μάθημα ζωής....


*Αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που θαυμάζω πολύ, μια γυναίκα μαχητή, ένα πραγματικό λιοντάρι.
Την Μαρία Πολύζου.

Πόνημα...

Παρακολουθούσα πριν από πολλά χρόνια μια συνέντευξη του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στην τηλεόραση, ό,που μεταξύ άλλων, είχε πει πως:
"-Στον έρωτα δεν πάμε για να νοιώσουμε όμορφα. Πάμε για να πονέσουμε, για να μαζέψουμε εμπειρίες, για να έχουμε να λέμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας!"
Τότε μου είχε φανεί τόσο δυσάρεστο, τόσο αντιφατικό! Μα είναι δυνατόν να αποζητάς τον πόνο;
Κι όμως, στα λόγια αυτά κρύβεται μια πραγματικότητα που, όσο κι αν πονάει, είναι πέρα για πέρα αληθινή.


Ο πόνος όσο κι αν φαίνεται παράλογο, είναι ευλογία για τον δημιουργό!
Η ευτυχία είναι κενό.
Είναι ένα βήμα προς το τέλμα.
Του ρίχνει ένα πέπλο στα μάτια που τον εμποδίζει να δει μπροστά του.
Δεν τον αφήνει να δημιουργήσει, να κάνει το καθήκον του προς τον εαυτό του.
Δεν είναι τυχαίο που την δημιουργία την αποκαλούμε συνήθως "πόνημα"!
Ο πόνος είναι που την προκαλεί, την σπέρνει, τη θερίζει.
Ο πόνος είναι που την κάνει ψωμί και θρέφεται όποιος την δει, την αγγίξει, την διαβάσει.


Πονάς;
Πιάσε την πένα, το πινέλο, την κιθάρα.
Γράψε, ζωγράφισε, δημιούργησε!!
Όσο περισσότερο πονάς, τόσο καλύτερα.
Έτσι θα βρει το μέσα στο διέξοδο στην δημιουργία, όταν πλέον έχει στερέψει ο θυμός, τα δάκρυα, οι λυγμοί, όταν η φωνή δεν θα μπορεί πλέον να φτάσει στα χείλη για να ουρλιάξεις, η δημιουργία είναι η έκφραση του πόνου.
Το ξέσπασμα.
Είναι ο χορός της οργής.
Η ανάπαψη...


Έχεις δει τον "Διαμοιρασμό των ιματίων του Χριστού" του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου;
Έχεις διαβάσει τον "Τελευταίο Πειρασμό" του Νίκου Καζαντζάκη;
Έχεις ακούσει το "Requiem" του Mozart;


Η θλίψη τα γέννησε όλα αυτά.
Ο πόνος.
Ο πόνος της ψυχής, ο αιώνιος, ο διαχρονικός.


Μην φοβάσαι να πονέσεις!
Αν το νοιώσεις, ξεδίπλωσε το λάβαρο της δημιουργίας και ξεκίνα!
Κάτι καλό θα βγει!

Στην Έδεσσα....

Όταν έχω στερέψει από απαντήσεις, γυρνώ το βλέμμα μου στη φύση.
Πάντα έχει κάτι να μου πει...


Στην Έδεσσα με αρκετό κρύο, πολλή υγρασία, χωρίς τρίποδο, τράβηξα σε λίγα λεπτά μερικές από τις πιο όμορφες φωτογραφίες που έχω τραβήξει στη ζωή μου.
Όταν αγαπήσεις κάτι, μένει να το εκφράσεις για να γίνει δικό σου!

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Θεσσαλονίκη: η πόλη της καρδιάς μου...

Όχι λόγια, μόνο εικόνες για την πόλη που έχει μια θέση στην καρδιά μου, πλάι με το Ηράκλειο.

Θα επιστρέψω σύντομα.
Να συναντήσω ξανά τους καταπληκτικούς μου φίλους από κοντά!

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.