Ένα δωμάτιο.... (Φεβρούαριος 2023)

 

Ένα δωμάτιο.
Τόσο μικρό, όσο ο κόσμος όλος.
Ίσα που χωράει δυο κορμιά και τα παπούτσια τους.
Κι όμως,
χωράει τόση αγάπη όση χίλιες καρδιές δεν μπορούν να αντέξουν.

Ένα δωμάτιο.
Έξω τόσο σκοτάδι, όσο όλες οι νύκτες του χειμώνα.
Κι όμως,
απ' το παράθυρο μπαίνει τόσο φως όσο χιλιάδες μάτια δεν μπορούν να αντικρίσουν χωρίς να τυφλωθούν.

Ένα δωμάτιο.
Δυο σώματα.
Δύο καρδιές.
Κι αγάπη τόση όση να μην μείνει καμία χαραμάδα ανάμεσά τους.

Τρεις φωτογραφίες - ταξίδι στον πρόσφατο χρόνο... (το 1941 με εικόνες)

Έχω ένα μεράκι, ή μάλλον δύο μεράκια (εντάξει, ίσως τρία, τέσσερα και πέντε αλλά δεν θα το κουβεντιάσουμε τώρα!)
Το ένα είναι το Ηράκλειο, η πόλη, η ιστορία της. Τα κτίρια της, οι άνθρωποι της.
Το άλλο είναι η φωτογραφία.
Το σύμπαν με ευλόγησε κατά κάποιο τρόπο και κατάφερα να συνδυάσω αυτά τα δύο, αν και όχι στο επίπεδο που θα ήθελα. Ο διαθέσιμος χρόνος μου δεν είναι αυτός που θα επιθυμούσα, η ζωή έχει πολλές πτυχές που πρέπει να υπηρετούμε, έχω λαχταρήσει να περπατήσω στους δρόμους του Ηρακλείου ξέγνοιαστος, να κάνω λήψεις με την φωτογραφική μου μηχανή, να βλέπω ξανά και ξανά σημεία της πόλης που λατρεύω να αναζητώ, που απολαμβάνω να περπατώ, που μου δίνει ζωή να υπάρχω εντός τους!
Αν και έχω τεράστια συλλογή σε ιστορικές φωτογραφίες, κάποιες ανέκδοτες, οι ιστορικές φωτογραφίες του Ηρακλείου δεν παύουν να με γοητεύουν καθώς θεωρώ τη φωτογραφία ως την πιο άρτια μηχανή του χρόνου, τον τελειότερο μεταφορέα συναισθημάτων, το αμεσότερο όχημα συνέχισης της ιστορίας από καταβολής της ιστορίας του ανθρώπου!

Το βιβλίο είναι το απόλυτο μέσο για να ταξιδέψεις.
Η φωτογραφία είναι το μέσο για να ανακαλέσεις ακριβώς την εποχή που έχει γίνει η λήψη, τους ανθρώπους, τις συνθήκες, τα μέσα, τα ήθη και τα έθιμα, τις καταστάσεις.
Κάθε φωτογραφία είναι ένα κουτί που μέσα του σφραγίζει ο,τιδήποτε περιλαμβάνει το κάδρο του φωτογράφου τη στιγμή  που πατάει το κουμπί του κλείστρου, μαζί με το συναίσθημα που το συνοδεύει.

Πριν από μερικές μέρες έπεσα πάνω σε ένα άρθρο στο Lifo που μεταξύ άλλων, παρουσίαζε τις παρακάτω τρεις φωτογραφίες.

Οι λήψεις αυτές πραγματοποιήθηκαν το 1941 στα πλαίσια της Γερμανικής προπαγάνδας στις κατεχόμενες χώρες με σκοπό να προβληθεί το "έργο" των στρατευμάτων κατοχής καθώς και η καθημερινή ζωή των στρατιωτών που παρέμεναν εκεί.

Οι φωτογραφίες αυτές μαζί με άλλες χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς των ναζί σαν μέσο καθησυχασμού της κοινής γνώμης στην Γερμανία ώστε οι συγγενείς των στρατιωτών και οι απλοί πολίτες να είναι "βέβαιοι" ότι τα παιδιά τους περνούσαν καλά και ότι οι κόποι και το χρήμα των πολιτών δεν ξοδεύονταν εις μάτην. Βασικές αρχές προπαγάνδας δηλαδή...

Στην πρώτη φωτογραφία αποτυπώνεται η περιοχή του Πόρου. Δεσπόζει ο ναός του Αγίου Γεωργίου λίγο καιρό μετά τα εγκαίνιά του το 1937, ενώ στο βάθος γεμίζει το φόντο ο γέρο-Γιούχτας που δεσπόζει στην πλειονότητα των παλιών φωτογραφιών του Ηρακλείου μιας και οι εικονολήπτες τον χρησιμοποιούσαν πάντα σαν σημείο αναφοράς. Το εκπαιδευμένο βλέμμα θα δει κτίρια που σώζονται μέχρι και σήμερα στην ευρύτερη περιοχή ενώ φαίνονται καθαρά τα ίχνη της μετέπειτα λεωφόρου Ικάρου που διασχίζει όλο το προάστιο καθώς και των κάθετων σε εκείνη δρόμων.

Ο λόγος που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία είναι προφανώς το κτίριο τα θεμέλια του οποίου διακρίνονται στο πρώτο πλάνο, ξεκάθαρη αναφορά της φασιστικής προπαγάνδας για τα ανύπαρκτα δημόσια έργα που έκαναν οι κατακτητές. (είναι γνωστό πως οι ναζί άφησαν μόνο στρατιωτικές υποδομές πίσω τους).
Η χωροταξία της φωτογραφίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το υπό κατασκευή κτίριο είναι το μετέπειτα ορφανοτροφείο του Πόρου, το σημερινό 14ο δημοτικό σχολείο, που χρησιμοποιήθηκε από τους ναζί σαν κτίριο της στρατιωτικής διοίκησης (τα... δημόσια κτίρια που είπα πριν)

Στην επόμενη φωτογραφία απεικονίζεται η περιοχή του Πόρου και της Χρυσοπηγής, ενώ σε πρώτο πλάνο φαίνεται καθαρά η λεωφόρος Ικάρου.

Στο βάρος φαίνεται καθαρά ο λόφος του Μπαμπαλή (Καλιθέα) καθώς και τα Δύο Αοράκια όπου σήμερα υπάρχει η Βιομηχανική Περιοχή.
Είναι εντυπωσιακό το πόσο αραιή οικιστική ανάπτυξη είχε η περιοχή το 1941 και πόσο γρήγορα άλλαξε μετά τον πόλεμο!

Η σύγκριση με το σήμερα είναι ατυχής!

Η τρίτη φωτογραφία είναι ίσως η λιγότερο εντυπωσιακή καθώς απεικονίζει το πιο πολυφωτογραφημένο μνημείο της πόλης του Ηρακλείου, την κρήνη Μοροζίνι, τα γνωστά σε όλους "Λιοντάρια".

Η περιοχή γύρω από την κρήνη δεν έχει αλλάξει σημαντικά μέχρι σήμερα, τα ετοιμόρροπα της φωτογραφίας έχουν κατεδαφιστεί και στη θέση τους υπάρχουν πολυκατοικίες και σύγχρονα κτίρια καταστημάτων, το μόνο κτίριο που δεν έχει αλλάξει πέρα από τα Λιοντάρια αλλά για τους μη γνώστες της πόλης κρατά κρυμμένο τον χαρακτήρα του στη συγκεκριμένη φωτογραφία, είναι η βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Στο πλάνο του 1941, ο μεσαιωνικός ναός είναι κρυμμένος πίσω από την πινακίδα "Μινώα" καθώς μέχρι και τη δεκαετία του 1960 λειτουργούσε στο κτίριο ο ομώνυμος κινηματογράφος! Η πιο σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με τις επόμενες δεκαετίες της χρήσης του, είναι ότι το 1941 στην πρόσοψη του κινηματογράφου υπήρχε επίσης η ταμπέλα "Soldatenkino" (σινεμά για στρατιώτες!) ώστε να καθίσταται σαφές στους διερχόμενους ότι οι κινηματογραφικές προβολές αφορούσαν στην ψυχαγωγία των στρατιωτών του κατακτητή και μόνο... 

Και πες μου τώρα, κοιτώντας αυτές τις τρεις φωτογραφίες, δεν ταξίδεψες έστω και λίγο στο παρελθόν;

Κι αν είμαι ροκ (Ωδή στον ποιητή Βίκτωρ Χάρα)

"..Κι αν με ρημάξανε, χίλια νυστέρια,
μ' ένα φτερό, τρελό, μοναδικό.
Στου Βίκτωρ Χάρα, πετάω τ' αστέρια,
μες τ' αεράκι το εξωτικό.."

Ακούγοντας το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου με τους εκπληκτικούς στίχους της Δώρας Σιτζάνη από την ηχογράφηση της ιστορικής συναυλίας-αφιέρωμα στον συνθέτη λίγο μετά τον θάνατό του, το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα ήταν το ποιος ήταν ο Βίκτωρ Χάρα που αναφέρει η στιχουργός. Πόσο σπουδαίος μπορεί να ήταν, ώστε να χωρέσει σε ένα τόσο εμβληματικό τραγούδι;
Ο Βίκτωρ Χάρα λοιπόν ήταν μουσικός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός με καταγωγή από τη Χιλή. Έγινε γνωστός για το ανατρεπτικό του τραγούδι αλλά και το τραγικό του τέλος.
Υπήρξε στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Χιλής μέχρι τη δολοφονία του από τους φασίστες του Πινοσέτ που ανέτρεψαν την κυβέρνηση του Σαλβαντόρ Αλιέντε την 11η Σεπτεμβρίου του 1973.
Την ημέρα του πραξικοπήματος συνελήφθη μαζί με εκατοντάδες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Χιλής και μεταφέρθηκε στο στάδιο του Σαντιάγκο που σήμερα φέρει τιμητικά το όνομά του. Τον βασανίζουν για ώρες, του σπάνε τα χέρια για να του πάρουν την κιθάρα, του κόβουν τα δάχτυλα προκαλώντας τον μετά να "τραγουδήσει για την πουτάνα της μάνα του" και τελικά στις 16 Σεπτεμβρίου τον εκτελούν και εξαφανίζουν το πτώμα του που θα βρεθεί μερικές μέρες αργότερα.
Κατά τη διάρκεια της κράτησής του γράφει το τελευταίο του ποίημα "Είμαστε πέντε χιλιάδες" όπου λέει για τους φασίστες: 
"Το αίμα για αυτούς είναι μετάλλιο τιμής.
Η δολοφονία είναι πράξη ηρωισμού..."
Το 2009 η σορός του εκταφιάζεται για να προσδιοριστούν ακριβώς οι συνθήκες του θανάτου του και σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης, πέθανε εξαιτίας πολλαπλών καταγμάτων (τουλάχιστον 30) που προκλήθηκαν από αιχμηρά αντικείμενα και πυροβολισμούς που επιπλέον του προκάλεσαν το θανατηφόρο τελικά αιμορραγικό σοκ.
Τα οστά του Βίκτωρ Χάρα τάφηκαν ξανά στο ίδρυμα που φέρει το όνομά του.

Οι στίχοι του τελευταίου του ποιήματος είναι τραγικά διαχρονικοί...

"..Είμαστε πέντε χιλιάδες εδώ.
Σε αυτό το μικρό μέρος της πόλης.

Είμαστε πέντε χιλιάδες.
Πόσοι είμαστε συνολικά
σε πόλεις και σε ολόκληρη τη χώρα;

Είμαστε εδώ δέκα χιλιάδες χέρια
που σπέρνουν και κάνουν τα εργοστάσια να κινούνται.

Πόσοι άνθρωποι
πεινασμένοι, στο κρύο, τρομαγμένοι, στον απέραντο πόνο,
ψυχολογική βία, τρομοκρατία και τρέλα!

Έξι από μας χάθηκαν
Στο χώρο των αστεριών.

Ένας νεκρός, από ξυλοδαρμό … ποτέ δεν σκέφτηκα πως
θα μπορούσατε να χτυπήσετε έναν άνθρωπο.

Οι άλλοι τέσσερις θέλησαν να πάρουν πάνω τους όλους τους φόβους,
με ένα άλμα στο κενό,
άλλος με χτύπημα του κεφαλιού του στον τοίχο,
όλοι πάντως με την αίσθηση του θανάτου.

Τι φόβο προκαλεί το πρόσωπο του φασισμού!
Εκτελούν τα σχέδιά τους με δόλια ακρίβεια
χωρίς να τους νοιάζει τίποτα,
το αίμα γι αυτούς είναι μετάλλιο τιμής,
η δολοφονία είναι πράξη ηρωισμού.

Είναι αυτός ο κόσμος που δημιούργησες, Θεέ μου;
Γι ‘αυτό χρειάστηκες επτά ημέρες θαυμάτων και δουλειάς;
Σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους υπάρχει μόνο ένας νούμερο ακίνητο.
Που αργά οδηγεί στο θάνατο.

Αλλά ξαφνικά η συνείδησή μου με χτυπάει
και βλέπω αυτή την χωρίς σφυγμό παλίρροια
και βλέπω τον παλμό των μηχανών
και ο στρατός μετατρέπεται σε πρόσωπο μαμής γεμάτο γλυκύτητα.

Μεξικό, Κούβα κόσμε !
Οργή και Κραυγή γι αυτό το κακό!

Είμαστε δέκα χιλιάδες χέρια που δεν παράγουν.
Πόσοι είμαστε σε ολόκληρη τη χώρα;

Το αίμα του συντρόφου Προέδρου
χτυπιέται σκληρότερα από ό,τι με βόμβες και πολυβόλα.
Έτσι θα χτυπήσει ξανά τη γροθιά μας.

Τραγουδώ, με όσο θυμό αρμόζει
Όταν αναγκάζομαι να κάνω ωδή στη φρίκη
Ίδια φρίκη αυτός που ζει, όπως κι αυτός που πεθαίνει.
Να δω τον εαυτό μου μέσα σε στιγμές απεραντοσύνης
…όπου σιωπή και κραυγή είναι η ψυχή αυτού του τραγουδιού

Ότι δεν είχα δει ποτέ, δεν ένιωσα και δεν αισθάνθηκα
θα έρθει να με βρει τη στιγμή που θα βλαστήσει η σπορά…"
Βίκτωρ Χάρα "Είμαστε πέντε χιλιάδες"

Σ' ένα νησί (με τον έρωτα παρέα)

"Γέλα στη νύχτα,

στη μέρα, στο φεγγάρι.

Γέλα στις στριφτές στράτες του νησιού.

Γέλα σ' αυτό το αγαρμπο αγόρι που σ' αγαπά.

Μα όταν ανοίγω τα μάτια και τα κλείνω,

όταν τα βήματα μου φεύγουν,

όταν γυρνούν τα βήματα μου,

αρνήσου μου το ψωμί, τον αγέρα,

το φως, την άνοιξη,

μα ποτέ το γέλιο σου.

Γιατί θα πέθαινα..."

Pablo Neruda

Σ' ένα νησί και να 'ναι καλοκαίρι.
Στενά σοκάκια, άσπρα σπίτια, γλάστρες με βασιλικό στα μπαλκόνια.
Να σε κρατάει από το χέρι.
Και να περπατάτε λέει στα σοκάκια και να φυσάει αεράκι καυτό που να σηκώνει τα ρούχα.
Και να σου χαμογελά.
Και σε κάθε ευκαιρία να ανταλλάζετε παθιασμένα φιλιά, αδιαφορώντας για τα βλέμματα που πέφτουν πάνω σας.
Και κάθε λεπτό να σου φωνάζει παρακλητικά "-Πες μου πως μ' αγαπάς".
Και να φωνάζεις, ξανά και ξανά και ξανά παθιασμένα "-Σ' αγαπώωωω!"

Και να μην βαρεθείς ποτέ να το λες....

Και να μην βαρεθεί ποτέ να το ακούει....

 

Ερείπια (μια Κυριακή στην ενδοχώρα του Ρεθύμνου...)

Μέσα στα ερείπια, μπορείς να συναντήσεις τα πιο όμορφα πράγματα.
Ίχνη ανθρώπων, σκιές ύπαρξης.
Συναισθήματα που όχι μόνο δεν έσβησαν αλλά θα μείνουν όσα μένει η πέτρα ζωντανή...

Το καφέ καρό κουβερτάκι (οικογενειακή ουτοπία...)

Όλοι οι άνθρωποι αποζητάμε την αγάπη, την τρυφερότητα, το συναίσθημα, την επαφή, την αναγνώριση. Σκοπός της ζωής μας είναι, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε ο εγωισμός μας να αφήνει να το δείξουμε, είτε το κρύβουμε επιμελώς, η αποδοχή από τους ανθρώπους που βρίσκονται στον ευρύτερο κύκλο της κοινωνικής μας οντότητας, ο θαυμασμός, η επιδοκιμασία.
Η αποδοχή.
Το παιχνίδι της κοινωνικής διαπραγμάτευσης ξεκινάει από πολύ νωρίς, από την εποχή που είμαστε βρέφη ακόμη, ιδιαίτερα σε πολυμελής οικογένειες που ο ανταγωνισμός μεταξύ των παιδιών απέναντι στη γονεϊκή αποδοχή είναι τεράστιος, τα "όπλα" βγαίνουν από τη φαρέτρα από τη μέρα της γέννησης κιόλας και οι μάχες είναι καθημερινές και ανελέητες.
Θεωρούμε ότι τα παιδιά είναι αθώα και ποιός μπορεί να διαφωνήσει με αυτό, όμως είναι αξιοσημείωτη η σκληρότητα που αποκτούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό που κάποιες φορές τα; φέρνει αντιμέτωπα με αδέρφια με μεγαλύτερης ηλικίας με ανεπτυγμένη σωματική διάπλαση και εμπειρία στις μάχες σώμα με σώμα.
Μεγάλωσα σε μια τέτοια οικογένεια, την "τυπική" πολύτεκνη της δεκαετίας του ΠΑΣΟΚ με δύο αδερφούς και δύο αδερφές, πέντε παιδιά στο σύνολο να προσπαθούμε να συνυπάρξουμε στα 60 τετραγωνικά μέτρα των τεσσάρων δωματίων της πατρικής μας κατοικίας. Το σπίτι μας ήταν μικρό, υπνοδωμάτιο είχε μόνο ένα, των γονιών, ευτυχώς όπως λέει το και το τραγούδι η καρδιά μας ήταν μεγάλη και χωρούσε τις ζωές όλων μας. Βοηθούσε ευτυχώς και η γιαγιά Δάφνη που συνήθως φιλοξενούσε τα μεγαλύτερα αδέρφια, καθοριστικό ρόλο στην ομαλή μας συμβίωση  έπαιζε η τεράστια αυλή στο πίσω μέρος του σπιτιού που φιλοξενούσε τις περισσότερες καθημερινές μας δραστηριότητες για ένα μεγάλο μέρος του έτους, τουλάχιστον τους μήνες που δεν υπήρχε κρύο ή βροχή.
Κατά τα άλλα, το σύνηθες ήταν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά να κοιμούνται στη γιαγιά, τα άλλα δύο στο διώροφο κρεβάτι της κουζίνας κι εγώ, ο βενιαμίν της οικογένειας να κοιμάμαι σε ένα μικρό ντιβανάκι στην κρεβατοκάμαρα των γονιών. Είπαμε, παιδικά δωμάτια εκείνη την εποχή δεν υφίσταντο στα σπίτια, προτιμούσαν οι ιδιοκτήτες να δεσμεύουν τον χώρο της οικίας με τη "σαλοτραπεζαρία" (τί λέξη κι αυτή!!) που στη δική μας περίπτωση την αποτελούσαν δύο ενιαία δωμάτια που διαχωρίζονταν με μια συρόμενη πόρτα η οποία παρεπιπτόντως κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου ήταν κλειστή ενώ η πρόσβαση στον "ιερό" χώρο πίσω από εκείνη, ήταν απαγορευμένη.
Σε σχέση με τα αδέρφια μου που έχουν ελάχιστη ηλικιακή διαφορά να τους χωρίζει διαδοχικά, εγώ έχω την μεγαλύτερη (έξι χρόνια) με τον προηγούμενο κι αυτό πάντοτε δημιουργούσε μια απόσταση μεταξύ μας, ίσως τώρα που το σκέφτομαι να είναι και η αίσθησή μου τέτοια, όμως εγώ από πολύ μικρός ένοιωθα έντονο τον διαχωρισμό, υπήρξαν φορές που ανοιγόταν χάσμα μεταξύ μας ότι τόσο λόγω της διαφοράς ηλικίας, όσο του δεσμού που είχαν καλλιεργήσει μεταξύ τους οι υπόλοιποι.
Παρόλο που μεγάλωσα σε ένα γεμάτο σπίτι, πέρασα μοναχικά παιδικά χρόνια, ελάχιστες είναι οι στιγμές που ανακαλώ και περιλαμβάνουν κάποιο μέλος της οικογένειας, ήταν όμως και διαφορετικά τα χρόνια τότε, τα παιδιά παίζαμε χωρίς αίσθηση κινδύνου στους δρόμους, ήμασταν έξω μέχρι αργά το απόγευμα για μπάλα, ποδήλατο, κρυφτό, κυνηγητό και ανθρωπάκια αμίλητα-ακούνητα, είχαμε χώρο στις γειτονιές για να παίξουμε, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα, πρόλαβα κάποιες αλάνες που αργότερα χτίστηκαν δημόσια κτίρια και σχολεία. Τα παιδιά ζούσαμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας στο δρόμο με φίλους, οι ενδοοικογενειακές μας στιγμές ήταν έτσι κι αλλιώς περιορισμένες.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες στιγμές από την παιδική μου ηλικία, κάποια στιγμυότυπα ζωής που είναι ποτισμένα στη μνήμη σαν όνειρα αληθινά, που γεμίζουν ευφορία την ψυχή όταν τα φέρω στο μυαλό. Κάποιες εικόνες που σαν ουτοπικός κινηματογράφος συνοδεύονται από άρωμα, αίσθηση αφής και ήχους του χώρου που ξετυλίγονται μπροστά μου και τις ζω ξανά και ξανά, όχι τυχαία, αλλά από ανάγκη να ηρεμήσω, να νοιώσω πιο ελαφρύς, να χαλαρώσω, να επαναπροσδιορίσω τη σχέση μου με την ίδια μου την ύπαρξη.
Μια από εκείνες τις στιγμές τη χρησιμοποιώ εδώ και χρόνια θεραπευτικά όταν έχω ανάγκη να σπάσω τη μοναξιά, να νοιώσω τρυφερότητα, να αισθανθώ τη ζεστασιά εκείνης της ηλικίας που είναι γεμάτη τραγούδια παιδικά, αρκουδάκια και κούκλες που μπορεί να τους έλειπε ένα χέρι ή ένα πόδι αλλά ό,τι απέμεινε ήταν αρκετό για να παιδιαρίσουμε, ένα σπασμένο παιδικό πιανάκι που παρήγαγε φάλτσες μελωδίες ίσως, το σημαντικότερο όμως, αγάπη και ξεγνοιασιά και μια καρδιά γεμάτη ευτυχία.
Κλείνω τα μάτια και φέρνω στο μυαλό μου τις εικόνες εκείνες, χειμωνίατικο απόγευμα, Κυριακή πρέπει να ήταν γιατί ο πατέρας βρισκόταν στο σπίτι. Έξω κρύο, στο σπίτι φρόντιζε για τη ζεστασιά η παλιά σόμπα του πετρελαίου που σιγόκαιγε στον διάδρομο. Βρισκόμουν με τους γονείς στο υπνοδωμάτιό τους, ξαπλωμένος στο μικρό ντιβανάκι, άνοιξα τα μάτια και περίσσεια προσπάθεια πάτησα στο πάτωμα και ξεκίνησα να τρέχω προς την κουζίνα. Όταν αδέρφια ήταν εκεί, συζητούσαν και έπαιζαν χαρτιά.   
Η καρδιά μου ευτύς γέμισε χαρά, τόση που το παιδικό μου στήθος δυσκολευόταν να χωρέσει.
Πλησίασα με τόλμη στο διώροφο κρεβάτι που κοιμόταν η Δήμητρα με τον Πέτρο, το κάτω κρεβάτι ήταν στρωμένο με την καφέ καρό κουβέρτα. 
Την άγγιξα.
Ένοιωσα την υφή της στην παλάμη μου.
Ζεστάθηκε η καρδιά μου.
Έκλεισα τα μάτια, χαμογέλασα πλατιά, ένοιωσα το πρόσωπό μου να λάμπει, το κορμί μου λύθηκε.
Αγκάλιασα την κουβέρτα και έγινα ένα με το κρεβάτι.

Ήμουν τόσο μικρός που το στρώμα του κρεβατιού ίσα που μου έφτανε στο στήθος κι όμως, είναι τόσο έντονη η ανάμνηση εκείνης της μέρας που κάθε φορά που την ανακαλώ, νοιώθω να τη ζω ξανά και ξανά λες και συνέβη ένα δευτερόλεπτο πριν. Νοιώθω την παγωνιά του δωματίου στο πρόσωπό μου, νοιώθω τη ζεστασιά της κουβέρτας στα χέρια μου, ακούω τα γέλια και τις φωνές από τα αδέρφια μου στα αυτιά μου.
Νοιώθω την καρδιά μου να αλαφραίνει.
Έχουν τεράστια θεραπευτική αξία για μένα αυτά τα λίγα καρέ ζωής καθώς ουσιαστικά συνδέουν το παρόν με την απαρχή της ύπαρξής μου, είναι οι πρώτες οικογενειακές στιγμές που έχω σχηματισμένες καθαρά στο μυαλό μου.
Είναι για μένα η ουτοπική εικόνα της πατρικής μου οικογένειας.
Χωρίς διχογνωμίες.
Χωρίς διαφωνίες.
Χωρίς συμφέρον και προκαταλήψεις.

Ντυμένη μόνο με τη ζεστασιά της καφέ καρό κουβέρτας που μου ζέστανε τα χέρια εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα της παιδικής μου ηλικίας!

Λασαία: Το επίνειο της Γόρτυνας και ο μισογκρεμισμένος ναός

 Η Λασαία ήταν πόλη της αρχαίας Κρήτης. Τα λείψανά της σώζονται 2,5 χλμ ανατολικά από τους Καλούς Λιμένες ενώ η πόλη αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη ακριβώς λόγω της γειτνιάσής της με τον τόπο που αποτέλεσε σταθμό της περιοδείας του απόστολου Παύλου στο ταξίδι του προς τη Ρώμη. ("Εν ικαναίς δε ημέραις βραδυπλοούντες υπεπλεύσαμεν την Κρήτην, ήλθομεν εις Καλούς Λιμένας, ώ εγγύς ήν πόλις Λασαία" Πράξεις Αποστόλων 27:8)
Η Λασαία αποτέλεσε ένα από τα επίνεια της Γόρτυνας, ενώ σήμερα σώζονται τα λείψανα των λιμενικών εγκαταστάσεων καθώς και μέρος του αρχαίου μώλου που ήταν κατασκευασμένος από ογκόλιθους ριγμένους από την ακτή μέχρι την νησίδα που σήμερα είναι γνωστή με την ονομασία Τράφος.
Το λιμάνι σωζόταν σύμφωνα με αναφορές μέχρι και την δεκαετία του 1960 όμως οι πέτρες του μεταφέρθηκαν για να κατασκευαστούν οι λιμενικές εγκαταστάσεις στη νησίδα με τις δεξαμενές που υπάρχει ανοικτά των Καλών Λιμένων.
Στην παραλία αλλά και πάνω στη νησίδα Τράφος, διακρίνονται σημαντικά τμήματα της αρχαία πόλης και των τειχών της, ενώ δυτικά του λιμένος έχουν ανασκαφεί θολωτοί τάφοι με σημαντικά ευρήματα.

Ο σημερινός παραθαλάσσιος οικισμός που βρίσκεται δίπλα στα ερείπια της Λασαίας ονομάζεται Χρυσόστομος και έχει πάρει το όνομά του από το ομώνυμο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη που βρίσκεται σε πανοραμικό σημείο πάνω από την θάλασσα.

Ο ναός αυτός παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς καταστράφηκε εξαιτίας της κατολίσθησης του σαθρού εδάφους κάποια στιγμή στο παρελθόν και οι κάτοικοι της περιοχής προφανώς χρησιμοποίησαν τα υλικά του για να κατασκευάσουν ακριβώς πάνω από τον παλιό ναό, έναν ακριβώς ίδιο!
Η φυσιολογία του εδάφους είναι η αιτία που και ο μεταγενέστερος ναός είναι ετοιμόρροπος με ένα σημαντικό του τμήμα να έχει ήδη καταρρεύσει ενώ δεν αργεί η ώρα που όλο το ασταθές οικοδόμημα θα καταλήξει στην πλαγιά του λόφου.
Αψευδής μάρτυρας, οι φωτογραφίες...