Η μονή του Αγίου Αντωνίου στις Απεζανές

Η μονή του Αγίου Αντωνίου κυρίαρχησε από τα τελευταία χρόνια της Ενετοκρατίας κοντά στους Καλούς Λιμένες, την περιοχή που ελιμενίσθηκε γύρω στο 60 μ.Χ. το πλοίο που μετάφερε τον Απόστολο Παύλο στη Ρώμη. Η ακμή της μονής συνεχίστηκε και κατά στην διάρκεια της τουρκοκρατίας οπότε διατήρησε και αύξησε την ακίνητη περιουσία της.
Η μονή λειτουργούσε ήδη κατά τα μέσα του 16ου αιώνα. Η παράδοση αναφέρει πως ιδρύθηκε από μοναχούς της μονής του Αγίου Αντωνίου στο Αγιοφάραγγο όταν οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το μοναστήρι τους εξαιτίας των πειρατικών επιδρομών.
Η πρώτη γνωστή χρονολογία για την μονή Απεζανών είναι εκείνη του 1549 που βρήκε στα κρατικά αρχεία της Βενετίας ο καθηγητής Θεοχάτης Δετοράκης. Ο καθηγητής βρήκε πλήθος εγγράφων που αναφέρονται στη διαχείριση της μεγάλης περιουσίας της μονής που ήταν διασκορπισμένη σ' όλο τον νομό Ηρακλείου και κυρίως στον Χάνδακα.
Η μονή του Αγίου Αντωνίου κατά την Ενετοκρατία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα μοναστήρια της Κρήτης, γνωστό για την αίγλη του. Ήταν κέντρο παιδείας και γραμμάτων γι' αυτό και προσέλκυσε σπουδαίες εκκλησιατικές μορφές που υπηρέτησαν σε αυτή. Σήμερα είναι γνωστό ότι κατά τα τελευταία χρόνια της ενετοκρατίας στη μονή λειτούργησε σχολείο στο οποίο διδάσκονταν ακόμα και αρχαίοι έλληνες συγγραφείς.
Μία από τις επιφανέστερες μορφές που χρησιμοποίησαν τη μονή Απεζανών σαν ορμητήριο ήταν ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Μελέτιος Πηγάς που γεννήθηκε στην Κρήτη στα 1550. Κατά την περίοδο της πατριαρχίας του, ασκούσε άτυπα καθήκοντα ποιμενάρχη της Κρήτης αφού οι βενετικές αρχές απαγόρευαν την παρουσία ορθόδοξων ιεραρχών στο νησί.
Πληροφορίες για την μονή Απεζανών μας δίνει ο Ενετός γιατρός και ιστορικός Ονόριο Μπέλι όταν αναφερόμενος στην επίσκεψή του Απόστολου Παύλου στην περιοχή λέει μεταξύ άλλων πως το μοναστήρι είναι χτισμένο σε τόπο "ωραιότατο και τερπνότατο" και ότι "οι καλόγεροί του είναι προσηνέστατοι και αγαθοί" κι έχουν το "καλύτερο κρασί του κόσμου"!
Κατά την τουρκοκρατία η μονή του Αγίου Αντωνίου δεν γνώρισε την καταστροφή. Λέγεται πως η μονή διέθετε έναν "αχτναμέ", μια έγγραφη δηλαδή συμφωνία ανάμεσα στο μοναστήρι και τους τούρκους η οποία προέβλεπε την προστασία από την καταστροφή και την ερήμωση. Πιθανότατα να μεσολάβησε για την έκδοση αυτού του εγγράφου ο δραγουμάνος Παναγιώτης Νικούσιος που ακολούθησε τους οθωμανούς στην επίθεση κατά της Κρήτης και ο οποίος ήταν μαθητής του παλιού ηγούμενου των Απεζανών, Μελέτιου Συρίγου.
Κατά την επανάσταση του 1821 οι τούρκοι κατέστρεψαν τελικά τη μονή ολοσχερώς. Το 1834 ο Άγγλος περιηγητής  Ρόμπερτ Πάσλεϋ συνάντησε έναν καλόγερο κοντά στη μονή Αρσανίου στο Ρέθυμνο ο οποίος κρατούσε σε ένα κιβώτιο ιερά λείψανα αγίων και του είπε πως επειδή ο ξεσηκωμός είχε καταστρέψει το μοναστήρι του τις Απεζανές, περιέφερε τα λείψανα για να συγκεντρώσει ελεημοσύνες.
Το 1881 η μονή είχε 20 μοναχούς και 10 κοσμικούς, το 1887 13 μοναχούς. Το 1918 είχε 21 μοναχούς ενώ το 1935 η μονή κρίθηκε διατηρητέα..
Η μονή Απεζανών το 1992 είχε 20 μοναχούς.
Το 2020 που την επισκέυτηκα είχε 3 μοναχούς...
(πηγή πληροφοριών: Μοναστήρια και Ερημητήρια της Κρήτης, Νίκος Ψυλάκης)

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Οι μεσαιωνικές Κούρτες....

Οι Κούρτες είναι οικισμός της κοινότητας Ζαρού. Απέχει από το Ηράκλειο 43 χιλιόμετρα και βρίσκεται σε υψόμετρο 390 μέτρων.

Η αρχαιότερη μνεία του οικισμού συναντάται σε έγγραφο του Δουκικού Ανακτόρου του Χάνδακα το 1377 ό,που αναφέρεται ο G. Michelin, κάτοικος του χωριού Curte ως μάρτυρας σε συμβόλαιο.

Σε ακόμα παλαιότερο έγγραφο του 1302 του συμβολαιογράφου του Χάνδακα Benv. De Brixano, αναφέρεται ο οικισμός Curte Maiorum (Κούρτες «σπουδαιότερες»), οδηγώντας αναπόφευκτα στην υπόθεση πως πρόκειται ουσιαστικά για τον ίδιο οικισμό που πιθανότατα αποτελούνταν από δύο επιμέρους, μεγαλύτερο και μικρότερο.

Το 1577 αναφέρεται από τον Fr. Barozzi στην επαρχία Καινουργίου, στη συνέχεια από τον Καστροφύλακα το 1583 με 172 κατοίκους (την εποχή που ο Ζαρός είχε 266). Η επόμενη αναφορά στον οικισμό είναι το 1630 από τον Βασιλικάτα ενώ στην Τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρονται  22 χαράτσα. Στην Αιγυπτιακή απογραφή του 1834 στον οικισμό διαμένουν 20 τουρκικές οικογένειες ενώ το 1842 ο Χουρμούζης Βυζάντιος αναφέρει πως στις Κούρτες από τις 63 τουρκικές οικογένειες που διέμεναν, έχουν απομείνει 12 τουρκικές και 1 χριστιανική. Ο ίδιος αναφέρει ότι στον οικισμό υπήρχαν τα ερείπια 4 εκκλησιών!

Στην απογραφή του 1881 οι Κούρτες ανήκουν στον δήμο Ζαρού με 150 τούρκους κατοίκους. Το 1900 ανήκουν στον ίδιο δήμο με 12 τούρκους άρρενες κατοίκους. Το 1920 ο οικισμός αναφέρεται στον αγροτικό δήμο Παλιάμας με 14 κατοίκους, το 1928 στην κοινότητα Ζαρού με 3 κατοίκους, το 1940 με 6 κατοίκους, το 1951 με κανένα κάτοικο, το 1961 με 2 κατοίκους, όπως και το 1971. Το 1981 δεν έχει κανένα κάτοικο.

Το όνομα του οικισμού προέρχεται κατά τον Σπανάκη από το βυζαντινό «κούρτη» και «κώρτη» τα οποία με τη σειρά τους προέρχονται από το λατινικό cohor-tis που ερμηνεύεται ως ο κλειστός τόπος, η αυλή, το ανάκτορο. Στη βυζαντική περίοδο η λέξη είχε την ετυμολογία του κλειστού χώρου, της μάντρας. Σε κάποιες περιοχές μ’ αυτή τη σημασία τη χρησιμοποιούσαν μέχρι πρόσφατα αφού το ρήμα «κουρτίζω» σημαίνει «μαντρίζω τα ζώα» κατά τον Ξανθουδίδη.

Ο Σπανάκης αναφέρει ακόμα πως κόρτη ήταν βυζαντινό στρατιωτικό τάγμα οπότε, λαμβάνοντας υπόψη και τα παραπάνω, υποθέτει πως οι Κούρτες ήταν έδρα στρατιωτικών ταγμάτων, ίσως και ποιμενικές μάντρες.

Οι Κούρτες σήμερα είναι έρημες.

Σώζονται μόνο δύο σπίτια του οικισμού, ένα στη είσοδό του από τη μεριά του δρόμου που οδηγεί στον Ζαρό και ένα στο υψηλότερο σημείο του που κάποιος "μερακλής", είτε απόγονος κάποιου παλιού κατοίκου είτε κάποιος αλλοδαπός, προσπαθεί να αναστήσει τα τελευταία χρόνια με εμφανέστατα τα σημάδια των αλλεπάληλών εργασιών.

Στο μέσο του οικισμού υπάρχει ένας ναός, πιθανότατα αφιερωμένος στην Ανάληψη του Σωτήρος σε πολύ κατάσταση με εμφανή τα σημάδια των μετέπειτα παρεμβάσεων. Ενώ στην είσοδό του κυριαρχεί το χαρακτηριστικό υπέρθυρο που είχαν οι ναοί την πρωίμη βυζαντική περίοδο με την πανέμορφη "πλεκτή" όψη, έχει προστεθεί άγνωστο πότε ένα ακαλαίσθητο τσιμεντένιο υπόστεγο προφανώς για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των πιστών, καταστρέφοντας όμως εντελώς την όψη ενός μνημείου που θα έπρεπε να έχει κατά τη γνώμη μου εντελώς διαφορετική οπτική.

Ένα από τα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση στο εσωτερικό του ναού ήταν μια παράσταση στο τέμπλο που απεικόνιζε τον Άγιο Θεμιστοκλή. Ομολογώ πως ήταν η πρώτη παράσταση του "κατσουνοφόρου" Αγίου με το πρόβατο στην αγκαλιά που συνάντησα ποτέ μου!

Στο οικισμό πέρα από όσα προαναφέρθηκαν, σώζονται μόνο ερείπια σπιτιών, μισογκρεμισμένα ντουβάρια που όμως μαρτυρούν πως στις Κούρτες διέμεναν άνθρωποι εύρωστοι.

Ωστόσο, η επίσκεψή μου σ' αυτόν με μάγεψε...

Τα ερείπια, η εγκατάλειψη έχουν πάντα μια ιστορία να διηγηθούν... 

Φτάνει να έχεις τα αυτιά σου ανοικτά για να την ακούσεις!

Η θέα από τον οικισμό είναι μαγευτική!

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Ταξίδι στο Balingen...

Ο πύργος του Balingen είναι το βασικό αξιοθέατο της πόλης.

To Balingen είναι μια μικρή κωμόπολη του νότου στη Γερμανία.

Απέχει 60 χιλιόμετρα από την Στουτγάρδη και κατοικείται από 35.000 περίπου ψυχές.

Στο Balingen βρίσκεται η έδρα της εταιρείας που εργάζομαι, της Bizerba, η οποία κι έγινε η αιτία να το επισκεφθώ τον Νοέμβριο του 2015.

Το συμπάθησα πολύ το Balingen, δεν είναι η "γραφική" Γερμανική πόλη που βλέπουμε καμιά φορά στις ταινίες ή τους ταξιδιωτικούς οδηγούς όμως έχει μια ηρεμία, μια καθαρότητα που εμένα προσωπικά, με κέρδισε.

Οι άνθρωποι αν και κομματάκι "ψυχροί" για τα δικά μου δεδομένα, είναι, τουλάχιστον όσοι είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ, μετρημένοι και ειλικρινείς, χωρίς περιττά λόγια, χωρίς ψέμα, χωρίς υπερβολή.

Θυμάμαι πάντα με πολύ αγάπη τον περίπατο που έκανα τα πρωινά πλάι στο ποτάμι που την διασχίζει, τα σπίτια των ανθρώπων δίπλα σε αυτό, μικρά αλλά νοικοκυρεμένα, όμορφα, γεμάτα χρώμα.

Σκέφτομαι πάντα με αγάπη τον φίλο μου τον Thomas που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα στην Bizerba και πραγματικά ήμουν πολύ τυχερός γι' αυτό.

Μια μέρα ελπίζω να ξαναγυρίσω. 

Να περπατήσω ξανά στα ήρεμα σοκάκια της!

 

 

Στο δρόμο από το Balingen στο Messkirch

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάββατο δίπλα στο Ηράκλειο...

Πίσω στο 2014....
Σάββατο απόγευμα.
Λιακάδα.
Άνοιξη.
Ζέστη αρκετή.
Ήταν η περίοδος εκείνη που με την ομάδα από την ΕΦΕ παίρναμε τους δρόμους για να φωτογραφίζουμε τα ίχνη του παρελθόντος.
Τότε που δεν έβλεπα τη στιγμή να βρεθούμε όλοι μαζί, να μιλήσουμε, να ανοίξουμε δρόμους στο μυαλό μας....
Ήταν από τις πιο δημιουργικές, αν και πιο κοπιώδεις περιόδους της ζωής μου!

Εκείνο το Σάββατο ήθελα να πάμε με την ομάδα στις υδατογέφυρες του υδραγωγείου Μοροζίνι, τρία άγνωστα στον πολύ κόσμο μνημεία που απέχουν λίγα χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.
Ο ενθουσιασμός μεγάλος, αγωνία να πάνε όλα καλά, χαμόγελα μέσα από τη γνώση.
Γέλια μέσα στην κούραση, τα χαχανητά μας ακούγονταν από ό,που περνούσαμε!
Τί κέφι είχα εκείνη τη μέρα, ακόμα το θυμάμαι και χαμογελώ...

Εκείνο το απόγευμα, πήγαμε στην πρώτη και τη δεύτερη γέφυρα.
Θέλεις η ζέστη, θέλεις η κούραση;
Την τρίτη γέφυρα που φαινομενικά είναι η πιο εύκολη  να την επισκεφθείς καθώς απέχει ελάχιστα από το Ηράκλειο, δεν μπορούσα να τη βρω με τίποτα!
Ντράπηκα! Έκανα τα παιδιά βόλτες γύρω-γύρω στη Φορτέτσα μέχρι που αναγκάστηκα να παραδεχτώ την ήττα μου...

Η ομάδα εκείνη ήταν ΦΟΒΕΡΗ. Ποτέ δεν με πίκραναν, ποτέ δεν με δυσαρέστησαν.
Με αγαπούσαν όλα τα παιδιά, ο καθένας με τον τρόπο του, δεν θα μπορούσα παρά να νοιώθω έτσι κι εγώ.
Είχαν τέτοια γλύκα οι συναντήσεις και οι βόλτες μας, θυμάμαι την κάθε μία ξεχωριστά με τόση αγάπη, με τόση νοσταλγία!

Σαν αστραπή πέρασαν όλες οι ευχάριστες αναμνήσεις όταν το περασμένο Σάββατο μπήκα στο δρομάκι απέναντι από το Βενιζέλειο νοσοκομείο κάνοντας την προπόνησή μου, αναζητώντας κάτι διαφορετικό από τα καθημερινά, κάτι σαν έμπνευση της στιγμής.
Τότε, ακολουθώντας τυχαία τη διαδρομή ανάμεσα στα λιγοστά σπίτια, στα αμπέλια και τους ελαιώνες, είδα -τί έκπληξη!- να ξεπροβάλλει η υδατογέφυρα που έψαχνα τότε, πάνω από το φαράγγι!
Ένοιωσα λες και εκπλήρωνα ένα χρέος ανοικτό.
Απέναντι στον εαυτό μου...
Λες και το ξινό μανταρίνι που με κέρασαν εκείνο το απόγευμα δίπλα στο δεύτερο, το μοναδικό γκρεμισμένο από τα τρία γιοφύρι, έγινε με μιας γλυκό, σαν τις αναμνήσεις της ομάδας μας!

Τα ίχνη του υδραγωγείου που έδωσαν το όνομά τους στον οικισμό "Μακρύς Τοίχος" στην Κνωσό

Οι παραπάνω φωτογραφίες χορηγούνται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Σάρκινα τείχη...

Κλειστήκαμε στα σπίτια μας.
Κλείσαμε τις καρδιές μας.
Απομακρυνθήκαμε από τους διπλανούς μας.
Κάναμε τις επαφές μας διάτρητες στα social media.
Κάναμε το ταξίδι αυτοσκοπό για να "ποστάρουμε" και να "ταγκάρουμε" μια τοποθεσία!
Έπαψε να μας ενδιαφέρει η εμπειρία αν δεν "κοινοποιείται".

Υψώσαμε ανάμεσά μας τείχη, τσιμεντένια, μεταλλικά, σάρκινα και πλαστικά.
Μπήκε η ζωή μας σε αυτόματη λειτουργία...

Όχι τώρα, πολύ πριν την πανδημία που μας έχει κυκλώσει τους τελευταίους τρεις μήνες.

Χάσαμε την επαφή με το περιβάλλον.
Γίναμε όντα με κινήσεις μηχανικές, απολύτως προβλέψιμες.
Αφήσαμε τις υποχρεώσεις να μας καταπιούν, ξεχάσαμε να ζούμε.
Ξεχάσαμε πως δεν είμαστε μόνοι σ' αυτό τον κόσμο.
Ξεχάσαμε πώς είναι να μιλάς απέναντι στον άλλο, χωρίς Messenger,  Viber, Instagram....

Απομονωθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε καν.

Αυτή είναι η πραγματική μας δυστυχία, αυτή είναι η πανδημία που μας σκοτώνει χωρίς να δίνουμε καμία σημασία στα συμπτώματα που είναι εκεί, μπροστά στα μάτια μας.

Και χρειάστηκε η φυσική μας απομόνωση εξαιτίας του Covid-19 για να το συνειδητοποιήσουμε..

Ίσως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε μέσα μας, στην καρδιά και την ψυχή μας.
Ναι! Και οι δύο υπάρχουν, εκεί είναι, απλά παραμελήσαμε την ύπαρξή τους!
Σταματήσαμε να ενδιαφερόμαστε για εκείνες, πάψαμε να ακούμε την απελπισμένη φωνή τους που μας καλεί να κάνουμε, αυτό που θεωρούμε αυτονόητο: να ζήσουμε...

Ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία...

Η παραπάνω φωτογραφία χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Η φύση συνεχίζει...

Για μας τους ανθρώπους είναι περίοδος τρομακτικής πανδημίας.
Για την φύση, είναι απλά Άνοιξη....
Και απλά συνεχίζει τον κύκλο της!

Η Περσεφόνη ξυπνάει από τον εφιάλτη της.
Εύχομαι να ανοίξουμε τα μάτια για να μην ζήσουμε εμείς τον δικό μας...

Το παπάκι μου...

Η 18η Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς ξημέρωσε με κρύο. Πολύ κρύο για τα δεδομένα που έχουμε συνηθίσει στο Ηράκλειο.
Σηκωθήκαμε από το κρεβάτι, είχα ενημερώσει πως θα καθυστερήσω να πάω στη δουλειά εκείνη τη μέρα γιατί έπρεπε να πάμε στον γιατρό. Η εγκυμοσύνη ειχε προχωρήσει πολύ, η μέρα πλησίαζε.
Σταθήκαμε στο τζάμι να κοιτάζουμε το πυκνό χιόνι που έπεφτε στον δρόμο. Ένα αυτοκίνητο πολύ γνωστής εταιρείας ταχυμεταφορών είχε "κολλήσει" στην ανηφόρα, η άσφαλτος γλιστρούσε, τα λάστιχα γυρνούσαν σαν τρελά και ο οδηγός είχε έρθει σε απόγνωση μην μπορώντας ούτε μπρος να κάνει, ούτε πίσω. Ντύθηκα και κατέβηκα μήπως ήθελε βοήθεια, δεν χρειάστηκε, βρίζοντας βρήκε τον τρόπο να ξεκινήσει.
Το κρύο μου τρυπούσε το πρόσωπο. Κρύωνα.
Κοίταξα προς το μπαλκόνι, η Ρένα καθόταν πίσω από το τζάμι και με κοιτούσε.
Όλο της το σώμα ήταν πρησμένο, εκτός από την κοιλιά, τα χείλη, τα μάγουλα, ακόμα και το μέτωπό της λες και ήταν έτοιμα να εκραγούν!
Άνοιξα τις παλάμες μου για να γεμίσουν χιόνι, κοίταξα ένα γύρο το τοπίο και ανέβηκα στην ζεστασιά του διαμερίσματος.
"-Χειμωνιάτικος θα μας βγει ο τύπος!", αστειεύτηκα.
Τα λόγια του γιατρού ήταν αναμενόμενα. Την επόμενη μέρα θα είχαμε γεννητούρια, το παιδί ήταν πολύ κοντά στο να βρει το δρόμο του και ο μαιευτήρας δεν ήθελε να διακινδυνέυσουμε την υγεία του.
Η νύχτα ήταν μακριά, αξημέρωτη. Είχαμε και οι δύο αγωνία.
Από την αίσθηση του άγνωστου.
Από τη χαρά για το πρώτο μας παιδί.
Επειδή δεν γνωρίζαμε...
Όλα μαζί.
Σηκωθήκαμε πριν ακόμα ξημερώσει, ξεκινήσαμε για το "Μητέρα" φορτωμένοι μόνο με τα απαραίτητα. Μια μικρή βαλίτσα με τις πυτζάμες και τα εσώρουχά της, δυο αλλαξιές μωρουδιακά για το παιδί που ερχόταν.....
Αγωνία για το άγνωστο.
Λαχτάρα για τη νέα ζωή που ερχόταν, κομμάτι από τη ζωή μας.
Ήμουν εκεί, στην αίθουσα οδυνών, από το πρωί στις 8 που μου άνοιξαν οι νοσηλεύτριες, μέχρι το μεσημέρι στις 13.17 που γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί.
Ο καιρός της προηγούμενης μέρας είχε δώσει τη θέση του σε μια λιακάδα απερίγραπτης ομορφιάς λες και ο κόσμος γιόρταζε μαζί μας τον ερχομό της ζωής, λες και ήθελε και η φύση να έχει συμμετοχή στην ευτυχία μας!
Τα συναισθήματα δεν περιγράφονται, δεν υπάρχουν λέξεις να τα περιγράψουν. Συνήθως οι πατεράδες βρίσκονται σε μια απόσταση από όλη αυτή τη διαδικασία και στήνονται έξω από τα μαιευτήρια για να δουν απλά το νεογέννητο, εγώ όμως ήμουν εκεί, το "επέβαλα" κατά κάποιο τρόπο απέναντι στις όποιες διαφωνίες είχε το νοσηλευτικό προσωπικό απλά γιατί τα πάντα είναι θέμα επιλογής.
Οι στιγμές ήταν μοναδικές, ποτέ δεν θα ξεχάσω πώς ένοιωσα όταν τον αντίκρυσα για πρώτη φορά, όταν τον έπιασα στην αγκαλιά μου, όταν ένοιωσα την ανάσα του πάνω μου...
Ήταν μια μέρα σαν τη σημερινή, ήταν η 19η μέρα του Φλεβάρη, μια μέρα που θα μου μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη, όσο το σώμα μου έχει πνοή...


Τα χρόνια περνούν γρήγορα κι όμως, ακόμα και απόψε που κοιτάζω τα όμορφα μάτια του που γυαλίζουν από ευτυχία, βλέπω εκείνο το μωράκι που μου έδωσε στην αγκαλιά μου ο παιδίατρος, αμέσως μετά τη γέννησή του. Το μωράκι που από εκείνο το πρώτο βράδυ της ζωής του στο "Μητέρα", του τραγουδούσα το "Παπάκι" καθώς το κοιτούσα ξαπλωμένο στην κούνια να πιπιλάει τα χείλη του...


Νοιώθω τόσο όμορφα που πάντα ήμουν δίπλα του. Πάντα, ακόμα και τώρα, ακόμα και μετά από όσα σφάλματα έκανα στην ανατροφή του, ποτέ δεν ένοιωσα να μου λείπει, γιατί απλά ήμουν πάντα "εκεί".
Στα καλά και τα άσχημα.
Στις χαρές και τις λύπες.


Κι έτσι θα είναι πάντα, όσο θα έχω φως στα μάτια μου για να κοιτάζω τα μάτια του τα όμορφα...