“Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα
βγεις.
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους
–
μοιραίες βουτιές, θανατερές
καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια
αθέατα,
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν
πεντ’ έξι.
Αλίμονο αν προδώσουμε τη
θάλασσα
γιατί έχει τρόπους να μας
καταπίνει.
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την
πληρώνει.”
"Η θάλασσα"
Ντίνος Χριστιανόπουλος
 |
Τον συναντώ κάθε Σάββατο.
Δεν τον γνωρίζω, δεν ξέρω καν πώς τον λένε.
Κάθε Σάββατο όμως, είναι εκεί.
Είναι μια χαρακτηριστική μορφή του χωριού, ψηλός, ευθυτενής, κυκλοφορεί στον δρόμο πάντα με ένα ποτήρι καφέ στο χέρι και σχεδόν πάντα τον ακούς να λέει, με φωνή που αλλάζει ηχόχρωμα και τόνο, τη φράση "-Πού πάει!".
Ξανά και ξανά.
Τα ρούχα του δεν είναι ποτέ βρώμικα, τα παπούτσια του το ίδιο.
Κάποιες φορές είναι λάθος ζωσμένο το πουκάμισο στο παντελόνι του, μικρό το κακό.
Περπατάει γρήγορα, το βήμα του είναι αλλοπρόσαλλο, κάποιες φορές παραπατάει λες και κουτσαίνει στα δεξιά, λες και το βάρος του καφέ τον τραβάει στο πλάι.
Και πάντα, μα πάντα, έχει βλέμμα θλιμμένο και μονολογεί:
"-Πού πάει;"
Προχτές ήρθε κοντά μας. Για πρώτη φορά τον είχα χαμογελαστό.
Δεν προσπάθησα να τον αποφύγω.
Με κοίταξε κατάματα κι έπειτα έσκυψε το κεφάλι προς τον μέρος μου. Πήρε το χέρι μου και το έβαλε πάνω του.
Έβγαλε μια ακατανόητη φράση, σαν ήχο ζώου μου φάνηκε και μου έκανε νόημα να του αγγίξω τα μαλλιά.
Ήθελε ένα χάδι στο κεφάλι του.
Αυτός ο άνθρωπος, ο "τρελός", ο "περιθωριακός", ήρθε κοντά μου να μου ζητήσει ένα χάδι!
Σκέφτηκα πόσο ανάγκη έχουμε τελικά τη σωματική επαφή.
Με πόση ζέση ζητάμε το άγγιγμα, το χάδι, τη ζεστασιά.
Την αλληλεπίδραση. Την επικοινωνία σε ένα επίπεδο που δεν μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις.
Τί μάθημα μου έδωσε ο "τρελός του χωριού"....
Ακούγονται πολλά αυτό τον καιρό για την μεταφορά της "Φόνισσας" του Παπαδιαμάντη στον κινηματογράφο.
Πώς η απόδοση είναι μέτρια, πως η ταινία είναι υπερβολική, πως αυτό που βγαίνει τελικά στο πανί δεν είναι Παπαδιαμάντης κι άλλα που ειλικρινά δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς.
Η αλήθεια είναι μία.
Η ταινία της Εύας Νάθενα καταφέρνει τον σκοπό που έχει κάθε έργο τέχνης, αυτό που κατάφερε λίγες μέρες πριν η Γεωργία Λαλέ με την γνωστή τοις πάσης πλέον (https://www.lifo.gr/now/greece/georgia-lale-gia-roz-elliniki-simaia-dehthika-apeiles-alla-itan-toso-megalo-kyma) σημαία της: κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον μέσα από τη δουλειά της, έστω και χρησιμοποιώντας έναν δρόμο που κάποιοι (που έτσι κι αλλιώς θα συνέβαινε αν με ρωτήσετε), θεώρησαν ακραίο.
Πρώτα από όλα, όσοι υποστηρίζουν την κακή μεταφορά του βιβλίου, ξεκινάνε λάθος και στην καλύτερη περίπτωση είναι ανίδεοι με ανύπαρκτη κινηματογραφική παιδεία. Στη χειρότερη περίπτωση ούτως ή άλλως θα είχαν έναν κακό λόγο να πουν για έναν δημιούργημα που τους ενόχλησε από τη γέννησή του.
Η μεταφορά ενός βιβλίου είτε στον κινηματογράφο είτε στην τηλεόραση, δεν λογίζεται να είναι ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου παράγραφο-παράγραφο. Είναι μια ελεύθερη απόδοση του κειμένου με διασκευασμένο σενάριο, γι' αυτό άλλωστε και οι συντελεστές των μεταφορών αυτών αναφέρουν ότι η ταινία ή η τηλεοπτική σειρά "βασίζεται" στο συγκεκριμένο κείμενο, εν ολίγοις τη χρησιμοποιεί σαν κορμό για την δημιουργία.
Όσο αφορά την υπερβολή, αναρωτιέμαι πώς γίνεται να ενοχλεί κάποιον μια ταινία που θίγει ένα θέμα τόσο λεπτό και τόσο επίκαιρο όσο ποτέ όπως η γυναικεία κακοποίηση και δη η ενδοοικογενειακή βία. Θα το πω όπως ακριβώς το σκέφτομαι. Η αντιμετώπιση αυτή μου θυμίζει όλους εκείνους που σχολιάζουν με ζέση τα πρόστιμα του ΚΟΚ, επειδή νοιώθουν ότι είναι εν δυνάμει παραβάτες...
Ξεκάθαρα λοιπόν. Όσοι ενοχλούνται από τις "υπερβολές" στην προβολή της βίας, είναι εν δυνάμει κακοποιητές. Τελεία.
Η ταινία με συντάραξε στα σημεία.
Προσωποποίησε τη βία, ανέδειξε με τη σιωπή της το πόσο συνένοχη είναι η κοινωνία μας διαχρονικά.
Τόλμησε να δείξει τη ρίζα του κακού.
Μου μαύρισε την ψυχή αλλά με έκανε να αισθάνομαι υπερήφανος για τον τρόπο που σκέφτομαι, για τον τρόπο που αντιμετωπίζω τις γυναίκες δίπλα και γύρω μου.
Με απόλυτο σεβασμό.
Μην θαρρείς, ακόμα και σήμερα υπάρχουν μικρόνοοι που πιστεύουν ότι είναι θηλυπρεπές για έναν άντρα να αγαπάει και να φροντίζει μια γυναίκα, υπάρχουν και εκείνοι που νομίζουν ότι τις γυναίκες τις εξιτάρει με κάποιο τρόπο η βία. Τους αφήνω στην δυστυχία τους.
Αυτό που με τσάκισε στην Φόνισσα της Νάθενα, ήταν το πρόσωπο της κακοποίησης που πήρε τη μορφή μιας από τις γυναίκες που περνούν μπροστά από τα μάτια του θεατή.
Σιωπηλή, καταπιεσμένη, με σημάδια στο κορμί που πλήθαιναν σε κάθε πέρασμά της από την οθόνη, με τον κακοποιητή της να την σέρνει σε κάθε πλάνο κλείνοντάς της το στόμα μεταφορικά και κυριολεκτικά κι εκείνη να υπομένει το μαρτύριό της σιωπηλή, στωική, δωρική.
Η σιωπή της έσπασε τη στιγμή του θανάτου της όταν γαλήνια πια, απαλλαγμένη από τον πόνο, "φώναξε" σε όλο το χωριό για την ευθύνη που είχαν όλοι στο μαρτύριό της...
Αυτό είναι το πρόσωπο της κακοποίησης.
Μακάρι το 2023 να είναι η χρονιά που το είδαμε για τελευταία φορά.
Στο χέρι μας είναι, όχι να σταματήσουμε τη βία.
Να πάψουμε να είμαστε συνένοχοι!
Αν κάποτε πεθάνω
μην ακούσεις ποτέ
πως τάχα «κείμαι ενθάδε»:
εσύ θα με 'βρεις
στην αναπνοή του αγέρα
στο φευγαλέο,
παιδικό χαμόγελο.
Αν κάποτε πεθάνω,
μη διαβάσεις ποτέ
το όνομά μου σε πέτρα:
εσύ θα ξέρεις να
μ' ακούσεις στον αχό της άνοιξης
και στην επιμονή
του ήχου της βροχής.
Αν κάποτε πεθάνω,
μην πιστέψεις ποτέ
πως η αγάπη μου τελείωσε:
σκέψου πως θα σε
περιμένει,
σ' άλλες αισθήσεις
περιγράφοντας την ομορφιά σου.
Για τη Μαρία που με κάνει παιδί και έφηβο κι ενήλικο μαζί...
Φέτος δεν κατάφερα να διαβάσω όσα βιβλία θα ήθελα, κάτι οι δουλειές, κάτι οι υποχρεώσεις, κάτι το πανεπιστήμιο, δεν άντεξα, ήρθαν στιγμές που ο χρόνος απλά δεν επαρκούσε για να χωρέσει τίποτε περισσότερο από τα προφανή και υποχρεωτικά.
Εκ των πραγμάτων και από (μελλοντική) εργασιακή "ανωμαλία", επικεντρώθηκα σε κείμενα με νόημα βαθύ, ψυχογραφήματα ανθρώπων που έγιναν εικόνα μου, που προσπάθησα μέσα από τις λίγες αράδες τους να καταλάβω πώς έζησαν τη ζωή τους, πώς ερωτεύτηκαν πώς έκαναν τη ζωή τους ενδιαφέρουσα (αν ήταν τελικά).
Από χρόνια πριν ήθελα να διαβάσω Μαλβίνα Κάραλη αλλά κατά κάποιο τρόπο η γραφή της θεωρούσα ότι ήταν τόσο αιρετική που δεν ταίριαζε στα αναγνώσματά μου, παρόλο που θαύμαζα τμήμα της οπτικής της για την πολιτική και την καθημερινότητα.
Αλλάζουν όμως οι άνθρωποι, αλλάζουν τα κείμενα, αλλάζει και η οπτική μας, χάρη στην τεχνολογία διάβασα αποσπάσματα της δουλειάς της και ο λόγος της με συνεπήρε αν και εξακολούθησα να τη θεωρώ ανούσια φλύαρη κατά περίπτωση, δεν κρύβω ότι θεωρώ πως το έκανε επίτηδες χάριν εντυπωσιασμού.
Όλα αυτά μέχρι που έφτασε στα χέρια μου το "Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες"....
Διάσπαρτα αυτοβιογραφικά (η Μαλβίνα άλλωστε λάτρευε να προσωποποιεί τα κείμενά της και να ομιλεί βιωματικά) κείμενα που με μάγεψαν.
Εντάξει, όχι ολοκληρωτικά αλλά κατά περίπτωση.
Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι θα γνώριζα μέσα από αυτό το βιβλίο τον ερωτισμό της Μαλβίνας καθώς και την ολοκληρωτική της αφοσίωση στο έτερο κομμάτι της καθώς και την αδυναμία της στον έρωτα που οι σημερινοί 30-40 θα χαρακτήριζαν "γλυκανάλατο".
Ποιος νοιάζεται για την άποψη που έχουν άνθρωποι που δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ στη ζωή τους;
"Αν έχω καταλήξει σε ένα ερωτικό συμπέρασμα όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι παρά μόνο αυτό: Ο έρωτας είναι μάχη για όσους δεν ξέρουν ούτε κατά διάνοια τί μυρωδιά έχει ο έρωτας. Μην ακούτε τους ηλίθιους κορίτσια. Ονειρεύονται πεδία ερωτικών μαχών σπαρμένα με πτώματα, επειδή ζουν και ερωτεύονται σαν ψοφίμια. Παλεύοντας με τον άλλο με σκοπό να κερδίσουν τον άλλο και να αναπτύξουν πάνω του εδαφική κυριότητα. Τέτοιοι λυσσασμένοι και μικροπολιτικατζίδικοι, μακριά από εμάς και όπου θέλουν ας είναι..."
Απολαυστική, μοναδική, αληθινή Μαλβίνα.
Καλή χρονιά φιλαράκια μου.
Ο έρωτας είναι εδώ δίπλα, χτυπήστε του την πόρτα με χαμόγελο, ήρεμη φωνή, σεβασμό, πείσμα και υπομονή.
Όλα τα άλλα είναι απλά ένα ακόμα πετραδάκι στον τοίχο της κατάθλιψης.
 |
"....Ζεις δεσμώτης μέσα σε ένα υπόγειο σκοτεινό σπήλαιο από τη
στιγμή που γεννήθηκες.
Δεν έχεις δει τίποτε άλλο στη ζωή σου πέρα από αυτό το σπήλαιο.
Το κεφάλι σου είναι στερεωμένο. Δεν μπορείς να δεις ούτε δίπλα σου, ούτε πίσω
σου, μόνο προς τον τοίχο του σπηλαίου.
Όλη σου τη ζωή κοιτάζεις μόνος προς τον τοίχο του σπηλαίου.
Κάποιοι περπατάνε στο πίσω σου. Ακούς τα βήματα και τις συνομιλίες
τους. Κουβαλάνε στις πλάτες τους ομοιώματα ανθρώπων και ζώων φτιαγμένα από
πέτρα ή ξύλο.
Βλέπεις τις σκιές τους στον τοίχο.
Βλέπεις μόνο σκιές.
Δεν έχεις δει ποτέ τα ομοιώματα αλλά ούτε και τα αληθινά ζώα
ή τους ανθρώπους.
Ξαφνικά, τα δεσμά σου σπάνε και μένεις ελεύθερος να βγεις
έξω από την σπηλιά.
Δεν έχεις αντικρύσει ποτέ πριν το φως οπότε τα μάτια σου
χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν, για να μπορέσεις να δεις.
Βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου το φως.
Βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου έναν πραγματικό άνθρωπο,
όχι κάποιο ομοίωμα.
Πόσο εύκολο είναι να πιστέψεις ότι το αληθινό είναι αυτό που
βλέπεις και όχι η εικόνα που είχες από τη μέρα που γεννήθηκες, αυτή τη
ομοιώματος που αντίκρυζες στον τοίχο της σπηλιάς;
Πόσο θα σου πάρει να πιστέψεις πως αυτό που βλέπεις τώρα
είναι το αληθινό;..."
Παίρνει χρόνο να πιστέψεις ότι η πραγματικότητα είναι πιο όμορφη από όσα είχες φανταστεί.
Παίρνει χρόνο να καταλάβεις ότι η ζωή που ζούσες δεν σου άξιζε, ότι υπάρχει κάτι καλύτερο για σένα.
Παίρνει χρόνο.
Φτάνει να μην σε εγκαταλείψει η υπομονή.
Φτάνει να μπορέσεις να αντέξεις την αναμονή.
Φτάνει να βρεις τον άνθρωπο που θα σταθεί δίπλα σου με επιμονή μέχρι να μπορέσεις να νοιώσεις ότι άξιζε ο πόνος, το δάκρυ, ο εξευτελισμός....
Βρες τον άνθρωπό σου.
Θα το καταλάβεις όταν συμβεί.
Σε ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα.
Ένα δάκρυ συγκίνησης....
Θα σας πω λοιπόν πώς τερμάτισα τον πέμπτο μου Αυθεντικό Μαραθώνιο, τον έκτο συνολικά μαραθώνιο μέχρι σήμερα στην σύντομη δρομική μου υπόσταση..
Πριν από αυτό, να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Υπάρχει ένας ευδιάκριτος διαχωρισμός που γνωρίζουν καλά όσοι είναι μέρος του δρομικού κινήματος και δη ανήκουν στο 1% των αθεράπευτα τρελών που τρέχουν την απόσταση των 42.195 μέτρων παγκοσμίως.
Από τη μία μεριά είναι ΟΛΟΙ οι μαραθώνιοι ανά τον κόσμο κι από την άλλη είναι ο Μαραθώνιος της Αθήνας.
Ο Αυθεντικός.
Ο Μαραθώνιος της Αθήνας που όπως πολύ σωστά έχει προβάλει το τμήμα marketing του ΣΕΓΑΣ (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο), "από αυτόν ξεκίνησαν όλα", εκτός του ότι είναι η ιστορική διαδρομή που έλαβε χώρα ο πρώτος Μαραθώνιος δρόμος κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, είναι ίσως η δυσκολότερη μαραθώνια διαδρομή στον κόσμο, αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν όσοι έχουν τρέξει παρόμοιες αποστάσεις σε παραπάνω από μια διοργανώσεις, γεγονός που γίνεται εμφανές και από την ουσιαστική απουσία elite αθλητών στην διοργάνωση καθώς τα υψομετρικά του δεν προσφέρουν ευκαιρίες για ρεκόρ.
Όσοι λοιπόν έχουμε τρέξει μαραθώνιες αποστάσεις πάνω από μία φορά στη ζωή μας, ξεχωρίζουμε τον Αυθεντικό από όλους τους υπόλοιπους... Απλά τα πράγματα.
Για έναν μαραθωνοδρόμο που ζει στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν διλήμματα. Οφείλει στον εαυτό του, όποιους στόχους κι αν έχει να κυνηγήσει, να κρατήσει τη δεύτερη Κυριακή του Νοέμβρη για τον Αυθεντικό, χαμένη θα είναι η χρονιά διαφορετικά, κανένας αγώνας δεν έχει τη σκληρότητα, την τραχύτητα, τη γλύκα, το άρωμά του. Το άρωμα που έχει το ταρτάν στο Καλλιμάρμαρο όταν, μεσημέρι πια, το πατήσεις λίγο μετά αφότου περάσεις κάτω από την πεζογέφυρα με την επιγραφή "250m to go!".
Είπαμε, ένας είναι ο Αυθεντικός!
Φέτος ένοιωθα πως δεν θα ήταν η χρονιά μου.
Με τόσες ανακατατάξεις στη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο, με τόσες ώρες δουλειάς, με τόσες υποχρεώσεις, ουσιαστικά η προετοιμασία μου για τον μαραθώνιο ήταν, όχι απλά ελλιπής, αλλά ανύπαρκτη. Ενώ θα έπρεπε να κάνω τέσσερις κατ' ελάχιστο προπονήσεις την εβδομάδα, μετά βίας προλάβαινα δύο με τρεις, για πρώτη φορά δεν έτρεξα τον Γύρο του Οροπεδίου τον Αύγουστο καθώς ήμουν εντελώς απροετοίμαστος και η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο καθώς αδυνατούσα να βρω χρόνο, δύναμη και όρεξη ακόμα και για τα τυπικά long runs της Κυριακής.
Έφτασα ένα μήνα πριν τον αγώνα για να συνειδητοποιήσω πόσο πίσω είχα μείνει όταν, στάθηκα στην εκκίνηση του Ημιμαραθωνίου Κρήτης με κομμένα τα πόδια να απορώ αν θα καταφέρω να τερματίσω! Θες το παρεΐστικο κλίμα, θες η λαχτάρα μου για χιλιόμετρα, θες που γνώριζα ότι η Μαρία θα ήταν στον τερματισμό να με περιμένει (#kinitro), ο αγώνας εκείνος πήγε παράδοξα καλά αν και από το 12ο χιλιόμετρο είχα εμφανή σημάδια κόπωσης και τα πόδια μου με δυσκολία με κρατούσαν.
Την αμέσως επόμενη Κυριακή, άυπνος γαρ σηκώθηκα μετά κόπων και βασάνων να κάνω ένα 26άρι που και πάλι κύλησε με χαρακτηριστική ευκολία, πράγμα το οποίο θεώρησα τυχαίο γεγονός ή απόρροια της ελάχιστης κόπωσης που είχα πάρει όλο το καλοκαίρι με την ουσιαστική αποχή από τις προπονήσεις.
Το τελευταίο τεστ πριν τον Αυθεντικό ήταν το τυπικό 30άρι που και πάλι μου φάνηκε, αν και απελπιστικά βαρετό, εκνευριστικά άνετο.
Κάπως έτσι, πέρασαν οι μέρες, εισιτήρια και δωμάτιο για την Αθήνα έκλεισα την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα, ήταν πρωτόγνωρο το συναίσθημα, κάτι με κρατούσε και παράλληλα κάτι με έσπρωχνε, από τη μία έμοιαζε απέλπιδα η προσπάθεια, πίστευα ότι άδικα θα πλήρωνα τα χρήματα του ταξιδιού αφού δεν θα έτρεχα τελικά, από την άλλη όλα είχαν μια αδικαιολόγητη ηρεμία, μια καθαρότητα, μια φυσικότητα που δεν μπορούσα να την εξηγήσω.
"Όρτσα διάλε την πίστη του, κι ό,που τον βγάλει η βράση", έλεγε ο μεγάλος δάσκαλος, έδωσα μια κι εγώ και άφησα όλες μου τις αναστολές πίσω και ανηφόρησα (με τη Μαρία φυσικά) στην Αθήνα, κι ό,που βγάλει!
Σάββατο πριν τον αγώνα, το άγχος με είχε πνίξει. Είχα τη χαρά να δω τη Μαρία να τερματίζει το δεκάρι στο Καλλιμάρμαρο σε χρόνο εξαιρετικό και το θεώρησα θείο σημάδι, λες και το σύμπαν έκανε την τελευταία του προσπάθεια να με πείσει ότι κάτι καλό ήταν εκεί έξω και όλες οι συνωμοσίες του κόσμου ωχριούσαν μπροστά στην προσπάθειά του να το καταφέρει! Μετά τις φωνές του τερματισμού, τα δάκρυα της συγκίνησης και μια Μαρία να μην πιστεύει στην ευλογία που την είχε αγγίξει, μια Αθήνα πνιγμένη στην χαρά της δρομικής γιορτής, ό,που κι αν κοιτούσες άνθρωποι με μετάλλια κρεμασμένα στον λαιμό να κυκλοφορούν παντού κι εγώ ένοιωθα μια ζήλια που ενώ είχαν τελειώσει τα πάντα για όλους αυτούς, για μένα δεν είχε καν ξεκινήσει τίποτε, ένας Γολγοθάς απλωνόταν μπροστά μου και δεν είχα δύναμη να τον ανέβω.
Ύπνος ανήσυχος και εφιάλτες, χέρια και πόδια πιασμένα, κάθε δέκα λεπτά τα μάτια μου άνοιγαν διάπλατα, σχεδόν μόνιμος κάτοικος τουαλέτας μέχρι το ξημέρωμα και ένα ξυπνητήρι που ευχόμουν να μην έχει χτυπήσει ποτέ, ένας ύπνος που καταριόμουν επειδή με άφησε τόσο εύκολα να ξυπνήσω, ένα πρωινό που ευχόμουν να μην είχε ξημερώσει.
Όλα αυτά μέχρι που ξεκίνησα να ντύνομαι.
Όλα αυτά μέχρι που είδα το βλέμμα της να με κοιτάζει με θαυμασμό.
Μέχρι που είδα το χαμόγελό να της γεμίζει το πρόσωπο και την εικόνα της να θολώνει σαν αερικό από την υπερηφάνεια....
Έμεινε εκεί να κοιτάζει την τελετουργία της προετοιμασίας μου αμίλητη, ακίνητη. Μόνο τα μάτια της έπαιζαν δεξιά κι αριστερά για να παρακολουθούν τις κινήσεις μου.
Έμεινε εκεί.
Μου ευχήθηκε.
"-Θα σε περιμένω."
"-Θα έρθω."
Ήταν η πρώτη φορά που το πίστεψα.
 |
| Πρωί στον Μαραθώνα... |
Έφτασα στον Μαραθώνα δύο ώρες πριν τον αγώνα. Άφησα τα ρούχα μου στο βαν της διοργάνωσης και μπήκα στο στάδιο.
Συνάντησα μερικούς γνωστούς, ανταλλάξαμε ευχές, τα πάντα γύρω ήταν μια γιορτή όπως κάθε χρόνο!
Άνθρωποι πολύχρωμοι, χαμογελαστοί, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους κι όμως με ένα όνειρο, ένα σκοπό, την ελπίδα και την αγωνία χαραγμένες στο βλέμμα τους!
Ίσως τώρα που το σκέφτομαι ο Μαραθώνιος να είναι το πιο πολυπολιτισμικό αθλητικό γεγονός, για σκέψου το λίγο, σε ποιο άλλο άθλημα συναντιόνται τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ τους με ένα κοινό σκοπό; Σε κανένα άλλο, όχι τουλάχιστον τόσο μαζικά.
Εκκίνηση στον μπλοκ μου δόθηκε περίπου στις 09.30. Ο καιρός έδειχνε τα δόντια του από πολύ νωρίς, τα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο αλλά φαινόταν ότι θα ήταν παροδικό. Στον Τύμβο η λιακάδα είχε πλέον απλωθεί παντού.
Μέχρι τη Νέα Μάκρη, το 10ο χιλιόμετρο της διαδρομής, προσπαθούσα να κρατήσω τις δυνάμεις μου. Το σώμα στους αγώνες έχει πάντα τη λαχτάρα να ξεχυθεί μπροστά, να κυνηγήσει τους προπορευόμενους, να τους ξεπεράσει, ανταγωνιστικά θηρία είμαστε οι άνθρωποι, ευτυχώς που ο Μαραθώνιος ορισμένους μας έχει διδάξει σύνεση και υπομονή!
Στο 16ο αντίκρισα την πρώτη απότομη ανηφόρα και έμοιαζα να αναρωτιέμαι πώς είχα φτάσει μέχρι εκεί. Είδα τον κόσμο μπροστά μου να φτάνει μέχρι ό,που έφτανε το βλέμμα μου! Δέος!
Φτάσαμε στο 18. Τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα, η ανηφόρα δεν είχε τέλος, τριγύρω όλοι έτρεχαν σιωπηλοί, η κούραση κι ο πόνος δεν άφηναν περιθώριο για συζητήσεις, τώρα έτρεχε το μυαλό!
Όταν μπήκαμε στο Πικέρμι στο 21ο χιλιόμετρο, θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που είχα διαβάσει κάποτε, χρόνια πριν τρέξω τον πρώτο μου μαραθώνιο.
"-Τί πάει να πει Ημιμαραθώνιος ρε; Δηλαδή όταν έφτασε στο Πικέρμι ο Φειδιππίδης γύρισε πίσω;"
Είχα κιόλας φτάσει στα μισά της διαδρομής. Και συνέχιζα, συνέχιζα απτόητος!
Μπαίνοντας στην Παλήνη, θυμήθηκα τους πόνους που είχα πέρσι σ' αυτό το σημείο, θυμήθηκα πως ήμουν ένα βήμα πριν την κατάρρευση! Όλα ήταν παρελθόν! Τώρα χαμογελούσα σαν χαζός, είχα ήδη πατήσει το 28ο, ήμουν καλά, τα πόδια μου άντεχαν, το στομάχι μου μού έκανε τη χάρη να καθίσει φρόνιμο και η καρδιά μου ετοιμαζόταν να βγάλει φτερά!
30 και η ανηφόρα του Σταυρού φαινόταν βουνό, φοβήθηκα. Μάζεψα τις δυνάμεις μου και προχώρησα. Μια γυναίκα φώναξε δίπλα μου:
"-Κατηφόρα και τρέχουμε για τον τερματισμό!"
Να πάρει! Ήταν ό,τι πιο αισιόδοξο έχω ακούσει όσα χρόνια τρέχω σε αγώνες!
Σήκωσα το κεφάλι που μέχρι το 32ο δεν κοιτούσε παρά την μπλε γραμμή στην άσφαλτο, έπιασα την αριστερή λωρίδα του δρόμου για να εκμεταλλευτώ τη σκιά που έκαναν οι λεύκες του δρόμου και ξεκίνησα να τρέχω με όλη μου τη δύναμη!
Κάποιος είχε πει ότι ο Αυθεντικός Μαραθώνιος είναι ένα δεκάρι που ξεκινάει στο 32ο χιλιόμετρο.
Αυτή η φράση είναι πέρα για πέρα σωστή αλλά κρύβει μέσα της μια παραδοχή και μια αλήθεια.
Η παραδοχή είναι ότι το 10άρι είναι ένας εξαιρετικά δύσκολος αγώνας καθώς συνδυάζει την ταχύτητα και την αντοχή περισσότερο από τις υπόλοιπες μέσες και μεγάλες αποστάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι το 10άρι αυτό στην περίπτωση του Μαραθωνίου θα πρέπει να το τρέξεις έχοντας αφήσει πίσω σου 32 εξαντλητικά χιλιόμετρα.
Ήμουν σε τόσο καλή κατάσταση που, για πρώτη φορά από όσες έχω τρέξει τον Αυθεντικό, είδα σε εκείνο ακριβώς το σημείο πως ήταν απόλυτα εφικτό το ενδεχόμενο να μπορέσω να σπάσω το 5ώρο, το πρώτο από τα "Άγια Δισκοπότηρα" των Μαραθωνοδρόμων!
Τα πόδια μου έβγαλαν φτερά! Περνούσα τους άλλους δρομείς σαν σταματημένους, δυο γουλιές νερό στους σταθμούς υδροδοσίας, το υπόλοιπο μπουκάλι "ντους" δροσιάς στο κεφάλι και τα χιλιόμετρα έφευγαν λες και κάποιος με έσπρωχνε προς τον τερματισμό! Τίποτα δεν έδειχνε να μπορεί να μου χαλάσει τον αγώνα, κάθε χιλιόμετρο έφευγε πιο σύντομα από το προηγούμενο, συνέχισα να προσπερνώ κόσμο χωρίς να κοιτάζω δεξιά κι αριστερά, έφτασα στον "Δρομέα", χαμογέλασα στον φωτογράφο και συνέχισα!
Στο 41ο στεκόταν όπως κάθε χρόνο ο Βασαλάκης με το "Team Κουδούνα" του να χαλάνε τον κόσμο με τα όργανα και τις φωνές τους, φώναξα το όνομά του από μακριά, με έπνιξε στην αγκαλιά του, τού φόρεσα το μουσκεμένο μου καπέλο στο κεφάλι και έστριψα στην Ηρώδου Αττικού, το ομορφότερο δρομικό χιλιόμετρο στον κόσμο!
Τόσο κόσμο στην Ηρώδου Αττικού, ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί! Ο δρόμος πλημμυρισμένος, δεκάδες δρομείς από άκρη σε άκρη κι εγώ σε παράνοια να τρέχω και να κοιτάζω το ρολόι μου κάθε μερικά μέτρα ψιθυρίζοντας:
"-Θα το σπάσω. ΘΑ ΤΟ ΣΠΑΣΩ!"
5.14 το τελευταίο χιλιόμετρο, "250m TO GO" η τελευταία αψίδα, τα πόδια μου είχαν βγάλει φτερά, ειλικρινά απορώ ακόμα και αυτή τη στιγμή που το ξαναζώ για το πώς βρήκα τόση δύναμη μετά από πέντε ώρες αγώνα μέσα στη ζέστη να μπω με τόση ορμή στο Καλλιμάρμαρο, να συνεχίσω με περνάω ανθρώπους μέχρι το τέλος, μέχρι που πέρασα το τέρμα, εκεί που το ρολόι μου έγραψε 4.58.33!
Αναζήτησα τη Μαρία στην κερκίδα, ήξερα ότι ήταν εκεί, το στάδιο ήταν πλημμυρισμένο από κόσμο, κάπου θα χάθηκε στο πλήθος αλλά ήταν εκεί, ήμουν σίγουρος!
Δεν άντεξα, ξέσπασα σε αναφιλητά.
Κοιτούσα το ρολόι μου και έκλαιγα!
4.58.33!
Ένας αγώνας που είχα για χαμένο πριν ακόμα ξεκινήσει, έμελλε να γίνει ο καλύτερός μου μαραθώνιος μέχρι σήμερα!
Λες και ο Αυθεντικός με είχε ανταμείψει για την πίστη και την αφοσίωσή μου, για τους κόπους τόσων χρόνων, για τα ξενύχτια, για το ξύπνημα μέσα στα άγρια χαράματα, για την κούραση, για την εξάντληση, για την ταλαιπωρία.
Λες και ο 40ος επετειακός Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, έγινε μόνο και μόνο για να ξαναβρώ την πίστη μου, για να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Για να θυμηθώ ποιος είμαι και από που ξεκίνησα.
Για να καταλάβω ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα να σταματήσω να προσπαθώ...
Γύρισα το βλέμμα και την είδα να έρχεται με τα μάτια πρησμένα. Πήγα προς το μέρος της και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω γοερά.
Την άγγιξα, με άγγιξε, κοιταχτήκαμε.
Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο.
Αγκαλιαστήκαμε και συνεχίσαμε το κλάμα.
Όταν συνειδητοποίησα ότι στην μπλούζα της είχε καρφιτσώσει ένα χαρτί που έγραφε "Ο δρομέας της καρδιάς μου" και κυκλοφορούσε με αυτό σε όλη την Αθήνα, το κλάμα έγινε χαμόγελο και το χαμόγελο γέλιο που σκέπασε την κούραση κι έδιωξε κάθε πόνο!
Και του χρόνου!
